บทที่ 12 6.2 ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า
สายตาคมเข้มจ้องตาแดงก่ำที่สั่นไหว กดมือเล็กของเธอจนทำให้ปลายแหลมคมจิ้มเข้าที่ผิวคอของตัวเอง มันเจ็บ...แต่เขาทนได้ รู้สึกเหมือนมีเลือดไหลออกมา แต่ไม่เป็นไร...เจ็บกว่านี้เขาก็เคยเผชิญมาแล้ว
“งั้นมาตายด้วยกันดีไหมลินทร์? เพราะพี่ไม่มีวันยอมหย่าให้แน่”
“ฮึก! พี่เตปล่อยมือลินทร์! ทำบ้าอะไร? ลินทร์บอกให้ปล่อยไง!” ไลลาลินทร์พยายามจะรั้งมือตัวเองให้ออกห่างจากคอเตโช แต่ให้ตายเถอะ! เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลย ยิ่งเธอพยายามขัดขืน เขาก็ยิ่งออกแรง เศษเซรามิกก็ยิ่งแทงลึกเข้าไปในผิวเนื้อเขามากจนเลือดไหลออกมาหนักกว่าเดิม “พี่เต! เลือดไหลออกมาเยอะเกินไปแล้ว! ปล่อยมือลินทร์!”
“พี่ไม่หย่า” เตโชเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า”
“ฮือ ๆ จะทรมานกันไปถึงไหน พี่เตรู้ว่าลินทร์รักก็เลยใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อให้ลินทร์ยอมแพ้ ทำไมถึงเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ เห็นบ้างไหมว่าลินทร์เจ็บ คิดบ้างไหมว่าเราจะอยู่ด้วยกันต่อท่าไหน ในเมื่อเราต่อกันไม่ติดแล้ว ให้ลินทร์กลับไปมองหน้าพี่เหมือนเดิม ลืมทุกอย่างที่ได้ยิน ลบทุกสิ่งที่รับรู้มา ฮือ ๆ ลินทร์ทำไม่ได้ ลินทร์ไม่สามารถอยู่กับคนที่หลอกใช้ลินทร์ได้จริง ๆ”
“...”
“ถ้ารักลินทร์สักนิด พี่เตคงจะมีความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง คงจะยอมหย่าแล้วปล่อยลินทร์ไปง่าย ๆ แต่นี่ลินทร์มองไม่เห็นความรู้สึกผิดในแววตาพี่เลย พี่ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ไม่แก้ตัวด้วยซ้ำ ไม่พูดสักคำว่าลินทร์เข้าใจผิด แม้กระทั่งคำว่ารักหลอก ๆ มันยังไม่หลุดออกมาจากปากพี่เลย! เหมือนว่าลินทร์ไม่เคยรู้จักพี่เตเลยจริง ๆ ลินทร์นอนกับพี่ทุกคืนมาสองปี แต่กลับไม่เคยสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของพี่เลยแม้แต่นิดเดียว!”
ฉึบ!
วินาทีที่ไลลาลินทร์ออกแรงสะบัดมือ เธอก็เผลอทำปลายแหลมบาดคอเตโชเป็นทางยาว แผลไม่ได้ลึกมาก...แต่มันก็ทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด ตกใจไม่น้อยที่ตัวเองพลั้งมือทำเขาเจ็บ ใจมันหวิว ๆ พอได้เห็นเลือดที่ไหลจนเปื้อนเสื้อผ้า ปวดร้าวลงกลางหัวใจที่กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังใจอ่อนเพราะเห็นเขาเจ็บ
“พะ...พี่เต ลินทร์...ฮึก! ลินทร์ไม่ได้ตั้งใจ”
ไลลาลินทร์ปล่อยเศษเซรามิกออกจากมือ ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา อยากจะเข้าไปเอาผ้าห้ามเลือดให้เตโช...แต่ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเธอถูกมัดเอาไว้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงปล่อยให้สามียืนเลือดไหลอยู่ตรงนั้น ส่วนเธอก็วิ่งออกมาจากห้องนอนในทันที
เตโชได้แต่มองตามเมีย พูดได้ไหมว่าเขาเองก็เจ็บ...แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเจ็บที่ตรงไหนกว่ากัน ตรงแผลเป็นทางยาวที่ลำคอ หรือแผลที่มันซ่อนลึกอยู่ในจิตใจ ณ วินาทีนี้บอกไม่ได้ว่าเขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไหม หาเหตุผลไม่เจอว่าทำไมถึงไม่ยอมหย่าตามความต้องการของเมีย ไม่รู้เลยว่าเพราะอะไรถึงพูดคำว่าขอโทษออกไปไม่ได้ เขารู้เพียงแต่ว่าไม่อยากปล่อยไป รักหรือไม่มันสำคัญเสียที่ไหน รู้ไว้แค่ว่าไลลาลินทร์คือสิ่งเดียวที่เตโชจะไม่ยอมเสียให้ใคร!
ตอนที่คิดจะเอาทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง เตโชไล่เรียงจัดลำดับความสำคัญเอาไว้หมดแล้ว...ไลลาลินทร์ต้องมาเป็นที่หนึ่ง บ้านอินทร ไร่ โรงแรมเรียงตามกันมา รอเวลาสักพักค่อยหาทางเอาโรงงานกับโรงพยาบาลมาครอบครอง เขาต้องการแย่งชิงทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง
หากไม่ใช่เพราะความโลภหรือมักใหญ่ใฝ่สูง
มันมีเหตุผลมากกว่านั้น...เป็นเหตุผลที่บอกใครไม่ได้แม้กระทั่งผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียอย่างไลลาลินทร์
