บทที่ 10 พิธีหมั้นหมายใต้เงาคลื่น

เสียงระฆังแห่งพระราชวังอัศวินธาราดังกังวานไปทั่วอาณาจักร ธงสีทองประดับตราราชวงศ์ถูกแขวนเรียงรายตามระเบียงและเสาหิน ขุนนางจากเมืองต่าง ๆ เดินทางมาร่วมงานพิธีหมั้นหมายระหว่างมกุฎราชกุมารลูเซียน วาเลนไทน์ และเจ้าหญิงเซเลเนีย

งานเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทว่าภายในห้องบรรทมของเจ้าชายกลับเงียบสงัด

ลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดพิธีการสีดำขลิบทอง เสื้อคลุมยาวปักลวดลายราชวงศ์อย่างประณีต เขาดูสง่างามสมฐานะรัชทายาท แต่แววตากลับไร้ความยินดี

บนโต๊ะข้างกระจกมีกล่องไม้ใบเล็กวางอยู่ ภายในบรรจุสร้อยคอจี้รูปไข่มุกของพระมารดา

ลูเซียนหยิบสร้อยขึ้นมาถือ ก่อนมองสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาที่ข้อมือ

“อาเรน…เจ้าจะรู้ไหมว่าข้าไม่อยากให้วันนี้มาถึง”

เขาพึมพำเบา ๆ

ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้น

ลูเซียน…

เสียงอาเรนดังขึ้นในความคิด

ลูเซียนรีบหลับตา

อาเรน เจ้าอยู่ที่ไหน?

ข้าอยู่ในห้องของข้า วันนี้เป็นวันพิธีหมั้นหมายของเจ้าใช่ไหม?

ลูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง

ใช่ อีกไม่นานพิธีก็จะเริ่มแล้ว

เจ้าคงไม่สบายใจสินะ

ข้าไม่ได้ต้องการหมั้นหมายกับนาง

ข้ารู้ แต่เซเลเนียไม่ได้เป็นคนผิด อย่าให้นางต้องรับความเจ็บปวดเพราะเรื่องที่ผู้ใหญ่เป็นคนกำหนดเลยนะ

ลูเซียนถอนหายใจ

ข้ารู้ อาเรน ข้าจะไม่ทำให้นางต้องอับอาย

อาเรนเงียบไป ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเบาลง

แล้วหลังจากพิธีจบ เจ้าจะยังตามหาความจริงกับข้าอยู่หรือไม่?

แน่นอน ข้าสัญญาแล้วว่าจะช่วยเจ้า

ข้าเชื่อเจ้านะ

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้ลูเซียนรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ได้เวลาเสด็จเข้าพิธีแล้ว”

ลูเซียนหลับตาลง

ข้าต้องไปแล้ว อาเรน

ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะ

ขอบใจ

แสงบนข้อมือค่อย ๆ ดับลง

ลูเซียนเก็บสร้อยคอของพระมารดาไว้ในกล่อง ก่อนเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย

พระราชวังอัศวินธารา – โถงพิธีหมั้นหมาย

เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นเมื่อประตูห้องพิธีเปิดออก

ลูเซียนเดินเข้าสู่โถงใหญ่ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติ

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหญิงเซเลเนียยืนอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวเงิน ประดับด้วยเครื่องเพชรของราชวงศ์ ใบหน้าของนางงดงามและสง่างาม

เมื่อทั้งสองสบตากัน เซเลเนียยิ้มให้เขาเล็กน้อย

ลูเซียนพยักหน้าตอบอย่างสุภาพ

ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์

“วันนี้เป็นวันสำคัญของสองอาณาจักร เราจะประกาศความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างราชวงศ์วาเลนไทน์และราชวงศ์ของเจ้าหญิงเซเลเนีย เพื่อความมั่นคงและสันติภาพของแผ่นดิน”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง

“ขอให้ทั้งสองก้าวออกมา”

ลูเซียนและเซเลเนียเดินมายืนเคียงข้างกัน

นักบวชหลวงเริ่มประกอบพิธี โดยนำแหวนหมั้นสองวงวางลงบนแท่นกำมะหยี่สีแดง

“มกุฎราชกุมารลูเซียน วาเลนไทน์ ท่านยินดีรับเจ้าหญิงเซเลเนียเป็นคู่หมั้น เพื่อรักษาคำมั่นแห่งสองราชวงศ์หรือไม่?”

ลูเซียนมองแหวนตรงหน้า

เขานึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับอาเรน

นึกถึงพระมารดา

และนึกถึงความจริงที่ยังรอการค้นพบ

“ข้า…”

ทันใดนั้น สัญลักษณ์บนข้อมือของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมา

ลูเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน ภายในพระราชวังใต้สมุทร อาเรนก็ยกมือกุมข้อมือด้วยความเจ็บปวด

“อึก!”

เซรอสรีบเข้ามาประคอง

“องค์ชาย! เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”

อาเรนพยายามตั้งสติ

“ลูเซียน…สัญลักษณ์กำลังเจ็บ”

พระราชวังใต้สมุทร – ห้องบรรทมของอาเรน

อาเรนทรุดตัวลงข้างเตียง แสงสีฟ้าจากสัญลักษณ์แผ่กระจายขึ้นมาตามแขน

ภาพในความคิดของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นลูเซียนยืนอยู่ในโถงพิธี เห็นผู้คนมากมาย และเห็นแหวนหมั้นที่วางอยู่ตรงหน้า

แต่สิ่งที่ทำให้อาเรนตกใจที่สุดคือภาพของชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านด้านหลังราชาอัลเบิร์ต

ชายคนนั้นถือกล่องโลหะขนาดเล็ก ซึ่งมีแสงสีฟ้าส่องลอดออกมา

“เซรอส…ข้าเห็นบางอย่าง”

“อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“มีคนกำลังนำสิ่งของบางอย่างเข้าไปในโถงพิธี มันเกี่ยวข้องกับไข่มุกแห่งชีวิต”

เซรอสมีสีหน้าเคร่งเครียด

“เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ พระราชวังมนุษย์มีการตรวจตราอย่างเข้มงวด”

“แต่ข้าเห็นจริง ๆ”

อาเรนหลับตาลงอีกครั้ง พยายามใช้พันธสัญญาส่งภาพที่เห็นไปให้ลูเซียน

ลูเซียน! ระวัง! มีคนอยู่ใกล้พระบิดาของเจ้า!

โถงพิธีหมั้นหมาย

เสียงของอาเรนดังขึ้นในความคิดของลูเซียนอย่างชัดเจน

เขาชะงักและหันไปมองด้านหลังราชาอัลเบิร์ต

ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใกล้เสาหิน มือของเขาถือกล่องโลหะที่มีสัญลักษณ์รูปไข่มุก

ลูเซียนจำได้ทันทีว่าเป็นสัญลักษณ์เดียวกับจี้ของชายปริศนาที่เคยพบ

“หยุด!”

เสียงของลูเซียนดังขึ้นกลางพิธี

ทุกคนหันมามองเขา

ชายชุดดำสะดุ้ง ก่อนรีบถอยหลังและพยายามหลบออกจากโถง

“จับตัวเขาไว้!”

ทหารองครักษ์รีบวิ่งเข้าไป แต่ชายคนนั้นเปิดกล่องโลหะออก

แสงสีฟ้าพุ่งกระจายไปทั่วห้อง

ทันใดนั้น กระจกสีบนผนังเกิดรอยร้าว เสียงลมรุนแรงพัดผ่านโถงพิธีราวกับมีพายุทะเลกำลังก่อตัวอยู่ภายในพระราชวัง

แขกหลายคนร้องตกใจ

ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์

“เกิดอะไรขึ้น!”

ลูเซียนชักดาบออกจากฝัก

“ทุกคนถอยออกไป!”

ชายชุดดำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ในที่สุด…พลังของไข่มุกแห่งชีวิตก็เริ่มตื่นขึ้นแล้ว!”

เขายกกล่องโลหะขึ้นเหนือศีรษะ

แต่ก่อนที่แสงจะระเบิดออกมาอีกครั้ง สัญลักษณ์บนข้อมือของลูเซียนก็ส่องประกาย

แสงสีฟ้าครามพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาและห่อหุ้มกล่องโลหะเอาไว้

กล่องนั้นสั่นสะเทือน ก่อนจะตกลงบนพื้น

ชายชุดดำตกใจอย่างมาก

“เป็นไปได้อย่างไร…พันธสัญญาตื่นขึ้นแล้ว!”

ลูเซียนเดินเข้าไปหาเขา

“เจ้าเป็นใคร? ใครส่งเจ้ามา?”

ชายชุดดำไม่ตอบ เขากลับหัวเราะเบา ๆ

“ถามราชาของเจ้าสิ…พระองค์รู้ดีกว่าใคร”

พูดจบ ชายคนนั้นก็กดบางอย่างบนแหวนที่นิ้ว

ควันสีดำปกคลุมร่างของเขา เมื่อควันจางลง เขาก็หายไปจากโถงพิธี เหลือเพียงกล่องโลหะที่ตกอยู่บนพื้น

หลังเหตุการณ์ในโถงพิธี

ราชาอัลเบิร์ตสั่งปิดพระราชวังทันที และให้ทหารตรวจค้นทุกพื้นที่

ลูเซียนก้มลงหยิบกล่องโลหะขึ้นมา

ด้านในมีเศษคริสตัลสีฟ้าแตกละเอียด และกระดาษแผ่นเล็กที่มีข้อความเขียนไว้

“เมื่อสองสายเลือดพบกัน ความทรงจำจะกลับคืน ผู้ที่ปกปิดความจริงจะไม่อาจหลบหนีชะตากรรม”

ลูเซียนอ่านข้อความนั้นซ้ำ

“นี่มัน…”

ราชาอัลเบิร์ตเดินเข้ามาแย่งกระดาษไปจากมือเขา

“ส่งมาให้ข้า!”

ลูเซียนมองพระบิดาอย่างสงสัย

“พระองค์ทรงรู้จักข้อความนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาอัลเบิร์ตขยำกระดาษจนยับ

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น เป็นเพียงคำขู่ของคนที่ต้องการทำลายงานพิธี”

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดพระองค์จึงดูตกใจ?”

“ลูเซียน อย่าถามมาก!”

ลูเซียนจ้องพระบิดาอย่างไม่ลดละ

เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าราชาอัลเบิร์ตกำลังปกปิดความจริงบางอย่าง

สวนด้านหลังพระราชวัง

หลังจากเหตุการณ์สงบลง เซเลเนียเดินมาหาลูเซียน

“ท่านปลอดภัยดีใช่ไหมเพคะ?”

“ข้าไม่เป็นไร แล้วเจ้าล่ะ?”

“ข้าปลอดภัยค่ะ”

เซเลเนียมองแหวนหมั้นที่ยังวางอยู่บนแท่นกำมะหยี่

“วันนี้พิธีคงต้องเลื่อนออกไปก่อนสินะเพคะ”

ลูเซียนพยักหน้า

“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายเช่นนี้”

“ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ”

เซเลเนียยิ้มให้เขา

“บางทีเหตุการณ์วันนี้อาจทำให้เราได้ทบทวนเรื่องการหมั้นหมายอีกครั้งก็ได้”

ลูเซียนมองนาง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าคิดว่าเราไม่ควรรีบตัดสินใจเรื่องอนาคตเพียงเพราะคำสั่งของผู้ใหญ่ค่ะ หากวันหนึ่งท่านได้พบคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมด้วยจริง ๆ ข้าก็อยากให้ท่านได้เลือกคนนั้น”

ลูเซียนนิ่งไป ก่อนจะกล่าวขอบคุณ

“ขอบใจ เซเลเนีย”

นางพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าหวังว่าท่านจะได้พบความจริงที่กำลังตามหา”

พระราชวังใต้สมุทร

เมื่ออาเรนได้รับรู้ว่าลูเซียนปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เซรอสยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ากังวล

“องค์ชาย พลังของพันธสัญญาเริ่มตอบสนองต่อพระองค์ทั้งสองอย่างชัดเจนแล้ว หากราชาออร์เดนทรงทราบเรื่องนี้…”

“เสด็จพ่อคงยิ่งไม่พอใจ”

อาเรนก้มมองข้อมือตนเอง

“แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมชายชุดดำถึงต้องใช้พลังของไข่มุกในพิธีหมั้นหมาย”

เซรอสครุ่นคิด

“บางทีพวกเขาอาจต้องการทดสอบว่าพลังของพันธสัญญาตื่นขึ้นแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”

อาเรนหันไปมองเขา

“ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็รู้เรื่องพันธสัญญาแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ และนั่นหมายความว่าองค์ชายทั้งสองพระองค์กำลังตกเป็นเป้าหมาย”

อาเรนมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ข้าต้องพบลูเซียน เราต้องรีบไปวิหารแห่งจุดกำเนิดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”

ห้องลับใต้พระราชวังอัศวินธารา

ราชาอัลเบิร์ตยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่

ภายในห้องนั้น อลิเซียกำลังนั่งอยู่บนพื้น เมื่อเห็นพระองค์ นางก็ลุกขึ้นทันที

“ท่านมาทำอะไรที่นี่?”

ราชาอัลเบิร์ตมองนางด้วยสายตาเย็นชา

“เจ้าคงได้ยินแล้วสินะว่าลูกชายของเรากำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับไข่มุกแห่งชีวิต”

อลิเซียกำมือแน่น

“ลูเซียนไม่ได้ทำอะไรผิด”

“เขากำลังทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมา!”

“สิ่งที่ท่านสร้างขึ้นจากความเกลียดชังไม่มีวันนำมาซึ่งสันติภาพ”

ราชาอัลเบิร์ตก้าวเข้ามาใกล้ลูกกรง

“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ายุ่งกับเรื่องนี้”

อลิเซียสบตาพระองค์

“ท่านกลัวความจริงใช่ไหม?”

ราชาอัลเบิร์ตนิ่งไป

“ความจริงที่ว่าท่านเป็นคนทำให้สงครามเริ่มต้นขึ้น ความจริงที่ว่าท่านจับขังข้า และความจริงที่ว่าท่านหลอกลวงลูเซียนมาตลอดสิบห้าปี”

ราชาอัลเบิร์ตจ้องนางอย่างโกรธเกรี้ยว

“หุบปาก!”

อลิเซียไม่หลบสายตา

“ไม่ว่าท่านจะทำอย่างไร ลูเซียนก็จะรู้ความจริงในที่สุด”

ราชาอัลเบิร์ตหันหลังเดินออกไป ก่อนสั่งทหารที่เฝ้าประตู

“เพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัย ห้ามใครเข้าออกห้องนี้โดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า”

ประตูเหล็กปิดลงอีกครั้ง

อลิเซียทรุดตัวลงนั่งช้า ๆ

“ลูเซียน…ลูกต้องระวังตัวให้ดี”

ท้ายบท

คืนนั้น อาเรนและลูเซียนติดต่อกันผ่านพันธสัญญาอีกครั้ง

ลูเซียน วันนี้เจ้าเกือบได้รับอันตราย

ข้ารู้ แต่ขอบใจที่เตือนข้า

ชายชุดดำคนนั้นเป็นใครกันแน่?

ข้าไม่รู้ แต่เขาพูดว่าพระบิดาของข้ารู้เรื่องทั้งหมด

เจ้าคิดว่าพระบิดาของเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนหรือไม่?

ลูเซียนนิ่งไปนาน

ข้าเริ่มสงสัยเช่นนั้น

อาเรนก้มมองสัญลักษณ์บนข้อมือ

เราต้องไปวิหารแห่งจุดกำเนิด

ใช่ แต่ก่อนอื่นเราต้องหาทางออกจากพระราชวังโดยไม่ให้ใครรู้

ข้าจะรอเจ้า

ลูเซียนหลับตาลง

อาเรน…

อะไรหรือ?

หากวันหนึ่งทุกคนรู้ว่าเราได้รับพันธสัญญาร่วมกัน และมันทำให้ทั้งสองอาณาจักรต่อต้านเรา เจ้าจะยังเลือกเดินไปกับข้าหรือไม่?

อาเรนยิ้มบาง ๆ

ข้าไม่ได้เลือกเจ้าเพราะไข่มุก ลูเซียน ข้าเลือกเพราะข้าเชื่อในตัวเจ้า

ลูเซียนเงียบไป ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ปล่อยมือเจ้าเช่นกัน

แสงสีฟ้าจากสัญลักษณ์ทั้งสองส่องสว่างขึ้นพร้อมกัน

แต่ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องลับใต้พระราชวัง อลิเซียก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้น

นางเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พันธสัญญาเริ่มทำงานแล้ว…ลูกแม่กำลังจะกลับมาหาแม่จริง ๆ”

และในเงามืดของท้องทะเล ใครบางคนกำลังเตรียมเปิดประตูสู่วิหารแห่งจุดกำเนิดก่อนที่อาเรนและลูเซียนจะไปถึง

จบบทที่ 10

ตัวอย่างบทที่ 11 : เส้นทางสู่วิหารแห่งจุดกำเนิด

หลังเหตุการณ์วุ่นวายในพิธีหมั้นหมาย ลูเซียนเริ่มถูกพระบิดาจับตามองอย่างใกล้ชิด ขณะที่อาเรนได้รับความช่วยเหลือจากเซรอสในการวางแผนออกจากพระราชวัง ทั้งสองตัดสินใจเดินทางไปยังวิหารโบราณ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังรออยู่ก่อนแล้ว และคนผู้นั้นอาจเป็นผู้ที่รู้ความลับเกี่ยวกับเจ้าชายไคเอลด้วยเช่นกัน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป