บทนำ
เมื่อเจ้าชายเงือกผู้ไม่เคยเกลียดชังมนุษย์ ได้ช่วยชีวิตมกุฎราชกุมารผู้เกลียดชังเผ่าพันธุ์ของตนโดยไม่รู้ตัว การพบกันครั้งนั้นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ไม่มีผู้ใดหลีกหนีพ้น
อาเรน เจ้าชายแห่งอาณาจักรนทีคราม ผู้มีหัวใจอ่อนโยนและปรารถนาจะเห็นสองเผ่าพันธุ์อยู่ร่วมกันอย่างสันติ
กับลูเซียน มกุฎราชกุมารแห่งอัศวินธารา ผู้เย็นชาและฝังใจเกลียดเงือกจากบาดแผลในอดีต
เมื่อไข่มุกแห่งชีวิตปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความลับของสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนจึงเริ่มถูกเปิดเผย พร้อมกับความจริงที่อาจสั่นคลอนบัลลังก์ของทั้งสองอาณาจักร
ท่ามกลางคำสาป ความเกลียดชัง และสงครามที่กำลังจะปะทุ พวกเขาจะเลือกเชื่อฟังชะตากรรม หรือยอมเสี่ยงทุกสิ่งเพื่อปกป้องหัวใจของกันและกัน
เพราะบางครั้ง...สิ่งที่ผูกพันคนสองคนไว้ อาจไม่ใช่คำสาป แต่เป็นความรักที่ไม่มีพรมแดนกั้นขวาง
แม้ผืนทะเลจะแบ่งแยกสองเผ่าพันธุ์ แต่หัวใจกลับไม่เคยแบ่งแยกพวกเขาออกจากกัน
บท 1
ท้องทะเลในยามราตรีงดงามราวกับภาพวาด ทว่าภายใต้ผืนน้ำสีครามเข้มกลับซ่อนความลับมากมายที่มนุษย์ไม่เคยล่วงรู้
ตำนานเล่าขานว่า ลึกลงไปใต้มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มีอาณาจักรของเผ่าพันธุ์เงือกตั้งอยู่ พระราชวังสร้างจากปะการังสีขาว ประดับด้วยไข่มุกเรืองแสงและอัญมณีล้ำค่า ฝูงปลาหลากสีว่ายเวียนอยู่รอบยอดหอคอย ขณะที่กระแสน้ำพัดพาเสียงเพลงอันไพเราะไปทั่วอาณาจักร
สถานที่แห่งนั้นคืออาณาจักรนทีคราม บ้านเกิดของเหล่าเงือกที่มีชีวิตยืนยาวและครอบครองพลังลึกลับแห่งท้องทะเล
ทว่าไม่มีมนุษย์คนใดได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าใกล้
เพราะเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน สงครามระหว่างมนุษย์กับเงือกได้พรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน ทั้งสองเผ่าพันธุ์จึงทำสนธิสัญญาห้ามติดต่อกันโดยเด็ดขาด
ผู้ใดฝ่าฝืนจะต้องรับโทษสถานหนัก
และผู้ที่เกลียดชังเผ่าพันธุ์มนุษย์มากที่สุดคนหนึ่ง ก็คือราชาออร์เดน ผู้ปกครองแห่งอาณาจักรนทีคราม
แต่พระองค์กลับมีพระโอรสองค์หนึ่งที่ไม่เคยเชื่อเรื่องความเกลียดชังเหล่านั้นอย่างสนิทใจ
เจ้าชายอาเรน
แสงจันทร์ส่องลอดผ่านผิวน้ำลงมากระทบสวนปะการังด้านหลังพระราชวัง เงือกหนุ่มผมยาวสีเงินกำลังว่ายเล่นอยู่ท่ามกลางฝูงปลาตัวเล็กอย่างเพลิดเพลิน
เกล็ดหางสีเงินอมฟ้าของเขาเปล่งประกายทุกครั้งที่สะบัดผ่านกระแสน้ำ ดวงตาสีฟ้าใสเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนใบหน้าหวานงดงามนั้นชวนให้ผู้พบเห็นนึกถึงแสงจันทร์เหนือมหาสมุทร
“องค์ชายอาเรนพ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อหันกลับไป
เงือกหนุ่มร่างสูงในชุดทหารประจำราชสำนักกำลังว่ายตรงเข้ามาหา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“พระองค์เสด็จออกมาอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาททรงทราบ กระหม่อมต้องถูกลงโทษเป็นแน่”
อาเรนหัวเราะเบา ๆ
“ข้าแค่ออกมาว่ายน้ำเองนะ เซรอส ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย”
“แต่พระองค์รับสั่งว่าจะเสด็จไปสวนปะการังเพียงครู่เดียว นี่ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“เวลาผ่านไปเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”
“องค์ชาย!”
“ก็ได้ ๆ ข้ากลับแล้วก็ได้”
อาเรนยกมือขึ้นยอมแพ้ ก่อนว่ายนำหน้าไปอย่างว่าง่าย ทว่าระหว่างทาง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
แสงสีทองจากดวงจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำระยิบระยับ
โลกอีกฝั่งหนึ่งอยู่ตรงนั้น
โลกของมนุษย์ที่เขาไม่เคยมีโอกาสสัมผัสด้วยตัวเอง
“เซรอส”
“พ่ะย่ะค่ะ?”
“มนุษย์มีหน้าตาเหมือนพวกเราไหม?”
ทหารหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
“เหตุใดองค์ชายจึงทรงถามเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ?”
“ข้าแค่อยากรู้”
“มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์อันตราย พวกเขาล่าเงือกเพื่อนำเกล็ดและไข่มุกไปขาย พระองค์ไม่ควรสนพระทัยในตัวพวกเขาเลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอาเรนค่อย ๆ จางลง
“แล้วถ้ามนุษย์ไม่ได้เป็นคนไม่ดีทุกคนล่ะ?”
เซรอสเงียบไป ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์พ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้อาเรนไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาเพียงหันกลับไปมองแสงจันทร์เหนือผิวน้ำ แล้วเก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ในใจ
โดยไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ชะตาชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ณ อาณาจักรอัศวินธารา
เสียงคลื่นกระแทกกราบเรือดังเป็นระยะ เรือรบลำใหญ่กำลังแล่นฝ่าทะเลเปิด โดยมีธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดอยู่บนเสากระโดง
บนดาดฟ้าเรือ ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทกำลังยืนมองเส้นขอบฟ้าอย่างเงียบงัน
เรือนผมสีดำอมกรมท่าปลิวไปตามสายลม ดวงตาสีฟ้าเข้มเย็นชาและเฉียบคม ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากรอยยิ้ม ขณะที่ท่วงท่าของเขาแสดงถึงความสง่างามของผู้ได้รับการอบรมให้เป็นกษัตริย์มาตั้งแต่เยาว์วัย
ลูเซียน วาเลนไทน์
มกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรอัศวินธารา
ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเจ้าชายที่เก่งกาจที่สุดในราชวงศ์ ทั้งยังเป็นนักดาบที่ไม่มีใครเอาชนะได้ในการประลอง
ทว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น มีบาดแผลหนึ่งที่ไม่เคยจางหาย
การสูญเสียพระมารดาในวัยเด็ก
เมื่อสิบห้าปีก่อน พระราชินีหายสาบสูญไปในทะเลระหว่างการเดินทางกลับราชอาณาจักร ไม่มีผู้ใดพบพระศพ มีเพียงเศษเรือและร่องรอยบางอย่างที่ทำให้ราชสำนักเชื่อว่าเผ่าพันธุ์เงือกเป็นผู้ลงมือ
ตั้งแต่นั้นมา ลูเซียนก็ไม่เคยเชื่อใจท้องทะเลอีกเลย
“องค์รัชทายาท กระหม่อมได้รับรายงานจากหน่วยลาดตระเวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพประจำเรือเดินเข้ามาพร้อมแผนที่ฉบับหนึ่ง
“บริเวณนี้มีรายงานการพบแสงประหลาดใต้ทะเลหลายครั้ง ชาวประมงเชื่อว่าเป็นอาณาเขตของเผ่าเงือกพ่ะย่ะค่ะ”
ลูเซียนรับแผนที่มาดู ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“มีหลักฐานหรือไม่ว่าพวกมันเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระมารดา?”
“ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็หาต่อไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ
“แต่ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้เสด็จกลับก่อนค่ำ หากพายุเข้า—”
“ข้าจะกลับเมื่อได้คำตอบ”
ลูเซียนตัดบท
“ข้าไม่ต้องการกลับไปยังพระราชวังพร้อมคำถามเดิม ๆ อีกแล้ว”
แม่ทัพไม่กล้าคัดค้าน เขาเพียงก้มศีรษะรับคำสั่ง ก่อนเดินจากไป
ลูเซียนเก็บแผนที่ลงในเสื้อคลุม สายตาจับจ้องทะเลเบื้องหน้าอย่างเย็นชา
“ไม่ว่าพวกเจ้าจะซ่อนอะไรไว้ ข้าจะค้นหามันให้พบ”
ราวกับท้องทะเลรับรู้ถึงคำประกาศนั้น สายลมเริ่มพัดแรงขึ้น เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมท้องฟ้า
ไม่ช้า เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่น
พายุที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดกำลังจะมาถึง
ใต้มหาสมุทร อาเรนกำลังนั่งอยู่ริมหน้าผาปะการัง มองแสงจันทร์ที่เริ่มเลือนหายไปหลังกลุ่มเมฆ
กระแสน้ำวันนี้ผิดปกติ
มันหมุนวนอย่างรุนแรง ทั้งยังมีกลิ่นประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“เกิดอะไรขึ้นกันนะ?”
เขาพึมพำ ก่อนว่ายขึ้นไปยังผิวน้ำด้วยความสงสัย
ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำ เสียงลมพัดกระหน่ำก็ปะทะใบหน้า หยดน้ำฝนเย็นเฉียบตกลงบนเส้นผมสีเงินของเขา
ไกลออกไป มีเรือลำใหญ่กำลังต่อสู้กับคลื่นยักษ์
อาเรนเบิกตากว้าง
“เรือมนุษย์...!”
เขารู้ดีว่าควรรีบกลับลงไป ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของมนุษย์แม้แต่น้อย
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเรือลำนั้น
“ช่วยด้วย!”
ร่างของชายคนหนึ่งร่วงตกลงมาจากดาดฟ้า กระแทกผืนน้ำก่อนถูกคลื่นมหึมาพัดหายไป
อาเรนยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
เขามองเห็นร่างนั้นกำลังจมลงสู่ก้นทะเลอย่างช้า ๆ
มนุษย์คนนั้นกำลังจะตาย
ข้าควรทำอย่างไรดี?
เสียงเตือนของพระบิดาดังขึ้นในหัว
มนุษย์คือศัตรู
อย่าเข้าใกล้
อย่าช่วยเหลือ
อย่าได้ลืมว่าสงครามครั้งก่อนพรากชีวิตเงือกไปมากเพียงใด
อาเรนกำมือแน่น เขาพยายามบอกตัวเองว่าควรปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา
แต่เมื่อมองเห็นมือของชายคนนั้นที่พยายามไขว่คว้าหาความช่วยเหลือ หัวใจของเขากลับเจ็บแปลบอย่างไม่มีเหตุผล
“ขอโทษนะท่านพ่อ...”
อาเรนสูดลมหายใจลึก ก่อนดำดิ่งลงสู่ทะเล
“แต่ข้าปล่อยให้เขาตายไม่ได้จริง ๆ”
ยิ่งดำลึกลงไป ความมืดยิ่งเข้าปกคลุม
อาเรนว่ายฝ่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกราก จนในที่สุดก็พบร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำกำลังจมลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม ชุดเกราะบางส่วนถ่วงร่างให้จมลึกลงไปอีก ริมฝีปากซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท
อาเรนรีบเข้าไปประคอง
“นี่! ได้ยินข้าหรือไม่?”
ไม่มีคำตอบ
เขาแตะแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วพบว่าชายหนุ่มแทบไม่เหลือลมหายใจ
“ไม่นะ...”
อาเรนพยายามแกะสายรัดชุดเกราะที่ติดอยู่ ก่อนจะโอบแขนรอบเอวของอีกฝ่ายเพื่อพาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ
แต่ทันใดนั้น มือของชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือเขาไว้
ดวงตาสีฟ้าเข้มเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อย
แม้สติจะเลือนราง แต่ชายหนุ่มยังคงมองเห็นใบหน้าของผู้ช่วยชีวิต
เส้นผมสีเงินพลิ้วไหวอยู่ในน้ำ ดวงตาสีฟ้าใสเปล่งประกายราวกับดวงดาว และหางสีเงินอมฟ้าที่สะท้อนแสงจากผิวน้ำ
เงือก...
ลูเซียนพยายามขยับริมฝีปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
อาเรนตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้สึกตัว จึงรีบพูดขึ้น
“อย่าขยับสิ! เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?”
ลูเซียนพยายามเพ่งมองใบหน้าของเขา
เงือก...เป็นคนช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?
ความคิดนั้นยังไม่ทันสิ้นสุด สติของเขาก็ดับวูบลงอีกครั้ง
“เฮ้! อย่าเพิ่งหลับสิ!”
อาเรนเขย่าไหล่ของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนรีบพาเขาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำสุดกำลัง
เขาไม่รู้ว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นใคร
ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลว
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการช่วยชีวิตเขาในคืนนี้จะนำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ทั้งสองอาณาจักรอย่างไร
อาเรนรู้เพียงว่า เขาไม่อยากเห็นใครต้องตายต่อหน้าต่อตา
แม้คนคนนั้นจะเป็นมนุษย์ก็ตาม
รุ่งเช้า
แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงบนชายหาดอันเงียบสงบ เสียงนกทะเลร้องประสานกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง
ลูเซียนไอสำลักน้ำ ก่อนจะพลิกตัวนอนหอบอยู่บนผืนทราย
“แค่ก...แค่ก!”
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ขณะที่อีกข้างพยายามยันร่างให้ลุกขึ้นนั่ง
ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว
พายุ
เรือแตก
การตกลงไปในทะเล
และใบหน้าของสิ่งมีชีวิตที่มีหางสีเงิน
ลูเซียนรีบมองไปรอบตัว มือควานหาดาบประจำกาย แต่กลับพบเพียงทรายเปียกชื้น
“ตื่นแล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโขดหินไม่ไกลนัก
ลูเซียนหันขวับไปมอง
ชายหนุ่มผมสีเงินกำลังนั่งอยู่ริมทะเล เขาสวมเสื้อคลุมบางสีขาวที่ดูไม่คุ้นตา ดวงตาสีฟ้าใสจับจ้องมาที่เขาอย่างสนใจ
เมื่อเห็นลูเซียนลุกขึ้นนั่งได้ อาเรนก็ยิ้มกว้าง
“ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที ข้านึกว่าเจ้าจะหลับไปอีกหลายวันแล้ว!”
ลูเซียนนิ่งงัน
ใบหน้านั้นเหมือนกับภาพที่เขาเห็นใต้ทะเลเมื่อคืนไม่มีผิด
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่แววตากลับเย็นชาลงทันที
“เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าชื่ออาเรน”
“เจ้าเป็นคนช่วยข้าขึ้นมาหรือ?”
“ใช่แล้ว”
ลูเซียนจ้องมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังผิวน้ำข้างโขดหิน
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เห็นปลายหางสีเงินอมฟ้าขยับอยู่ใต้ผืนน้ำ
หัวใจของเขากระตุกวูบ
เผ่าเงือก
ศัตรูที่เขาตามหามาตลอดชีวิตกลับอยู่ตรงหน้า
มือของลูเซียนกำแน่น เขาควรเรียกทหาร ควรจับตัวอีกฝ่ายไปสอบสวน และควรใช้โอกาสนี้ค้นหาความจริงเกี่ยวกับพระมารดา
แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไร อาเรนกลับเอียงศีรษะถามด้วยความสงสัย
“นี่...เจ้าชื่ออะไรหรือ?”
ลูเซียนชะงัก
ไม่มีใครเคยถามชื่อของเขาด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติเช่นนี้มานานแล้ว
คนส่วนใหญ่มักเรียกเขาว่าองค์รัชทายาท หรือไม่ก็ฝ่าบาทในอนาคต ไม่มีใครกล้าสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเงือกหนุ่มคนนี้
“ลูเซียน”
เขาตอบสั้น ๆ
“ลูเซียน...” อาเรนทวนชื่อช้า ๆ ก่อนยิ้ม “เป็นชื่อที่เพราะดีนะ”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการช่วยมนุษย์เป็นการฝ่าฝืนกฎของเผ่าพันธุ์เจ้า?”
อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง
“รู้สิ”
“แล้วเหตุใดจึงยังช่วยข้า?”
เงือกหนุ่มก้มมองปลายนิ้วของตนเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าตาย”
คำตอบนั้นทำให้ลูเซียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเงือกตรงหน้าจึงช่วยศัตรูโดยไม่ลังเล และยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดหัวใจของตนเองจึงรู้สึกแปลกไปเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น
อาเรนค่อย ๆ เลื่อนตัวลงจากโขดหิน เตรียมกลับสู่ทะเล
แต่ก่อนที่เขาจะดำลงไป ลูเซียนก็เอ่ยขึ้น
“เดี๋ยวก่อน”
อาเรนหันกลับมา
“อะไรหรือ?”
เจ้าชายหนุ่มจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้”
อาเรนยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้าก็อย่าตกน้ำอีกล่ะ”
พูดจบ เขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วดำลงสู่ทะเลอย่างรวดเร็ว
ลูเซียนยืนนิ่งอยู่บนชายหาด มองผืนน้ำที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าอาเรนเป็นใครในอาณาจักรเงือก
ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีดวงตาที่ดูบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เงือกตนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้
และนั่นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าการพบศัตรูเสียอีก
เพราะหากสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดชีวิตเป็นเรื่องโกหก...
ความจริงเกี่ยวกับการตายของพระมารดาก็อาจไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเช่นกัน
ลูเซียนก้มลงมองบางสิ่งที่วางอยู่บนฝ่ามือ
ไข่มุกเม็ดเล็กสีฟ้าคราม
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนไม่มีสิ่งนี้อยู่กับตัว
ไข่มุกเปล่งแสงอ่อน ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ใต้มหาสมุทร
และในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังใต้สมุทร อาเรนกำลังถูกทหารราชสำนักขวางทางเอาไว้
“องค์ชายอาเรน ฝ่าบาททรงทราบแล้วว่าพระองค์ช่วยมนุษย์ขึ้นมาจากทะเล”
ใบหน้าของอาเรนซีดลงทันที
หัวหน้าทหารก้มศีรษะ ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้หัวใจของเจ้าชายเงือกเย็นเฉียบ
“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
อาเรนหลุบตาลงมองหางสีเงินของตนเอง
เขารู้ดีว่าครั้งนี้ตนเองไม่อาจหลีกเลี่ยงการลงโทษได้
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ มนุษย์ที่ตนช่วยชีวิตไว้เมื่อคืนเป็นถึงมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรศัตรู
และไข่มุกที่เขาทิ้งไว้กับลูเซียนนั้น...
คือกุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความลับของสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน
จบบทที่1
โปรดติดตามบทที่ 2 — ความลับของนายเงือก
บทล่าสุด
#21 บทที่ 21 คำสาปแห่งสองบัลลังก์
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#20 บทที่ 20 สิ่งที่ซ่อนอยู่ในผนึก
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#19 บทที่ 19 ประตูแห่งความทรงจำ
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#18 บทที่ 18 กุญแจสู่ห้องผนึก
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#17 บทที่ 17 ความลับของคนใกล้ตัว
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#16 บทที่ 16 เสียงเรียกจากผู้ถูกผนึก
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#15 บทที่ 15 ชายผู้กลับมาจากความตาย
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#14 บทที่ 14 ผู้ทรยศแห่งนทีคราม
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#13 บทที่ 13 ผู้พิทักษ์ที่ซ่อนความจริง
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#12 บทที่ 12 ความลับของเจ้าชายที่หายสาบสูญ
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026
คุณอาจชอบ 😍
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













