บทที่ 46 23.2 สัญชาตญาณ

ไลลาลินทร์ออกมาจากห้องผู้ป่วย ในใจยังคิดถึงรอยแผลเป็นที่ข้อมือของกิ่งกานดา มันกวนใจเธออย่างบอกไม่ถูก...จำได้ว่าในนิยายสืบสวนที่ชอบอ่านตอนเด็ก ๆ หลายครั้งนักเขียนก็มักจะเอารอยแผลเป็นตามตัวของตัวละครมาเป็นเบาะแสให้ต้องสืบเสาะ แต่คิดไปคิดมาแล้วก็ส่ายหน้ารัว เธอไม่ใช่ตัวเอกในนิยายสักหน่อย ทำไมจะต้องมาสง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ