บทที่ 1 เจ้าชายผู้ตกลงสู่ท้องทะเล
ท้องทะเลในยามราตรีงดงามราวกับภาพวาด ทว่าภายใต้ผืนน้ำสีครามเข้มกลับซ่อนความลับมากมายที่มนุษย์ไม่เคยล่วงรู้
ตำนานเล่าขานว่า ลึกลงไปใต้มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มีอาณาจักรของเผ่าพันธุ์เงือกตั้งอยู่ พระราชวังสร้างจากปะการังสีขาว ประดับด้วยไข่มุกเรืองแสงและอัญมณีล้ำค่า ฝูงปลาหลากสีว่ายเวียนอยู่รอบยอดหอคอย ขณะที่กระแสน้ำพัดพาเสียงเพลงอันไพเราะไปทั่วอาณาจักร
สถานที่แห่งนั้นคืออาณาจักรนทีคราม บ้านเกิดของเหล่าเงือกที่มีชีวิตยืนยาวและครอบครองพลังลึกลับแห่งท้องทะเล
ทว่าไม่มีมนุษย์คนใดได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าใกล้
เพราะเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน สงครามระหว่างมนุษย์กับเงือกได้พรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน ทั้งสองเผ่าพันธุ์จึงทำสนธิสัญญาห้ามติดต่อกันโดยเด็ดขาด
ผู้ใดฝ่าฝืนจะต้องรับโทษสถานหนัก
และผู้ที่เกลียดชังเผ่าพันธุ์มนุษย์มากที่สุดคนหนึ่ง ก็คือราชาออร์เดน ผู้ปกครองแห่งอาณาจักรนทีคราม
แต่พระองค์กลับมีพระโอรสองค์หนึ่งที่ไม่เคยเชื่อเรื่องความเกลียดชังเหล่านั้นอย่างสนิทใจ
เจ้าชายอาเรน
แสงจันทร์ส่องลอดผ่านผิวน้ำลงมากระทบสวนปะการังด้านหลังพระราชวัง เงือกหนุ่มผมยาวสีเงินกำลังว่ายเล่นอยู่ท่ามกลางฝูงปลาตัวเล็กอย่างเพลิดเพลิน
เกล็ดหางสีเงินอมฟ้าของเขาเปล่งประกายทุกครั้งที่สะบัดผ่านกระแสน้ำ ดวงตาสีฟ้าใสเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนใบหน้าหวานงดงามนั้นชวนให้ผู้พบเห็นนึกถึงแสงจันทร์เหนือมหาสมุทร
“องค์ชายอาเรนพ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อหันกลับไป
เงือกหนุ่มร่างสูงในชุดทหารประจำราชสำนักกำลังว่ายตรงเข้ามาหา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“พระองค์เสด็จออกมาอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาททรงทราบ กระหม่อมต้องถูกลงโทษเป็นแน่”
อาเรนหัวเราะเบา ๆ
“ข้าแค่ออกมาว่ายน้ำเองนะ เซรอส ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย”
“แต่พระองค์รับสั่งว่าจะเสด็จไปสวนปะการังเพียงครู่เดียว นี่ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“เวลาผ่านไปเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”
“องค์ชาย!”
“ก็ได้ ๆ ข้ากลับแล้วก็ได้”
อาเรนยกมือขึ้นยอมแพ้ ก่อนว่ายนำหน้าไปอย่างว่าง่าย ทว่าระหว่างทาง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
แสงสีทองจากดวงจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำระยิบระยับ
โลกอีกฝั่งหนึ่งอยู่ตรงนั้น
โลกของมนุษย์ที่เขาไม่เคยมีโอกาสสัมผัสด้วยตัวเอง
“เซรอส”
“พ่ะย่ะค่ะ?”
“มนุษย์มีหน้าตาเหมือนพวกเราไหม?”
ทหารหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
“เหตุใดองค์ชายจึงทรงถามเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ?”
“ข้าแค่อยากรู้”
“มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์อันตราย พวกเขาล่าเงือกเพื่อนำเกล็ดและไข่มุกไปขาย พระองค์ไม่ควรสนพระทัยในตัวพวกเขาเลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอาเรนค่อย ๆ จางลง
“แล้วถ้ามนุษย์ไม่ได้เป็นคนไม่ดีทุกคนล่ะ?”
เซรอสเงียบไป ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์พ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้อาเรนไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาเพียงหันกลับไปมองแสงจันทร์เหนือผิวน้ำ แล้วเก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ในใจ
โดยไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ชะตาชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ณ อาณาจักรอัศวินธารา
เสียงคลื่นกระแทกกราบเรือดังเป็นระยะ เรือรบลำใหญ่กำลังแล่นฝ่าทะเลเปิด โดยมีธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดอยู่บนเสากระโดง
บนดาดฟ้าเรือ ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทกำลังยืนมองเส้นขอบฟ้าอย่างเงียบงัน
เรือนผมสีดำอมกรมท่าปลิวไปตามสายลม ดวงตาสีฟ้าเข้มเย็นชาและเฉียบคม ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากรอยยิ้ม ขณะที่ท่วงท่าของเขาแสดงถึงความสง่างามของผู้ได้รับการอบรมให้เป็นกษัตริย์มาตั้งแต่เยาว์วัย
ลูเซียน วาเลนไทน์
มกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรอัศวินธารา
ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเจ้าชายที่เก่งกาจที่สุดในราชวงศ์ ทั้งยังเป็นนักดาบที่ไม่มีใครเอาชนะได้ในการประลอง
ทว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น มีบาดแผลหนึ่งที่ไม่เคยจางหาย
การสูญเสียพระมารดาในวัยเด็ก
เมื่อสิบห้าปีก่อน พระราชินีหายสาบสูญไปในทะเลระหว่างการเดินทางกลับราชอาณาจักร ไม่มีผู้ใดพบพระศพ มีเพียงเศษเรือและร่องรอยบางอย่างที่ทำให้ราชสำนักเชื่อว่าเผ่าพันธุ์เงือกเป็นผู้ลงมือ
ตั้งแต่นั้นมา ลูเซียนก็ไม่เคยเชื่อใจท้องทะเลอีกเลย
“องค์รัชทายาท กระหม่อมได้รับรายงานจากหน่วยลาดตระเวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพประจำเรือเดินเข้ามาพร้อมแผนที่ฉบับหนึ่ง
“บริเวณนี้มีรายงานการพบแสงประหลาดใต้ทะเลหลายครั้ง ชาวประมงเชื่อว่าเป็นอาณาเขตของเผ่าเงือกพ่ะย่ะค่ะ”
ลูเซียนรับแผนที่มาดู ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“มีหลักฐานหรือไม่ว่าพวกมันเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระมารดา?”
“ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็หาต่อไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ
“แต่ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้เสด็จกลับก่อนค่ำ หากพายุเข้า—”
“ข้าจะกลับเมื่อได้คำตอบ”
ลูเซียนตัดบท
“ข้าไม่ต้องการกลับไปยังพระราชวังพร้อมคำถามเดิม ๆ อีกแล้ว”
แม่ทัพไม่กล้าคัดค้าน เขาเพียงก้มศีรษะรับคำสั่ง ก่อนเดินจากไป
ลูเซียนเก็บแผนที่ลงในเสื้อคลุม สายตาจับจ้องทะเลเบื้องหน้าอย่างเย็นชา
“ไม่ว่าพวกเจ้าจะซ่อนอะไรไว้ ข้าจะค้นหามันให้พบ”
ราวกับท้องทะเลรับรู้ถึงคำประกาศนั้น สายลมเริ่มพัดแรงขึ้น เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมท้องฟ้า
ไม่ช้า เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่น
พายุที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดกำลังจะมาถึง
ใต้มหาสมุทร อาเรนกำลังนั่งอยู่ริมหน้าผาปะการัง มองแสงจันทร์ที่เริ่มเลือนหายไปหลังกลุ่มเมฆ
กระแสน้ำวันนี้ผิดปกติ
มันหมุนวนอย่างรุนแรง ทั้งยังมีกลิ่นประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“เกิดอะไรขึ้นกันนะ?”
เขาพึมพำ ก่อนว่ายขึ้นไปยังผิวน้ำด้วยความสงสัย
ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำ เสียงลมพัดกระหน่ำก็ปะทะใบหน้า หยดน้ำฝนเย็นเฉียบตกลงบนเส้นผมสีเงินของเขา
ไกลออกไป มีเรือลำใหญ่กำลังต่อสู้กับคลื่นยักษ์
อาเรนเบิกตากว้าง
“เรือมนุษย์...!”
เขารู้ดีว่าควรรีบกลับลงไป ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของมนุษย์แม้แต่น้อย
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเรือลำนั้น
“ช่วยด้วย!”
ร่างของชายคนหนึ่งร่วงตกลงมาจากดาดฟ้า กระแทกผืนน้ำก่อนถูกคลื่นมหึมาพัดหายไป
อาเรนยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
เขามองเห็นร่างนั้นกำลังจมลงสู่ก้นทะเลอย่างช้า ๆ
มนุษย์คนนั้นกำลังจะตาย
ข้าควรทำอย่างไรดี?
เสียงเตือนของพระบิดาดังขึ้นในหัว
มนุษย์คือศัตรู
อย่าเข้าใกล้
อย่าช่วยเหลือ
อย่าได้ลืมว่าสงครามครั้งก่อนพรากชีวิตเงือกไปมากเพียงใด
อาเรนกำมือแน่น เขาพยายามบอกตัวเองว่าควรปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา
แต่เมื่อมองเห็นมือของชายคนนั้นที่พยายามไขว่คว้าหาความช่วยเหลือ หัวใจของเขากลับเจ็บแปลบอย่างไม่มีเหตุผล
“ขอโทษนะท่านพ่อ...”
อาเรนสูดลมหายใจลึก ก่อนดำดิ่งลงสู่ทะเล
“แต่ข้าปล่อยให้เขาตายไม่ได้จริง ๆ”
ยิ่งดำลึกลงไป ความมืดยิ่งเข้าปกคลุม
อาเรนว่ายฝ่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกราก จนในที่สุดก็พบร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำกำลังจมลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม ชุดเกราะบางส่วนถ่วงร่างให้จมลึกลงไปอีก ริมฝีปากซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท
อาเรนรีบเข้าไปประคอง
“นี่! ได้ยินข้าหรือไม่?”
ไม่มีคำตอบ
เขาแตะแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วพบว่าชายหนุ่มแทบไม่เหลือลมหายใจ
“ไม่นะ...”
อาเรนพยายามแกะสายรัดชุดเกราะที่ติดอยู่ ก่อนจะโอบแขนรอบเอวของอีกฝ่ายเพื่อพาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ
แต่ทันใดนั้น มือของชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือเขาไว้
ดวงตาสีฟ้าเข้มเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อย
แม้สติจะเลือนราง แต่ชายหนุ่มยังคงมองเห็นใบหน้าของผู้ช่วยชีวิต
เส้นผมสีเงินพลิ้วไหวอยู่ในน้ำ ดวงตาสีฟ้าใสเปล่งประกายราวกับดวงดาว และหางสีเงินอมฟ้าที่สะท้อนแสงจากผิวน้ำ
เงือก...
ลูเซียนพยายามขยับริมฝีปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
อาเรนตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้สึกตัว จึงรีบพูดขึ้น
“อย่าขยับสิ! เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?”
ลูเซียนพยายามเพ่งมองใบหน้าของเขา
เงือก...เป็นคนช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?
ความคิดนั้นยังไม่ทันสิ้นสุด สติของเขาก็ดับวูบลงอีกครั้ง
“เฮ้! อย่าเพิ่งหลับสิ!”
อาเรนเขย่าไหล่ของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนรีบพาเขาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำสุดกำลัง
เขาไม่รู้ว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นใคร
ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลว
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการช่วยชีวิตเขาในคืนนี้จะนำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ทั้งสองอาณาจักรอย่างไร
อาเรนรู้เพียงว่า เขาไม่อยากเห็นใครต้องตายต่อหน้าต่อตา
แม้คนคนนั้นจะเป็นมนุษย์ก็ตาม
รุ่งเช้า
แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงบนชายหาดอันเงียบสงบ เสียงนกทะเลร้องประสานกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง
ลูเซียนไอสำลักน้ำ ก่อนจะพลิกตัวนอนหอบอยู่บนผืนทราย
“แค่ก...แค่ก!”
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ขณะที่อีกข้างพยายามยันร่างให้ลุกขึ้นนั่ง
ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว
พายุ
เรือแตก
การตกลงไปในทะเล
และใบหน้าของสิ่งมีชีวิตที่มีหางสีเงิน
ลูเซียนรีบมองไปรอบตัว มือควานหาดาบประจำกาย แต่กลับพบเพียงทรายเปียกชื้น
“ตื่นแล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโขดหินไม่ไกลนัก
ลูเซียนหันขวับไปมอง
ชายหนุ่มผมสีเงินกำลังนั่งอยู่ริมทะเล เขาสวมเสื้อคลุมบางสีขาวที่ดูไม่คุ้นตา ดวงตาสีฟ้าใสจับจ้องมาที่เขาอย่างสนใจ
เมื่อเห็นลูเซียนลุกขึ้นนั่งได้ อาเรนก็ยิ้มกว้าง
“ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที ข้านึกว่าเจ้าจะหลับไปอีกหลายวันแล้ว!”
ลูเซียนนิ่งงัน
ใบหน้านั้นเหมือนกับภาพที่เขาเห็นใต้ทะเลเมื่อคืนไม่มีผิด
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่แววตากลับเย็นชาลงทันที
“เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าชื่ออาเรน”
“เจ้าเป็นคนช่วยข้าขึ้นมาหรือ?”
“ใช่แล้ว”
ลูเซียนจ้องมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังผิวน้ำข้างโขดหิน
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เห็นปลายหางสีเงินอมฟ้าขยับอยู่ใต้ผืนน้ำ
หัวใจของเขากระตุกวูบ
เผ่าเงือก
ศัตรูที่เขาตามหามาตลอดชีวิตกลับอยู่ตรงหน้า
มือของลูเซียนกำแน่น เขาควรเรียกทหาร ควรจับตัวอีกฝ่ายไปสอบสวน และควรใช้โอกาสนี้ค้นหาความจริงเกี่ยวกับพระมารดา
แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไร อาเรนกลับเอียงศีรษะถามด้วยความสงสัย
“นี่...เจ้าชื่ออะไรหรือ?”
ลูเซียนชะงัก
ไม่มีใครเคยถามชื่อของเขาด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติเช่นนี้มานานแล้ว
คนส่วนใหญ่มักเรียกเขาว่าองค์รัชทายาท หรือไม่ก็ฝ่าบาทในอนาคต ไม่มีใครกล้าสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเงือกหนุ่มคนนี้
“ลูเซียน”
เขาตอบสั้น ๆ
“ลูเซียน...” อาเรนทวนชื่อช้า ๆ ก่อนยิ้ม “เป็นชื่อที่เพราะดีนะ”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการช่วยมนุษย์เป็นการฝ่าฝืนกฎของเผ่าพันธุ์เจ้า?”
อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง
“รู้สิ”
“แล้วเหตุใดจึงยังช่วยข้า?”
เงือกหนุ่มก้มมองปลายนิ้วของตนเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าตาย”
คำตอบนั้นทำให้ลูเซียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเงือกตรงหน้าจึงช่วยศัตรูโดยไม่ลังเล และยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดหัวใจของตนเองจึงรู้สึกแปลกไปเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น
อาเรนค่อย ๆ เลื่อนตัวลงจากโขดหิน เตรียมกลับสู่ทะเล
แต่ก่อนที่เขาจะดำลงไป ลูเซียนก็เอ่ยขึ้น
“เดี๋ยวก่อน”
อาเรนหันกลับมา
“อะไรหรือ?”
เจ้าชายหนุ่มจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้”
อาเรนยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้าก็อย่าตกน้ำอีกล่ะ”
พูดจบ เขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วดำลงสู่ทะเลอย่างรวดเร็ว
ลูเซียนยืนนิ่งอยู่บนชายหาด มองผืนน้ำที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าอาเรนเป็นใครในอาณาจักรเงือก
ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีดวงตาที่ดูบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เงือกตนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้
และนั่นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าการพบศัตรูเสียอีก
เพราะหากสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดชีวิตเป็นเรื่องโกหก...
ความจริงเกี่ยวกับการตายของพระมารดาก็อาจไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเช่นกัน
ลูเซียนก้มลงมองบางสิ่งที่วางอยู่บนฝ่ามือ
ไข่มุกเม็ดเล็กสีฟ้าคราม
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนไม่มีสิ่งนี้อยู่กับตัว
ไข่มุกเปล่งแสงอ่อน ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ใต้มหาสมุทร
และในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังใต้สมุทร อาเรนกำลังถูกทหารราชสำนักขวางทางเอาไว้
“องค์ชายอาเรน ฝ่าบาททรงทราบแล้วว่าพระองค์ช่วยมนุษย์ขึ้นมาจากทะเล”
ใบหน้าของอาเรนซีดลงทันที
หัวหน้าทหารก้มศีรษะ ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้หัวใจของเจ้าชายเงือกเย็นเฉียบ
“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
อาเรนหลุบตาลงมองหางสีเงินของตนเอง
เขารู้ดีว่าครั้งนี้ตนเองไม่อาจหลีกเลี่ยงการลงโทษได้
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ มนุษย์ที่ตนช่วยชีวิตไว้เมื่อคืนเป็นถึงมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรศัตรู
และไข่มุกที่เขาทิ้งไว้กับลูเซียนนั้น...
คือกุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความลับของสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน
จบบทที่1
โปรดติดตามบทที่ 2 — ความลับของนายเงือก
