บทที่ 61 โลกของประธานบริษัทที่เปลี่ยนไป

“เฮ้อ...”

ผมพิงหลังไปกับเบาะรถที่สั่นสะเทือนตามแรงวิ่งของรถตู้ ความเหนื่อยล้าพุ่งขึ้นมาตีตื้นจนผมต้องหลับตาแน่น ขากางเกงสแล็กตัวเก่งของผมมันตึงเปรี๊ยะเพราะกล้ามเนื้อต้นขาที่เพิ่งจะกระตุกเกร็งจนแทบขาดใจตอนอยู่ในห้องทำงาน ความเจ็บปวดมันแล่นริ้วขึ้นมาไม่หยุดจนผมต้องพยายามนวดคลึงมันเบาๆ

“ถึงบ้านแล้วค่ะพ...