บทที่ 23 23

23

น้ำเสียงของคนพูดนอกจากจะเศร้าสร้อย ดวงตายังเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ขัดกับบุคลิกท่าทางภายนอกที่ดูราวกับนักเลงโตโดยสิ้นเชิง

“น้าขอบใจมากที่ยังนึกถึง ถ้าพี่พิมพ์รับรู้คงดีใจมากที่เด็กซึ่งตัวเองเต็มใจช่วยเหลือมาตลอด ตอนนี้มีงานมีการทำ มีเงินมีทองใช้ แล้วเป็นไงบ้างไปอยู่พัทยา ได้ข่าวจากแม่เราว่าทำงานได้เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ