บทที่ 1 คำเตือน + บทนำ

พรากใจปีศาจ

คำโปรย

“ฉันช่วย ช่วยให้เธอมีฉันเป็นผัวแค่คนเดียว ไม่ได้ช่วยให้เธอไปมีผัวคนอื่น”

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18+ ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำ คำพูด เห็นผิดเป็นถูก หรือกระทำตามเหตุการณ์ในเนื้อเรื่อง หากนักอ่านมีปัญหาทางสุขภาพจิต หรือค่อนข้างไวต่อความรู้สึก ขออนุญาตแนะนำให้ทดลองอ่านก่อน ถ้าไม่ไหวให้กดออกค่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการบั่นทอนหรือส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของนักอ่าน

ทุกสถานที่ ตัวละคร และทุกเหตุการณ์ ล้วนเป็นจินตนาการของน้องภัส ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงองค์กรใดให้เสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะฉะนั้น ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทำความเข้าใจ ขอบคุณค่ะ << 

ไม่อนุญาตให้คัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหา ตาม พ.ร.บ 2537 ห้ามดัดแปลงหรือทำซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด หากพบเจอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด

ข้อความจากน้องภัส

นิยายเรื่องนี้เป็นการเล่าถึงจุดเริ่มต้นของตัวละครที่ชื่อ ปีศาจ ซัมเมอร์ และ อสูร ค่ะ

โดยจะเริ่มเล่าตั้งแต่พี่ปีศาจเริ่มเผชิญโลกภายนอก จนได้เจอกับซัมเมอร์ และกว่าจะมาเป็นพี่ปีศาจ 'ไอ้พี่เหี้ย!' ของน้องอสูร พี่ต้องผ่านอะไรมาบ้าง ที่สำคัญเลย ทำไมคำว่า “ไอ้ปีศาจ!!” ถึงสะดุ้งกันเป็นแถบ ๆ ที่นี่มีคำตอบค่ะ ><

SET มาเฟียคลั่ง

พยศรักอสูร - อสูร x ตะวัน

พรากใจปีศาจ - ปีศาจ x ซัมเมอร์

ช่องทางการติดตามนักเขียน

Facebook : พรลภัส.น้องภัส (แชร์งานบ้าง ไร้สาระบ้าง) / Fanpage : พรลภัส.น้องภัส (แนบรูปภาพ+ติดตามผลงาน)

TikTok : @pornlaphat.phat (ช่องหลัก) / @pornlaphat1001_ (ช่องสำรอง) **สปอยล์นิยาย + ขยี้ไอ้โบ้

แนะนำตัวละคร 

เฟยฮุ่ย - ปีศาจ เด็กหนุ่มวัย 18 ปี ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ ที่ทิ้งน้องให้เผชิญปัญหาตามลำพัง ในใจได้แต่เอ่ยคำขอโทษในใจซ้ำ ๆ แต่บางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่สามารถเลือกได้จริง ๆ และถ้าไม่ทำ ‘กูก็ตาย’

เฟยฉี - อสูร เด็กหนุ่มวัย 14 ปี ผู้ที่ไม่เคยรู้วีรกรรมของพี่ชาย แต่จำต้องรับผลกรรมอยู่หลายครั้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เลยเป็นที่มาของคำว่า ‘ไอ้พี่เหี้ย!’

ลี่ถิง - ซัมเมอร์ เด็กสาววัย 18 ปี เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนายตำรวจยศใหญ่ ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบในเกณฑ์ อีกทั้งชีวิตยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เพราะหน้าที่การงานของผู้เป็นพ่อ ‘ขอโทษ’ 

บทนำ 

ณ ประเทศจีน

จังหวัด Phu

สถานีตำรวจ Phu

18.30 นาฬิกา

“ป๋า หนูกลับบ้านพักก่อนนะ” ร่างเล็กเดินไปกอดแขนผู้เป็นพ่อแล้วเอ่ยบอกเสียงหวาน ทำให้ท่านเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังก่อนจะส่ายหน้าบอกให้รอกลับพร้อมกัน ซึ่งถ้ารอ..ก็อีกตั้งหลายชั่วโมง เธอไม่อยากรอ เธออยากกลับบ้าน กลับไปนอนดูทีวี เล่นโทรศัพท์มือถือ เลยเป็นเหตุให้เธอทำหูทวนลมไม่ยอมฟังสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด

ขณะที่ท่านยุ่งอยู่กับงาน เธอก็แอบย่องเบาเดินยิ้ม ๆ ลงบันไดมายังด้านหลังสถานีภู แรก ๆ ก็วิ่งไปแอบตามเสาตามต้นไม้ แต่เมื่อชะโงกหน้าดูแล้วไม่เจอป๋ายืนมองที่หน้าต่าง เธอก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทาง สาเหตุที่กล้ากลับบ้านคนเดียวก็เพราะสถานีภูกับบ้านพักอยู่ไม่ไกลกันมากนัก เดินแค่แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

“เงียบดีจัง” บ่นพึมพำตามลำพัง หันมองตามข้างทางซ้ายขวาพร้อมกับก้าวขาเร็ว ๆ คล้ายจะวิ่งก็ไม่ปาน

“อีกนิดเดียว” อีกแค่นิดเดียวก็จะเลี้ยวเข้าซอยบ้านแล้ว

“ไปไหนเหรอ?” เป็นเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่ดังมาแต่ไกลพร้อมกับเสียงชายคนหนึ่งที่ตะโกนถาม กระทั่งชายคนนั้นมาจอดรถดักหน้า

“ให้พี่ไปส่งไหม” คนซ้อนท้ายลงจากรถมายืนดักหน้าถาม เธอจึงไม่ลังเลที่จะเอ่ย..

“ไม่”

“เธอนี่หน้าตาคุ้น ๆ ลูกไอ้ผู้กำกับใช่ไหม?”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ เธอรู้ได้เลยทันทีว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในอันตราย และทางเดียวที่พอจะทำได้ตอนนี้ก็คือการวิ่ง! วิ่งให้เร็วที่สุด วิ่งให้เหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายก่อนโลกจะแตก

“เฮ้ย!!”

“อีนั่นมันวิ่งไปแล้ว!” ชายหนุ่มที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะขับรถตามหลังไปติด ๆ ทันทีที่เข้าใกล้ คนซ้อนท้ายก็กระโดดลงจากรถวิ่งตามจุดอ่อนของไอ้ผู้กำกับไป

“เอาตัวมันมาให้ได้!” ไม่วายตะโกนตามหลังเพื่อนที่วิ่งตามไปเสียงดัง

ห้านาทีต่อมา

เสียงหัวเราะของคนนั่งคร่อมรถดังลั่น เมื่อเห็นเพื่อนอุ้มเด็กผู้หญิงหน้าตาดีพาดบ่าเดินออกมา

“ทำพ่อมันไม่ได้ ก็ทำลูกมันนี่แหละ!”

“มึงแน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนพ่อมันเล่นงานทีหลัง?” หยินถามเพื่อนที่นั่งรออยู่สีหน้าไม่สู้ดี เพราะเด็กผู้หญิงที่เขาอุ้มพาดบ่าอยู่ตอนนี้เป็นถึงลูกสาวผู้กำกับ และถ้ามีเรื่องฉาวโฉ่ขึ้น พ่ออีนี่จะไม่กวาดล้างอันธพาลแบบพวกเราเลยเหรอ..

“ก็มาสิวะ กลัวอะไร เผลอ ๆ หน้าบาง ไม่กล้าเอาเรื่องพวกเราหรอก”

“แค่เราสองคนใช่ไหม” หยินถามติดประหม่า

“ของสวย ๆ งาม ๆ มันต้องแบ่งกันชม จะโดนแค่มึงกับกูได้ยังไง อีนี่มันต้องโดนรุม” เฉินพูดพลางตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ยื่นมือไปลูบไล้แขนเรียวขาวราวกับคนโรคจิต

“กูแค่ผลักมัน มันก็ล้มสลบเลย มัน..จะไม่ตาย ใช่ไหม?”

“ใครสอนให้มึงเป็นคนขี้กลัวขนาดนี้?”

“กูแค่..” ไม่อยากรังแกคนไม่มีทางสู้

“มึงนึกถึงตอนพ่อมันจับพวกเราไปนอนในห้องขังสิวะ! นึกถึงตอนที่มันเดินเชิดหน้าลอยตาใส่พวกเรา มึงจะได้รู้ว่าอีนี่มันน่าโดนกระแทกขนาดไหน” เฉินตอบกลับเสียงดัง

“เราทำผิดนะเว้ย”

“มึงรีบอุ้มมันขึ้นมา หรือต้องให้กูกระทืบมึง?” เฉินถามแล้วทำท่าจะลงจากรถ

“เออ ๆ” หยินพยักหน้ารับอย่างคนหวาดกลัว

สิบนาทีต่อมา

กลุ่มวัยรุ่นที่นั่งรวมกลุ่มกันถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พากันเดินมาต้อนรับที่ระบายอารมณ์ชั้นดีด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ไปขโมยลูกใครเขามา ผิวพรรณดีเชียว?”

“ลูกผู้กำกับ” เฉินไหวไหล่ตอบ

“ดีเลย กูจะได้ไม่ต้องปรานี” ชายร่างสูงใหญ่พูดแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากราวกับอดอยากปากแห้งมานาน แล้วจึงย่อตัวลงช้อนผลงานชิ้นโบแดงของรุ่นน้องขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน ตรงไปยัง..ห้องเชือด

“ปูที่นอนให้กูหน่อย”

“ไม่ใช่หน้าที่กู” ตอบกลับเสียงราบเรียบ พ่นควันขาวโขมงลอยคละคลุ้งมองชายร่างใหญ่ที่เปรียบเสมือนหัวโจกของแหล่งกบดานที่นี่

“กูเอาเสร็จ จะให้มึงเอาต่อ จะปูหรือไม่ปู”

“ไม่ ถ้าจะให้ กูต้องเอาก่อน”

“ต่อรอง?” ขมวดคิ้วเค้นเสียงลอดไรฟันถาม

“งั้นก็อุ้มไปที่รถกู”

“ไอ้เฟย!” ตวาดชื่อคนนั่งสูบบุหรี่เสียงดัง

“กูไม่ใช่ลูกน้อง ไม่ใช่ขี้ข้าของมึง ก็แค่คนแวะผ่านทาง อย่ามาสั่งกู” เฟยฮุ่ยตอบกลับไม่สะทกสะท้าน ทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ยืนขึ้นเต็มความสูงไปโอบอุ้มหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนมันมาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

“ไสหัวออกไป ถ้าไม่อยากให้กูเป่าหัวมึง”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

เฟยฮุ่ยมองท่าทางไม่พอใจของหัวโจกแหล่งกบดานที่นี่ยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินไปวางร่างที่มีสติแต่แกล้งหลับตาลงบนเตียงนอนที่ไม่น่าจะเรียกว่าเตียงนอน

“ลืมตาเถอะ” พูดแล้วถอนหายใจเสียงดัง กอดอกมองคนบนเตียงนิ่ง..

ทำให้ร่างเล็กที่แกล้งสลบมาตลอดทางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบตา ก่อนจะกระโจนลงจากเตียงสกปรกไปกอดแขนร่างสูงตรงหน้า

“มาที่นี่อยากมีผัวหลายคนหรือไง?”

“ฉ..ฉันโดนพวกมันไล่ต้อน อุ้มมา..”

“พ่อเป็นถึงตำรวจไม่น่าโง่นะ”

“ฉันกำลังจะกลับบ้าน” ตอบเสียงสั่นเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ก่อนจะหันมองรอบ ๆ ห้อง ที่ไม่ควรเรียกว่าห้อง เพราะมันดู..ไม่เหมาะจะใช้อยู่อาศัย

“แกล้งหลับเป็นวิธีที่โคตรโง่เลยรู้ตัวบ้างไหม”

“ฉันก็กำลังจะหาทางหนีอยู่นี่ไง” พูดไปก็เขย่าแขนร่างสูงไป ทำให้เขาปัดมือเธอที่จับแขนเขาออกอย่างแรง

“คิดว่ามาถึงรังแล้วจะหนีได้ง่าย ๆ เหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ แหกตาดูที่นอนนั่น มีผู้หญิงมานอน แหก เลือดอาบ แล้วนับครั้งไม่ถ้วน!”

“มิน่า สกปรก..”

“สมองเธอคิดแค่นี้เหรอ?” ทั้งที่เขาพูดข่มให้หวาดกลัวอยู่ ทำไมถึงได้คำตอบเป็น สกปรก?

“ฉันจำนายได้นะ แต่ขอเวลาคิดชื่อก่อน..” เธอพูดหน้านิ่ง เนียนขยับเข้าไปจับชายเสื้อร่างสูงตรงหน้าให้คลายกังวล

“จะโดนรุมโทรมอยู่แล้วยังมีเวลามาไร้สาระอีก”

“เฟยฮุ่ย! ใช่ นายเฟยฮุ่ย”

“เฮ้อ!” ถึงกับต้องถอนหายใจเสียงดัง เพราะนอกจากคนด้านข้างจะไม่หวาดกลัวเขาแล้ว ยังอุตส่าห์จำชื่อเขาได้อีก ‘หึ..ยัยบ้า’

“น..นี่ นี่ วันนั้นที่นายโดนพ่อฉันจับแล้วไม่มีญาติมาประกันตัว นายจำได้ไหม”

“ไม่ได้!”

“จำได้สิ ฟังก่อน!”

“…” ใจคิดอยากจะปัดมือที่จับชายเสื้อออก แต่อีกใจก็อยากลากไปกดให้มันจบ ๆ จะได้รู้จักกลัวคนแปลกหน้าซะบ้าง ทว่าเธอกลับเอ่ย..

“วันนั้นฉันซื้อข้าวกับน้ำให้นายกินนะ จะเป็นอะไรไหม ถ้าวันนี้ฉันจะขอร้องให้นายช่วยฉัน”

“นี่หว่านพืชหวังผล?”

“เปล่า แต่ให้ข้าวหมา หมายังรู้คุณ ส่วนนายฉัน..”

“เออ ๆ จำได้ ๆ ไม่ต้องพูดแล้วรำคาญ” พูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ คว้าข้อมือข้างที่จับชายเสื้อมากุม กึ่งกระชากให้เดินตามหลังไปยังบานประตู

สภาพผู้ชายด้านนอกทำเธอตกใจหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขานั่งแก้ผ้า เตรียมความพร้อม..เหมือนกำลังจะแสดงหนังรักผู้ใหญ่เลยไม่มีผิด และที่ตกใจยิ่งกว่าคือเสียงที่ก้มมากระซิบ..ทำเธอเกือบจะก้าวขาไม่ออก

“พวกมันรอเป็นผัวเธอ”

จบประโยคของเฟยฮุ่ย เธอรีบพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเลยทันที ทำให้สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองมาเริ่มแสดงออกถึงความไม่พอใจ..

“จะพาไปไหน?” เฉินเก็บของลับกลับเข้าไปในกางเกง เดินรูดซิปมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟยฮุ่ยที่เป็นรุ่นน้องร่วมอุดมการณ์ พลางหรี่ตามองอ้อมแขนที่โอบกอดจุดอ่อนของไอ้ผู้กำกับ

“เอา” เขาตอบกลับเสียงเรียบ สบตาไม่กะพริบ

“ไม่ต้องเอามันออกไป พวกกูรอต่ออยู่” เฉินพูดแล้วกระชากแขนเรียวเล็กราวกับต้องการจะเปิดศึก เลยทำให้คนตรงหน้าปัดเสื้อที่สวมอยู่ออกโชว์ปืนกระบอกสีดำด้าน

“กูเป็นคนอุ้มมันมา! มึงไม่มีสิทธิ์!!” เฉินมองปืนแล้วสบตาเจ้าของปืนตาไม่กะพริบ พลางเค้นเสียงลอดไรฟันเอ่ย นั่นจึงทำให้เจ้าของปืนส่ายหน้า ก้าวถอยหลังสองก้าวยิ้ม ๆ ก่อนจะยกเท้าถีบยอดอกมันจนเซล้มก้นจ้ำเบ้า

“คนนี้กูจะเอา!” ร่างสูงพูดแล้วชักปืนออกมาขึ้นลำ ใช้ปืนชี้หน้าลูกสมุนของไอ้พวกเดนสังคมเรียงตัว จนพวกมันยอมถอยออกห่างคนละก้าวสองก้าว จนเมื่อมั่นใจแล้วว่าอยู่ในระยะปลอดภัย เขาจึงเดินไปกระชากหญิงสาวที่ล้มไปกับไอ้เฉินให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับผลักหลังเธอให้เดินนำหน้าออกจากบ้านไป

จนสองเราเดินมาหยุดอยู่ที่รถหรูคันหนึ่ง..

“ขอบคุณนะ”

“ไม่ต้องขอบคุณ”

“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหม..” เธอพูดเสียงติดประหม่า

“แน่ใจ?” ถามย้ำเผื่อว่าจะลังเล

“ฮึ ฉันขออยู่กับนายดีกว่า อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับไอ้พวก..นั้น”

“หึ” เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่เอื้อมไปกระชากข้อมือแดง ๆ ของเธอให้เดินมายังที่นั่งข้างคนขับ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ยัยบ้านี่ก็เปิดประตูเข้าไปนั่งหน้าตาเฉยทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังยืนตัวสั่น นั่งน้ำตาคลออยู่

ปึง!

เขาปิดประตูรถเสียงดังไม่วายหันไปมองคนด้านข้างที่คาดเข็มขัดรออยู่ก่อนแล้ว

“ฉันจะ..ปลอดภัยใช่ไหม?” ถามอย่างหวาดระแวงคนด้านข้าง เพราะตอนนี้มีแค่เรา..สองคน

“คนที่เธอคิดว่าอยู่ด้วยแล้วจะปลอดภัยที่สุด คงไม่ใช่ฉัน..”

“นายก็เป็นเหมือนคนพวกนั้น..เหรอ?”

“นี่เธอคิดว่าฉันเป็นคนดีเหรอ ตลกว่ะ” พูดพลางหันไปแค่นหัวเราะมองสีหน้าท่าทางหวาดกลัวของเธอ

“แต่นายเป็นคนช่วย..ฉัน มันไม่ดี..ตรงไหน” พึมพำออกมาเสียงเบา

“ก็ช่วยให้มาโดนแค่ฉันคนเดียวไง แบบนี้ยังเรียกว่าดีอยู่ไหม?”

นิยายเรื่องนี้เผยแพร่เมื่อ 21/08/23