บทที่ 45 ​คำสารภาพในห้องครัว

ตอนเช้าในห้องอาหาร ฉันค่อยๆ เข็นรถเข็นของพี่คินเข้ามาเทียบที่หัวโต๊ะอย่างระมัดระวัง พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด สูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าอย่ามีพิรุธ... แต่ให้ตายเถอะค่า แค่คิดถึงเรื่องเร่าร้อนบนเตียงที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หน้าฉันมันก็ร้อนฉ่าขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น

"ไงยัยตัวแสบ ตื่นเช้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ