บทที่ 1 1.1 สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป

บทที่ 1 สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป

“เราหย่ากันเถอะ” 

ไลลาลินทร์เอ่ยออกมาเชื่องช้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น มันบ่งบอกว่าเธอคิดเรื่องนี้มาแล้วอย่างดี ไตร่ตรองมาทุกค่ำคืน ถึงจะยังรักเขาอยู่ ถึงจะเสียใจแค่ไหน แต่การหย่าคือทางออกที่ดีที่สุด เป็นทางเดียวที่เธอจะหลุดพ้นไปจากเตโช ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอได้

“นะพี่เต…เรามาหย่ากันนะ ยอมหย่าให้ลินทร์เถอะ ในเมื่อพี่ไม่ได้รักลินทร์ ในเมื่อไม่คิดจะรักเลยด้วยซ้ำ เราก็มาหย่าให้มันจบ ๆ เถอะ เพราะตอนนี้พี่ก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ลินทร์คงจะหมดประโยชน์กับพี่แล้ว” 

หญิงสาวรู้แล้วว่าเหตุผลที่เตโชอยากแต่งงานกับเธอให้ได้ มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความรักแม้แต่น้อย ที่ไม่เคยบอกรักเธอเลยแม้แต่คำเดียวทั้งที่แต่งงานอยู่กินกันมาสองปีเต็ม มันไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนปากแข็ง หากเป็นเพราะเขาไม่รักเธอเลยก็เท่านั้น เขามองว่าเธอเป็นเพียงเครื่องมือที่จะนำพาทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการมาเป็นของตัวเอง กลางวันเธอต้องเป็นทั้งแม่บ้านและลูกน้องที่คอยช่วยงานเขา กลางคืนก็ทำหน้าที่เป็นอีตัวบนเตียง สองปีที่ผ่านมาเธอเพิ่งตาสว่างและเห็นธาตุแท้ของเขา เพิ่งได้รู้ว่าคนที่แต่งงานด้วยนั้นไม่ใช่พระเอกในฝันแต่เป็นตัวร้าย เตโชนั้น…คือฝันร้ายของไลลาลินทร์!

เธอรู้จักกับเตโชมาตั้งแต่ที่จำความได้เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง พอโตเป็นสาวเริ่มรู้จักความรักคนแรกที่เธอหมายมั่นอยากครอบครองก็หนีไม่พ้นเตโช เธอไม่แคร์ที่เขาเป็นเพียงลูกเมียน้อย ไม่แยแสแม้แต่น้อยที่แม่เขาเป็นคนงานในไร่ เธอรักที่เขาเป็นเขา รักที่เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีและอบอุ่น รักตั้งแต่นั้นจนกระทั่งตอนนี้…และไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้แต่งงานกับรักแรกและรักเดียวของตัวเอง

จำได้ดีว่าเมื่อตอนอายุสิบเจ็ดปี เธอเคยพับดาวกระดาษใส่ขวดแก้วรูปหัวใจไปสารภาพรักเขา ทว่าตอนนั้นเขาในวัยสิบเก้ากลับปฏิเสธแล้วบอกว่าเธอเป็นเพียงน้องสาว เตโชทำไลลาลินทร์เสียน้ำตาด้วยคำพูดแสนใจร้ายใจดำว่าเขาชอบคนสวยและในสายตาเขา ไลลาลินทร์นั้นห่างไกลคำว่าสวยไปหลายขุม สองคนแยกย้ายกันไปคนละทาง เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเธอก็หันมาสนใจแต่เรื่องเรียนและตั้งใจใช้ชีวิตอย่างดีเพื่อลบเขาไปจากใจ

ไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งหลังจากที่ผ่านมาเกือบสิบปี ทั้งสองก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้งด้วยความบังเอิญ ถามใครเขาก็บอกว่าแปลก…อยู่ ๆ เตโชก็ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น รุกหน้าตามจีบไลลาลินทร์ พยายามเอาอกเอาใจจนเธอใจอ่อน คบหากันได้เพียงหกเดือนก็ขอเธอแต่งงาน ไลลาลินทร์ที่ไม่เคยลบผู้ชายคนนี้ออกไปจากใจได้ก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ทั้งที่เพื่อนรักอย่างยี่หวาและดอลล่าออกปากเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ฟัง เธอตกหลุมรักเขาซ้ำสอง ตกหลุมพรางที่เขาสร้างไว้เข้าอย่างจัง เธอหลงใหลได้ปลื้มกับคำลวง เผลอไผลไปกับรอยยิ้มและความอบอุ่นที่เป็นเพียงภาพลวงตา คลั่งเขาจนแทบบ้า โหยหา เฝ้าฝันถึงแต่เขาจนถอนตัวไม่ขึ้น รู้ตัวอีกทีก็แต่งงานกลายเป็นเมียเขามาสองปีแล้ว ตาสว่างเห็นความจริงก็ตอนที่มอบให้เขาไปแล้วทุกอย่าง ทั้งตัว ทั้งใจ ทั้งชีวิตและอนาคตที่วาดฝันไว้กับเขา

“ลินทร์ขอร้อง พี่เตยอมหย่าให้ลินทร์ง่าย ๆ ได้ไหม? ลินทร์ไม่เคยขออะไรจากพี่เลย…ครั้งนี้ลินทร์ขอนะ เรามา…” 

แกร็ก!

ไลลาลินทร์สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ เธอรีบปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบ ก่อนที่จะได้เห็นเตโชเดินเข้ามาให้ห้องน้ำผ่านกระจกใสที่เธอเพิ่งใช้ซ้อมบทขอหย่ากับเขาเมื่อกี้

“พี่เต?” 

“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น นี่ผัวนะไม่ใช่ผี” 

“ก็ลินทร์คิดว่าพี่เตจะค้างที่กรุงเทพ ทำไมถึงกลับมาเร็วคะ?” 

“คิดถึงเมีย ไม่ได้กอดเมียแล้วมันนอนไม่หลับ ลินทร์เพิ่งถึงบ้านเหรอ วันนี้เลิกงานแล้วไปไหนมา?” คนได้ชื่อว่าเป็นสามีเข้ามาสวมกอดภรรยาไว้จากด้านหลัง ซุกใบหน้าลงคลอเคลียซอกคอขาวเนียน ไม่เพียงพอแค่นั้น ปัดผมลอนยาวให้พ้นทางแล้วกดจูบหนักแน่นทำรอยแดงซ้ำอีกที

“พี่เตอย่าค่ะ ลินทร์ไม่ชอบให้มันเป็นรอย” ไลลาลินทร์พยายามถอยห่าง แต่มิวายโดนเตโชกอดรัดแน่นกว่าเดิม เขาไม่ฟังความต้องการของเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เวลาที่เธอบอกไม่ เขาจะทำสิ่งตรงกันข้าม เวลาที่เธอบอกต้องการอะไร เขาไม่เคยให้สิ่งนั้นกับเธอ

“แต่พี่ชอบ พี่ชอบให้ลินทร์มีรอยที่คอ มันเป็นสัญลักษณ์ว่าลินทร์มีเจ้าของแล้ว แล้วเจ้าของลินทร์ก็คือพี่” แค่แหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้ายมันไม่พอ ทั่วทั้งจังหวัดรู้หมดว่าไลลาลินทร์แต่งงานเป็นเมียไอ้เตโชคนนี้แล้ว แต่ทำไม…ทำไมไอ้พวกเวรตะไลสมควรตายมันยังชอบมองเมียเขาตาละห้อย!