บทที่ 53 ​ท่านประธานเตรียมคืนบัลลังก์

ฉันยืนหันหลังพิงเคาน์เตอร์ในครัว สองมือยกขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ยังร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้ เสียงแซวของคุณขิมกับพี่ภัทร และสายตาหวานเยิ้มของพี่คินเมื่อครู่นี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวจนฉันทำอะไรไม่ถูก

"บ้าจริง... คนบ้าอะไรมองกันขนาดนั้น" ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามพัดลมเข้าหน้าให้ความร้อนมันลดลง

เสียงล้อรถเข็นบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ