บทที่ 10 5.2 ลินทร์ต้องการหย่า!
ไลลาลินทร์สู้จนเหนื่อย ขัดขืนจนหมดแรงสู้ สุดท้ายเธอปล่อยให้เขาเตโชได้ทำตามใจตัวเอง หากเขาคิดจะข่มเหงรังแกเธอจริง ๆ ก็ใช่ว่ามันจะไม่ดีเสียทีเดียว เพราะนี่แหละคือหลักฐานที่จะเอาไปฟ้องหย่าไอ้ผัวชั่วคนนี้ได้
เตโชทั้งจูบ ทั้งดูด ขย้ำบีบเคล้นเนื้อตัวไลลาลินทร์ไปทั่ว เพราะความอยากควบคุม ความอยากเอาชนะจนถึงที่สุดทำให้เขาสติหลุด กระทำความระยำกับเมียแบบไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ แต่เมื่อสัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กใต้ร่างนิ่งไป เขาก็ถอนจูบออกมาสบตา พอได้เห็นว่าดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาไหลริน เขาก็นิ่วหน้าไม่ชอบใจ...ก้มลงจูบแก้มแดงก่ำแผ่วเบา ส่งมือช่วยซับน้ำตาให้เธอช้า ๆ
“นิ่งแล้วเหรอ? ยอมง่าย ๆ แล้วใช่ไหม? เห็นไหม...ลินทร์น่ะเสพติดพี่จะตาย โดนจูบไม่กี่ทีก็อ่อนลงแล้ว ถามหน่อยว่าถ้าพี่ทำมากกว่าจูบแล้วลินทร์จะไม่ยินยอมได้ยังไง ก็รู้นี่ว่าลินทร์ขาดเซ็กส์ของพี่ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องร้องขอให้พี่ทำต่ออยู่ดี” เมียจะรู้จักเขาดีมากแค่ไหนอันนี้ตอบไม่ได้ แต่เตโชมั่นใจว่าเขารู้จักไลลาลินทร์ดี รู้หมดว่าทุกซอกหลืบในหัวใจของเธอนั้นมีเพียงเขา และทั่วทุกส่วนของร่างกายเธอนั้นจดจำเพียงสัมผัสของเขาเช่นกัน
“ครั้งนี้อาจไม่ใช่แบบนั้น ที่ผ่านมาลินทร์อาจร้องขอให้ทำ แต่ครั้งนี้ลินทร์ร้องขอให้หยุด แต่ในเมื่อพี่เตยืนยันที่จะทำ ก็เอาเลย ฮึก! อยากทำอะไรก็ทำ อยากเอาจนลินทร์ท้องก็เชิญ แต่รู้เอาไว้นะว่าลินทร์ไม่ยินยอม ครั้งนี้...พี่เตบังคับขืนใจลินทร์!”
“อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมลินทร์ จะเอาอะไรก็พูดสิ โกรธพี่ตรงไหน หืม...บอกได้ไหมว่าพี่ทำผิดอะไร?”
“อย่ามาทำเป็นพูดดี ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อนกับลินทร์ เมื่อกี้พี่เตยังคิดจะทำร้ายหัวใจลินทร์อยู่เลยไม่ใช่หรือไง? ไหนล่ะซาตานที่หลุดออกมาจากนรก? เอามันออกมาสิ โชว์ธาตุแท้ของพี่ให้ลินทร์เห็น!”
“ธาตุแท้ของพี่ไม่ได้มีไว้ใช้กับลินทร์ ขอร้อง...อย่าทำให้พี่ไม่มีทางเลือก ทำไมต้องมาดื้อเอาตอนนี้ ทำไมถึงนึกอยากต่อต้านพี่ขึ้นมา? ลินทร์ไม่รักพี่แล้วเหรอ?” น้ำเสียงของเตโชออดอ้อนสุดฤทธิ์ อยู่กินกันมาสองปีเต็ม ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามคำนั้น ซึ่งมันทำให้ไลลาลินทร์เจ็บปวดจนร้องไห้ออกมามากกว่าเดิม
“ฮือ ๆ ทำไมถึงถามแบบนั้น? ทำไมถึงทำเหมือนอยากให้ลินทร์รักนักหนา ทั้ง ๆ ที่ตลอดเวลาพี่เตไม่เคยรักลินทร์เลย!”
“...” แล้วคำพูดของไลลาลินทร์ก็ทำเอาเตโชตัวแข็งทื่อไปหมด ในที่สุดสิ่งที่เขากลัวมาก็มาถึง คำพูด คำถามที่ไม่อยากได้ยินจากปากไลลาลินทร์ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเอ่ยมันออกมาแล้ว
“พี่เตมาแต่งงานกับลินทร์ทำไม?”
“...”
“ตอบมาสิ! ไม่รักแล้วมาแต่งงานอยู่กินกับลินทร์ตั้งสองปีทำไม?!” ไลลาลินทร์ชิงจังหวะที่เตโชกำลังอ่อนไหว ใช้โอกาสที่เขากำลังนิ่งงัน ผลักตัวเขาออกแล้วรีบพลิกกายลงจากเตียง เธอทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว...วิ่งไปคว้าแจกันที่มุมห้องนอนแล้วทุ่มมันลงพื้นอย่างแรงจนเกิดเป็นเสียงดัง ‘เพล้ง’
“ลินทร์?!”
“อย่าเข้ามานะ!” เธอสวมเพียงบราไร้สายกับชั้นในตัวจิ๋ว ก้มลงหยิบเศษเซรามิกขึ้นมาจ่อคอตัวเองทั้งที่ข้อมือทั้งสองข้างยังถูกมัดไว้ “ถ้าพี่เตเข้าใกล้ลินทร์แค่เพียงนิดเดียว...ฮึก! รอเก็บศพลินทร์ได้เลย!”
“ทำแบบนี้ทำไมลินทร์? ทำแบบนี้ต้องการอะไร!” เตโชทำตัวไม่ถูกแล้ว เคยคิดว่าตัวเองคือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแล้วควบคุมทุกอย่างได้ ตอนนี้มันต่างไปจากที่คิดโดยสิ้นเชิง แววตาของเขาฉายแววหวั่นใจเหลือเกิน เพราะเขาอาจควบคุมไลลาลินทร์ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
“ลินทร์ต้องการหย่า! ยอมหย่าให้ลินทร์เดี๋ยวนี้เลยพี่เต!” แล้วสิ่งที่เตโชกลัวมาตลอดอีกเรื่องก็ได้เกิดขึ้น ยิ่งกว่าคำถามที่ว่าเขารักเธอบ้างไหม ยิ่งกว่าคำถามที่ว่ามาแต่งงานกับเธอเพราะอะไร เตโชกลัวจะได้ยินคำนี้มากที่สุด...คำที่บอกว่าต้องการหย่ากับเขา
