บทที่ 102 102

102

“ทำท่ายังกับจะฟันคอใครอย่างนั้น” พรเพ็ญที่มองอยู่พูดขึ้นทำเอาคนคิดเหมือนกันหัวเราะออกมาก๊ากใหญ่

“ก็คงเหมือนตอนคุณถือมีดเดินตรงรี่มาหาราวกับจะฟันผมนั่นแหละ ไม่ผิดกันหรอกน่า” นายตำรวจพูดสวนทันควัน

“ใครจะไปรู้ล่ะ จู่ๆ ก็มาด้อมๆ มองๆ ตามต้นทุเรียน” คนคิดจะทำอย่างนั้นจริงๆ พูดน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

เจน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ