บทที่ 47 ระยะห่างที่ว่างเปล่า

ผมนั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้ากลางห้องรับแขกมาเป็นชั่วโมงแล้ว สายตาผมเอาแต่จ้องไปที่บานประตูคฤหาสน์ สลับกับยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นรอบที่ร้อยของวัน

บ่ายโมงตรง... เวลาที่รถควรจะแล่นเข้ามาจอด

ความหงุดหงิดงุ่นง่านตลอดสามวันที่ผ่านมามันหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ในอกผมมีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้ายัยพยาบาลจอมดื้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ