บทที่ 8 4.2 ใครกันแน่ที่จะคลั่ง
“ลินทร์จะออกจากบ้านยังไงถ้าไม่มีรถ” เตโชเหยียดยิ้มพร้อมชูกุญแจรถหรูที่เขาเป็นคนซื้อให้เมียเมื่อปีก่อน “กลับขึ้นไปเปลี่ยนชุด แล้วลงมาคุยกันดี ๆ ไม่งั้นก็อย่าหวังว่าพี่จะคืนกุญแจรถให้”
“พี่เตทำแบบนี้เพื่ออะไร? นี่มันชีวิตลินทร์นะ! ลินทร์มีสิทธิ์ที่จะใส่ชุดไหนออกจากบ้านก็ได้ ถึงพี่เตจะเป็นสามี...แต่พี่ไม่มีสิทธิ์ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของลินทร์!” ไลลาลินทร์นึกโกรธขึ้นมา ก่อนหน้านี้เตโชไม่เคยมายุ่มย่ามกับของใช้ส่วนตัวเธอเลย แต่นี่เขากลับมาเอากุญแจรถไปจากกระเป๋าของเธอ “รู้ไหมคะว่าต่อให้พี่จะถือทะเบียนสมรส แต่ถ้าบังคับขืนใจลินทร์มาก ๆ มันก็ผิดต่อกฎหมาย!”
“เดี๋ยวนี้อ้างสิทธิ์เหรอ? เมื่อก่อนพี่พูดอะไรลินทร์เชื่อฟังทุกอย่าง พี่บอกไม่ชอบอะไร ลินทร์ก็ไม่เคยต่อต้านเลยสักครั้ง ไม่เห็นเคยสนใจเรื่องกฎหมายด้วย อยู่ ๆ เป็นอะไรขึ้นมา?” แม้ไลลาลินทร์จะแผดเสียงตะคอกใส่ แต่เตโชก็ยังคงวางนิ่ง
“ดูท่าพี่เตจะอยากรู้เหลือเกินนะว่าลินทร์เป็นอะไร”
“เป็นลินทร์จะไม่อยากรู้หรือไง? ถามหน่อย...ถ้าอยู่ ๆ พี่เปลี่ยนไปแบบไม่รู้สาเหตุ ลินทร์จะไม่คลั่งหรือไง?”
“คิดไหมคะ ว่าบางทีลินทร์อาจต้องการแบบนั้น ที่ทำอยู่นี่...อาจแค่เพราะว่าอยากเห็นพี่เตคลั่งตายก็ได้ ส่งกุญแจรถมาให้ลินทร์เดี๋ยวนี้!” ไม่พูดเปล่า ไลลาลินทร์พุ่งเข้าไปใกล้ หวังจะคว้ากุญแจรถจากมือเตโช แต่กลับคว้ามาได้เพียงอากาศ เตโชลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชูแขนขึ้นเหนือศีรษะ แล้วใช้แขนข้างที่ว่างอยู่โอบเอวเมียเอาไว้แน่น
“ใครกันแน่ที่จะคลั่ง”
“พี่เต! ปล่อยลินทร์!”
“ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่เข้าใจ พี่ก็จำเป็นต้องสั่งสอนเด็กหัดดื้ออย่างลินทร์ วันนี้ไม่ต้องทำแม่งแล้วงานอะ...อยู่บ้านกับพี่แล้วทำหน้าที่เมียอย่างเดียวพอ!”
“อ๊ะ! พี่เตจะทำบ้าอะไร?! นี่คิดจะกักขังหน่วงเหนี่ยว จะขืนใจลินทร์หรือไง?! มันผิดกฎหมายนะ! ถึงเป็นผัวแต่ก็ไม่มีสิทธิ์...อื้อ!” ไลลาลินทร์ดิ้นสุดชีวิต พยายามสุดแรงที่จะเอาตัวเองออกจากการควบคุมของเตโช เธอร้องสุดเสียง แต่แล้วเสียงนั้นก็หลบหายไปในลำคอเมื่อชายหนุ่มประกบปากจูบอย่างแนบแน่น
เขาบังคับจูบเมียตัวเองขณะที่อุ้มเธอมายังตีนบันไดบ้าน รั้งท้ายทอยเธอที่ขัดขืนจูบสุดแรงเกิดเข้ามาแนบชิดแล้วดูดเรียวปากราวกับจะสูบวิญญาณลงคอ โดนเธอทุบอก ทุบแขนรัว ๆ ไม่รู้สึกเจ็บ เพราะตอนนี้เขาไปทั้งตัว ชากับท่าทีต่อต้านที่ทำให้เขาสูญเสียการควบคุม ชากับสายตาเย็นชาที่เธอใช้มองเขา ชาที่สุดก็ตรงคำที่เธอบอกว่าไม่อยากมีลูกกับเขาอีกต่อไปแล้ว
“ถ้าไม่ทำตัวงี่เง่าแล้วยอมเปลี่ยนชุดดีตามที่สั่งดี ๆ ตั้งแต่แรก พี่ก็คงไม่ต้องสั่งสอนลินทร์แบบนี้”
“ข่มขืนผิดกฎหมาย!” ไลลาลินทร์แผดเสียงดังกร้าว จ้องหน้าเตโชด้วยแววตาที่แดงก่ำ “ผัวข่มขืนเมียก็เอาผิดได้นะพี่เต!”
“หัดเรียนกฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่? รู้ไหมว่าถ้าไม่มีหลักฐานก็เอาผิดไม่ได้ แล้วถ้าสิ่งที่พี่จะทำหลังจากนี้มันไม่ได้เรียกว่าเป็นการข่มขืนล่ะ ลินทร์จะเอาผิดพี่ยังไง?”
“ข่มเหง! กักขังหน่วงเหนี่ยว ขืนใจ ทำร้ายความรู้สึกทางใจ ถ้าลินทร์ไม่ยินยอม...พี่เตก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวลินทร์!”
“มาดูกันว่าลินทร์จะยินยอมหรือไม่ยินยอม เพราะสิ่งที่พี่จะทำหลังจากนี้มันเรียกว่าการร่วมรักเพื่อทำลูก!”
“อ๊ะ!” ไลลาลินทร์ไม่อยากจะเชื่อว่าเตโชจะกล้าพูดคำนั้นออกมา ร่วมรักอย่างนั้นหรือ? ทำลูกอย่างนั้นหรือ? เขากล้าดียังไงมาใช้คำเหล่านั้นกับสถานการณ์แบบนี้! ทั้ง ๆ ที่เขากำลังอุ้มเธอพาดบ่าแล้วพาขึ้นห้องนอนในขณะที่เธอดีดดิ้นเพื่อต่อต้านสุดฤทธิ์สุดเดชขนาดนี้! “พี่เตปล่อยลินทร์! ฮึก! ปล่อยลินทร์เดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยแน่...แต่ปล่อยในนะ”
