บทที่ 9 ตอนที่ 8 หยุดทำแบบนี้ดิวะ!
ตอนที่ 8 หยุดทำแบบนี้ดิวะ!
“มึงดูสภาพกู กูเคยต้องโดนขนาดนี้ไหม!”
“ใครทำมึง เดี๋ยวกูไปจัดการมันให้เอง”
“สร้างเนื้อสร้างตัวซะเถอะมึงอะ อย่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่” ถ้าไอ้ปีศาจมันเข้าใจความหมายที่เขาเอ่ย มันก็คงจะถอยให้เขาจัดการกับอีผู้หญิงคนนั้น แต่มันกลับยืนส่ายหน้า ไม่ยอม ก็เท่ากับว่าไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่รู้สึกกับมัน มันเองก็มีใจให้เธอด้วยเหมือนกัน!
“กูไม่อยากให้ใครมาเก็บมึง มึงเป็นเพื่อน..ที่กูรักและไว้ใจ กูรักน้องมึงเหมือนที่กูรักมึง ถอยไปปีศาจ” ฟงพูดแล้วปัดมือออกจากกระบอกปืนส่งสายตาให้มันถอยไป
“ต่อให้มึงเก็บเธอ เราก็โดนอยู่ดี” ปีศาจจำต้องพูดเพราะคนตรงหน้าตอนนี้ดูจะขาดสติแล้วเต็มที เขารู้ว่ามันเจ็บมันโกรธและแค้นที่พ่อของซัมสั่งคนมาเล่นงานมัน แต่ซัมไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับเหตุการณ์วันนี้ และเขาเองก็ไม่ได้ไปกับมัน เพราะต้องไปดูคนไทยที่ลักลอบเข้ามาเลยไม่ได้โดนลูกหลงไปด้วย ถ้าตัดสินใจไปก็คงจะโดนกันทั้งสองคน รวมไปถึงคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้รู้เรื่องราวด้วย
“กูแค่อยากเตือนให้มันรู้ ว่ากูกำลังจะเล่นกับจุดอ่อนของมัน!”
“ซัมไม่เกี่ยว”
“มึงยังกล้าพูดอีกเหรอว่ามันไม่เกี่ยว!”
“เออ! ซัมไม่เกี่ยว แล้วมึงก็ไม่เกี่ยว! วันนี้คนที่ควรโดนคือกูไม่ใช่มึง กูบอกมึงแล้วไง!!” บอกไปหลายครั้งแล้วให้คิดดี ๆ เขามาคนเดียวได้มันไม่จำเป็นต้องมา อุตส่าห์เป็นถึงลูกมาเฟียแต่ยอมมาเป็นทาสให้ตำรวจกดขี่โคตรไม่สมเหตุสมผล ทั้งที่คนโดนคือเขาไม่ใช่มัน แต่มันกลับเลือกเข้ามาเกี่ยวพัน แบบนี้เขาต้องโทษใคร? ซัมหรือตำรวจ โทษมันหรือโทษตัวเอง
ทันทีที่ปีศาจตวาดเสียงดัง เธอก็สัมผัสได้ถึงเนื้อตัวเขาที่โกรธจัดจนตัวสั่นแทบประคองสติไม่อยู่ แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะห้ามหรือปรามปีศาจให้ใจเย็นลง เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขามากขนาดนั้นเหมือนกัน
เลยกลายเป็นว่าบทสนทนาของเพื่อนจบลงที่ปีศาจตวาด..กระทั่งแยกย้ายกัน ทำให้ภายในห้องเหลือแค่เธอกับปีศาจสองคน ความตาดีดันเหลือบไปเห็นเสื้อดำที่เปียกชุ่มไปด้วยอะไรบางอย่างแถวช่วงขอบเข็มขัด ทำให้เธอเอื้อมมือไปแตะ..
ทันทีที่ดึงมือกลับมาดู หยดน้ำสีใสก็หยดเผาะนับเม็ดไม่ถ้วนเพราะมันเป็นเลือด เลือดที่ไหลออกมาจนเปียกชุ่ม..
“วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว เธอกลับไปเถอะ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก”
“…”
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเธอ แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าจะปกป้องเธอแบบนี้ได้อีกนานเท่าไหร่” เพราะถ้าวันหนึ่งทุกคนรู้ว่าเธอไม่ใช่จุดอ่อนของนายตำรวจใหญ่คนนั้นคนเดียว แต่เป็นถึงจุดอ่อนของเขาด้วย เธอคงจะใช้ชีวิตลำบากอยู่ไม่น้อย..
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเผลอคิดหวั่นไหวกับเธอไปตั้งมากมาย หลายครั้งจนนับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่สามารถที่สานต่อความสัมพันธ์นี้ได้ เธอเป็นใคร เขาเป็นใคร แตกต่างกันแค่ไหนเธอน่าจะรู้ดี..
มันจริงที่เราอยู่ด้วยกันเพราะความสบายใจ แต่แค่ความสบายใจของคนของสองคนมันจะดูเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า? แล้วถ้าพ่อเธอรู้ คนอื่นรู้ คงไม่ส่งผลดีต่อตัวเธอและเขาแน่นอน ในใจคิดอยากจะตัดสัมพันธ์ อยากไล่เธอให้ไปไกล ๆ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้สักที พอเห็นน้ำตา เห็นเธอร้องไห้ ใจมันก็รู้สึกหวิว ๆ แปลกชอบกล
“ฉันขอโทษ..ขอโทษที่ทำให้นายต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”
“อือ” ตอบรับเพียงเท่านั้นก่อนจะดันเธอเดินไปทางประตูห้อง
“ไปมีชีวิตของเธอเถอะ อย่ามาอยู่กับคนอย่างฉันเลย มันไม่มีอนาคตหรอก” เขาพูดทิ้งท้ายกับเธอแค่นั้นแล้วก็ดันเธอให้ออกจากห้องไป
ร่างเล็กที่ถูกผลักไสนับครั้งไม่ถ้วนปาดน้ำตาแล้วหันหลังไปเคาะประตูห้องกดกริ่งหน้าห้องรัว ๆ อย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองยืนเคาะและกดอยู่นานเท่าไหร่ แต่ก็คงนานพอจนหลังมือที่เคาะประตูเริ่มเปลี่ยนสีกว่าปีศาจจะเปิดประตู..
“หยุดทำแบบนี้ดิวะ!” ปีศาจพูดแล้วก็ดึงซัมเข้ามาโอบกอดด้วยความสงสารจับใจ แล้วจึงปิดประตูเสียงดัง ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีจับไหล่สองข้างของเธอแล้วดันให้คลายกอดเพื่อสบตากัน
“เธอเลิกพยายามได้แล้ว ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน ฉันก็อยู่กับเธอไม่ได้!”
“ฮึก..นายเจ็บไหม” เธอไม่สนว่าปีศาจจะพูดอะไร เพราะสายตาตอนนี้โฟกัสอยู่กับรอยแผลที่สีข้างของเขา แผลนั้นมันทั้งแดงและคงจะลึกมากเลือดถึงได้ไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งเอว
“เลิกสนใจฉันสักที กลับไปตั้งใจเรียนซะ! เลิกวิ่งตามฉัน”
“ไม่! ฉันผิดมากหรือไงที่อยากทำตามหัวใจตัวเอง ฉันผิดมากเหรอ!” เธอก็แค่รู้สึกว่าอยู่กับเขาแล้วปลอดภัย อยู่กับเขาแล้วเป็นตัวของตัวเองได้ แล้วตัวตนจริง ๆ ของปีศาจก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายใจดำเลยด้วยซ้ำ แล้วถ้าปีศาจเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ วันนั้นเธอคงโดนรุมโทรมไปแล้ว ป่านนี้คงต้องไปรักษาสุขภาพจิต ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้หรอก มันไม่ใช่เพราะเขาหรือไง ไม่ใช่เพราะเขาที่ปกป้องเธอเหรอ..
ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่คราวปีศาจก็ยังปกป้องเธอเสมอ กระทั่งวันนี้..เขาก็ยืนบังปืนกระบอกนั้นให้ ถ้าไม่ให้เธอรู้สึกกับเขาแล้วจะให้รู้สึกกับใคร ใครมันจะกล้าเสี่ยงตัวเองเพื่อเธอขนาดนี้ มาถึงวันนี้เธอยังคิดไม่ออกเลยว่า ถ้าเมื่อหลายปีที่แล้ววัยรุ่นกลุ่มนั้นไม่ยอมให้ปีศาจพาเธอออกมาจะเป็นยังไง เขาจะต้องตาย เธอจะต้องถูกรุมโทรมจนตาย..ใช่ไหม?
“กลับไปเถอะ” ปีศาจที่หมดแรงจะต่อปากต่อคำเอ่ยเสียงแหบพร่าบอกเธอให้กลับไป แต่ยังไม่ทันจะได้เห็นเธอเดินออกไป ตาคมก็พร่ามัวเลือนรางจนทุกอย่างมันมืดสนิทดับหายไปในที่สุด
ทำให้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้ารีบโผเข้ากอดประคองปีศาจไว้แน่น แต่ขนาดตัวเขากับเธอค่อนข้างแตกต่างกันทำให้..ปีศาจล้มลงมากระแทกเธอเต็มแรง
“อึก..” ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจุก เจ็บมาก ๆ อีกทั้งยังหนักจนขยับตัวลุกไม่ขึ้น และด้วยที่เธอเป็นคนล้มหัวฟาด รับแรงกระแทกเลยค่อนข้างสับสนมึนงง เกือบจะเห็นดาว พอหลับตาก็..วิ้ง ๆ เลยทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ซัมเมอร์พยายามขยับตัวดันปีศาจที่ล้มทับออกจากลำตัว รวบรวมแรงที่มีพลิกปีศาจให้นอนหงายขึ้นซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงกดรับสาย ปิดปากเงียบ..
(ปีศาจ)
(มึงอยู่ในสายไหม)
“ใคร?” เธอถามเพราะน้ำเสียงคนในสายไม่ได้ดุดันจนไม่กล้าตอบคำถาม
(ใคร? พี่ซัม..เหรอ)
“นายรู้จักฉันได้ยังไง”
(ขอคุยกับปีศาจหน่อย)
“เอ่อ..คือ..” จะให้คุยยังไง ปีศาจนอนสลบจมกองเลือดอยู่ตอนนี้
(มันโดนไหมพี่ ตอบผมหน่อย!)
เสียงคนในสายร้อนรนจนเธอจำต้องตอบ..
“อือ!”
(พี่อย่าวางสายผมนะ รอผม อย่าวางสาย)
“นายคืออสูรเหรอ..” เธอถามหลังจากที่อีกฝ่ายพูดรัวมา ไม่นานนักเสียเคาะประตูก็ดังรัว จนถูกเปิดเข้ามา ด้วยความกลัวเธอเลยโน้มตัวลงไปบังใบหน้าปีศาจเพราะอยู่ ๆ ก็หวนนึกถึงประโยคที่เขาถกเถียงกับเพื่อน.. ‘เราก็โดนอยู่ดี’
“มันถูกแทงเหรอ?”
ผู้ชายคนที่เอาปืนชี้หน้าเธอแถมจะเก็บเธอพูดด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะรีบเดินกลับออกไปดันคนมาใหม่ที่มีอุปกรณ์ทำแผลมาย่อตัวนั่งลงด้านข้างลำตัวปีศาจ ซึ่ง..พวกเขาไม่ได้มากันแค่สองคน เพราะมีชายชุดดำที่เดินตามเข้ามาอีกสามคน ทำเธอเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก
“มึงคุยกับใคร!” ฟงตวาดเสียงดังเพราะเห็นภาพการโทรในมือหญิงสาว เขาเลยกระชากโทรศัพท์มาแนบหูจนได้ยินเสียงคนในสาย
“อสูร?”
(ครับ พี่ผมฝากมันหน่อย)
“มันจะตายห่าแล้ว” ฟงกระแทกเสียงใส่น้องชายเพื่อนรักสลับกับมองผู้หญิงของมันที่นั่งตาแดงก่ำมองเขาสลับกับหมอที่โดนเขาลากมาทำแผลให้มันตาไม่กะพริบ
(มันเป็นหนักไหม ผมกำลังจะจองไฟลต์บิน)
“ไม่ต้องมา”
(เดี๋ยวมันตาย)
“มันไม่ตายหรอก มีคนดูแลดี” พูดไม่หลบสายตาซัมเมอร์
(ตกลงเป็นเมียมันเหรอ ลูกตำรวจไม่ใช่เหรอพี่)
“ไม่ใช่ก็ต้องใช่ พี่มึงกกคนเดียวมาหลายปีแล้ว”
(หน้าอย่างมันมีอะไรให้รัก หรือโดนของ)
“กูไม่รู้ แค่นี้แหละ” ฟงพูดแล้วก็กดตัดสาย ขบกรามแน่น มองผู้หญิงของปีศาจตาไม่กะพริบอย่างคนเหลืออดจนต้องเอ่ย..
“ถ้ามันไม่รักเธอ ฉันฆ่าเธอไปนานแล้ว!”
