บทที่ 4 2.2 เด็กหัดดื้อ
“เห็นแก่ตัว!”
“หืม?”
“ลินทร์บอกว่าพี่เตเห็นแก่ตัว ไม่อยากมีลูกแต่ขยันปล่อยในใส่ลินทร์เหลือเกิน ลินทร์ไม่อยากกินยาคุมแล้ว ต่อไปถ้าพี่เตไม่ใส่ถุงยาง…ก็อย่าได้คิดมาเอาลินทร์อีก!” เป็นครั้งแรกที่ไลลาลินทร์ทำเสียงแข็งใส่เตโช เธอทำให้เขาไปต่อไม่ถูก ใช้จังหวะที่ไอ้ผัวเวรตะไลนิ่งอึ้งผลักมันให้ออกห่างแล้วลงจากเตียงไปคว้าเสื้อคลุมมาสวม
“เป็นอะไรลินทร์? ฝันเรื่องบ้า ๆ แล้วมาพาลโกรธพี่อีกแล้วหรือไง?” สมัยแต่งงานกันใหม่ ๆ ไลลาลินทร์ชอบฝันร้ายว่าเตโชมีชู้ พอตื่นขึ้นมาก็หาเรื่องงอนเขา เวลานี้เขาก็คิดได้แค่ว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้นอีก
“…”
“ฝันว่าพี่มีชู้อีกแล้วหรือไง?”
“มีก็ดีสิ ลองมีชู้สักคนสองคนสิพี่เต…” ถึงตอนนั้นเธอจะฟ้องหย่า ถึงตอนนั้นจะได้เกลียดเขาลงสักที
“ตลกเหรอ? เป็นอะไรวะลินทร์? โกรธอะไรก็พูด…อย่าทำตัวงี่เง่า พี่ไม่ชอบ” เตโชคนนี้ไม่เสียเวลาอธิบายตัวเองกับใคร เป็นคนร้ายกาจแบบซึ่ง ๆ หน้า ไม่แคร์เลยแม้แต่น้อยว่าใครจะคิดกับเขายังไง หากมีเพียงคนเดียวที่เขาทำดีและอยากจะอธิบายทุกสิ่งขอเพียงเธอสงสัย ไม่ว่าจะด้วยเพราะหวังผลหรือเพราะอะไร นั่นก็คือไลลาลินทร์
“ขอโทษไว้ล่วงหน้าแล้วกัน เพราะวันนี้ลินทร์ตั้งใจจะทำตัวงี่เง่าใส่พี่เตทั้งวัน”
“อยู่ ๆ ทำตัวเป็นมนุษย์เมนส์เพื่อ? ตอนจิ้มก็ไม่เห็นเลือดนี่ เมนส์ไม่มาแล้วจะงี่เง่าใส่ผัวทำไมวะลินทร์?”
“…” ไม่มีคำตอบจากไลลาลินทร์ เธอเพียงยักไหล่แล้วหันหลังใส่ จ้ำเท้าเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูดัง ‘ปัง’ เมื่อก่อนไม่เคยคิดล็อกห้องน้ำ แต่วันนี้ล็อกอย่างดี…ก็คงต้องลองกันสักตั้ง ระหว่างที่รวบรวมกล้าเปิดปากขอหย่าแบบซึ่ง ๆ หน้า ไลลาลินทร์คนนี้ขอท้าทายกับระบบสามีดูหน่อยแล้วกัน ดูสิว่าหากเธองี่เง่าจนเกินทน หากเปลี่ยนจากเมียซื่อ ๆ ที่โดนปั่นหัว โดนหลอกใช้ง่าย ๆ เป็นเมียที่ขบถอย่างถึงที่สุด ไอ้ผัวเลวคนนั้นมันจะว่ายังไง!
ทุกเช้าเตโชจะต้องได้กินของอร่อยฝีมือเมียก่อนออกไปทำงานที่ไร่ แต่วันนี้มันแตกต่างไปจากที่ควรจะเป็น โต๊ะอาหารว่างเปล่า ไม่มีกลิ่นกาแฟหอม ๆ โชยมา ไม่เห็นคนตัวเล็กสวมชุดสวยนั่งรออยู่พร้อมรอยยิ้มสดใส ตอนอาบน้ำก็ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีผ้าขนหนูเตรียมไว้ให้ ไม่มีแม้กระทั่งยาสีฟันที่บีบไว้รอ แสดงว่าที่บอกว่าจะงี่เง่าใส่ทั้งวัน ยัยเมียหัดดื้อคนนั้นคิดจะทำจริง ๆ ใช่ไหม?
“ป้าอร! ป้าอร!” คิดแล้วก็ของขึ้น แต่ไหนแต่ไรเคยมีใครกล้าท้าทายระบบไอ้เตโชคนนี้เสียที่ไหน
“คะนายน้อย…มีอะไรให้ป้ารับใช้คะ?” ป้าอร แม่บ้านวัยห้าสิบนิด ๆ ที่จะเข้ามาทำความสะอาดบ้านแบบมาเช้าเย็นกลับกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาเจ้านาย
“คุณลินทร์ไปไหน?”
“คุณลินทร์ออกไปทำงานแล้วนะคะ เพิ่งออกไปเมื่อประเดี๋ยวนี้เองค่ะ”
“แล้วมื้อเช้า?”
“คุณลินทร์บอกว่าเธอไม่หิวค่ะ ส่วนของนายน้อยคุณลินทร์บอกว่า…” ป้าอรก้มหน้าก้มตา เม้มปากเพราะไม่กล้าพูด
“บอกว่าอะไร?”
“บอกว่าถ้านายน้อยหิวก็ให้จัดการตัวเองค่ะ ป้าขอตัวก่อนนะคะ ถ้าหากว่านายน้อยต้องการอะไร…”
“ไม่! จะไปทำอะไรก็ไป!” แม่งโคตรน่าหงุดหงิด ยัยเด็กหัดดื้อฝากข้อความมายอกย้อนว่าให้เขาจัดการตัวเอง เคยเตือนไว้แล้ว…เขาเคยเตือนไปแล้วว่าอย่าขัดใจ ดูท่าว่าเธอจะไม่ฟังกันเลยสินะ
