บทที่ 11 6.1 ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า
บทที่ 6 ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า
“ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง? ลินทร์บอกว่าต้องการหย่า!”
เตโชนิ่งงันราวกับว่าวิญญาณได้ล่องลอยออกจากร่างไปแล้ว เห็นแบบนั้นไลลาลินทร์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้ ไม่คิดเลยว่าในที่สุดตัวเธอเองก็กล้าขอหย่าออกมาตรง ๆ
“พูดเรื่องอะไรลินทร์? หย่าอะไร? อยู่ ๆ มาบอกว่าอยากหย่า...มันคืออะไร?!”
“ลินทร์รู้หมดแล้ว...ลินทร์รู้แล้วว่าพี่เตไม่ได้แต่งงานเพราะรักลินทร์! ที่แต่งก็เพราะอยากได้บ้านหลังนี้ อยากได้ไร่ อยากได้โรงแรม! พี่เตเข้าหาลินทร์ เข้ามาทำให้ลินทร์รักจนโงหัวไม่ขึ้นก็เพื่อหลอกใช้ ที่ผ่านมาที่พี่ไม่เคยบอกรักลินทร์เลยแม้แต่คำเดียว วันนี้ลินทร์ได้คำตอบแล้วว่ามันไม่ใช่เพราะพี่ปากแข็ง ไม่ใช่เพราะชอบแสดงความรักด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด แต่มันเป็นเพราะพี่ไม่รัก ไม่เคยคิดจะรักลินทร์เลยต่างหาก! ฮือ ๆ พี่เต...ที่พี่ไม่อยากมีลูกกับลินทร์ ไม่ใช่เพราะยังไม่พร้อม ไม่ใช่เพราะมีปมเรื่องแม่ แต่มันเป็นเพราะพี่ไม่เคยคิดจะสร้างครอบครัวกับลินทร์จริง ๆ ในสายตาของพี่ ลินทร์ก็เป็นแค่เครื่องมือที่มีไว้กอบโกยสมบัติและเอาคืนพ่อพี่ก็เท่านั้น!”
“...”
“พี่ถามใช่ไหมว่าลินทร์ไม่รักพี่แล้วเหรอ ตอบให้ก็ได้...ลินทร์ยังรัก จนถึงตอนนี้ที่รู้ความจริงทุกอย่าง ลินทร์ก็ยังโง่รักพี่อยู่ แต่หลังจากนี้จะไม่รักแล้ว ความรักที่ลินทร์มีให้พี่ มันจะลดลงเรื่อย ๆ เพราะงั้นยอมหย่าให้ลินทร์ดี ๆ หย่าให้ลินทร์เดี๋ยวนี้!” แม้จะมีน้ำตาบดบังอยู่จนทุกอย่างพร่ามัว แต่หางตาของไลลาลินทร์ก็ยังมองเห็นไฟสีแดงที่กระพริบอยู่เป็นระยะ มันมาจากกล้องที่เธอตั้งแอบถ่ายเอาไว้ ทนายบอกว่าเธอต้องมีหลักฐานที่เพียงพอ หวังเหลือเกิน...ว่าวิดีโอที่บันทึกเอาไว้มันจะมากพอให้เธอฟ้องหย่าได้ หากเตโชไม่ยอมหย่าแต่โดยดี
“แล้วถ้าพี่ไม่ยอมหย่าให้ล่ะ ลินทร์จะทำยังไง?”
“ลินทร์บอกว่าอย่าเข้ามาไง อยากเก็บศพลินทร์หรือไงพี่เต!” ไลลาลินทร์ถอยเท้าจนหลังชนฝา เธอกำลังสั่นสะท้านไปทั้งเรือนร่าง มองดูเตโชที่เคลื่อนไหวลงจากเตียงแล้วก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ แล้วยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งเอาเศษเซรามิกแหลมคมจี้เข้าใกล้คอตัวเองมากเท่านั้น
“ตอบสิ ถ้าพี่บอกว่าจะอยู่กับลินทร์ไปจนตาย จะเก็บลินทร์ข้างกายไว้ในฐานะเมียไปทั้งชีวิต ลินทร์จะทำยังไง” ราวกับว่าเตโชไม่ได้ยินสิ่งที่ไลลาลินทร์พูด เขายังก้าวเท้าเข้าหาเมียมากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาจ้องตาเธอไม่วาง เวลานี้ไม่ใช่แค่ไลลาลินทร์ที่กำลังโมโหปนหวาดกลัว หัวใจที่เคยแข็งแกร่งและด้านชาของเขาก็กำลังสั่นไหวไม่ต่างจากเธอ
“ลินทร์ก็จะตายให้พี่เตดู เพราะถ้าต้องอยู่กับพี่ต่อไป มันก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ฮึก! ถามจริง...ไม่เคยคิดสงสารลินทร์บ้างเลยเหรอ? ลินทร์รักพี่ด้วยหัวใจจริง ๆ รักมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ด ลินทร์รักพี่มาเป็นสิบ ๆ ปี พี่ทำกับลินทร์แบบนี้ได้ยังไง แล้วตอนนี้พี่ก็ได้ไร่กับโรงแรมมาแล้วไง ลินทร์ก็น่าจะหมดประโยชน์แล้วนี่ จะเก็บลินทร์ไว้ทำไม? ไม่รักกันก็หย่าให้มันจบ ๆ เถอะ ปล่อยให้ลินทร์เป็นอิสระจากพี่เถอะนะ ถือว่าลินทร์ขอได้ไหม? ขอร้อง...ลินทร์ไม่อยากอยู่กับคนหลอกลวงแบบพี่เตอีกแล้ว”
หมับ!
พอเข้าถึงตัวไลลาลินทร์ได้ เตโชก็คว้ามือคู่ที่ถือของแหลมมีคมมาจ่อที่คอตัวเองอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าไลลาลินทร์จะไม่ทำร้ายตัวเอง เพราะเธอมีหวังว่าเขาจะยอมหย่าให้แต่โดยดี รู้ว่าต่อให้เมียจะโกรธเกลียดเขาแค่ไหน แต่ไลลาลินทร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะทำร้ายตัวเองเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา แต่สำหรับเขาที่ทำได้ทุกอย่าง แค่เอาปลายแหลม ๆ จิ้มคอให้เลือดออก มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเสียอีก
จึก!
