บทที่ 10 พิธีหมั้นหมายใต้เงาคลื่น
เสียงระฆังแห่งพระราชวังอัศวินธาราดังกังวานไปทั่วอาณาจักร ธงสีทองประดับตราราชวงศ์ถูกแขวนเรียงรายตามระเบียงและเสาหิน ขุนนางจากเมืองต่าง ๆ เดินทางมาร่วมงานพิธีหมั้นหมายระหว่างมกุฎราชกุมารลูเซียน วาเลนไทน์ และเจ้าหญิงเซเลเนีย
งานเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทว่าภายในห้องบรรทมของเจ้าชายกลับเงียบสงัด
ลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดพิธีการสีดำขลิบทอง เสื้อคลุมยาวปักลวดลายราชวงศ์อย่างประณีต เขาดูสง่างามสมฐานะรัชทายาท แต่แววตากลับไร้ความยินดี
บนโต๊ะข้างกระจกมีกล่องไม้ใบเล็กวางอยู่ ภายในบรรจุสร้อยคอจี้รูปไข่มุกของพระมารดา
ลูเซียนหยิบสร้อยขึ้นมาถือ ก่อนมองสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาที่ข้อมือ
“อาเรน…เจ้าจะรู้ไหมว่าข้าไม่อยากให้วันนี้มาถึง”
เขาพึมพำเบา ๆ
ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้น
ลูเซียน…
เสียงอาเรนดังขึ้นในความคิด
ลูเซียนรีบหลับตา
อาเรน เจ้าอยู่ที่ไหน?
ข้าอยู่ในห้องของข้า วันนี้เป็นวันพิธีหมั้นหมายของเจ้าใช่ไหม?
ลูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ใช่ อีกไม่นานพิธีก็จะเริ่มแล้ว
เจ้าคงไม่สบายใจสินะ
ข้าไม่ได้ต้องการหมั้นหมายกับนาง
ข้ารู้ แต่เซเลเนียไม่ได้เป็นคนผิด อย่าให้นางต้องรับความเจ็บปวดเพราะเรื่องที่ผู้ใหญ่เป็นคนกำหนดเลยนะ
ลูเซียนถอนหายใจ
ข้ารู้ อาเรน ข้าจะไม่ทำให้นางต้องอับอาย
อาเรนเงียบไป ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเบาลง
แล้วหลังจากพิธีจบ เจ้าจะยังตามหาความจริงกับข้าอยู่หรือไม่?
แน่นอน ข้าสัญญาแล้วว่าจะช่วยเจ้า
ข้าเชื่อเจ้านะ
คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้ลูเซียนรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ได้เวลาเสด็จเข้าพิธีแล้ว”
ลูเซียนหลับตาลง
ข้าต้องไปแล้ว อาเรน
ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะ
ขอบใจ
แสงบนข้อมือค่อย ๆ ดับลง
ลูเซียนเก็บสร้อยคอของพระมารดาไว้ในกล่อง ก่อนเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พระราชวังอัศวินธารา – โถงพิธีหมั้นหมาย
เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นเมื่อประตูห้องพิธีเปิดออก
ลูเซียนเดินเข้าสู่โถงใหญ่ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติ
อีกด้านหนึ่ง เจ้าหญิงเซเลเนียยืนอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวเงิน ประดับด้วยเครื่องเพชรของราชวงศ์ ใบหน้าของนางงดงามและสง่างาม
เมื่อทั้งสองสบตากัน เซเลเนียยิ้มให้เขาเล็กน้อย
ลูเซียนพยักหน้าตอบอย่างสุภาพ
ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์
“วันนี้เป็นวันสำคัญของสองอาณาจักร เราจะประกาศความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างราชวงศ์วาเลนไทน์และราชวงศ์ของเจ้าหญิงเซเลเนีย เพื่อความมั่นคงและสันติภาพของแผ่นดิน”
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง
“ขอให้ทั้งสองก้าวออกมา”
ลูเซียนและเซเลเนียเดินมายืนเคียงข้างกัน
นักบวชหลวงเริ่มประกอบพิธี โดยนำแหวนหมั้นสองวงวางลงบนแท่นกำมะหยี่สีแดง
“มกุฎราชกุมารลูเซียน วาเลนไทน์ ท่านยินดีรับเจ้าหญิงเซเลเนียเป็นคู่หมั้น เพื่อรักษาคำมั่นแห่งสองราชวงศ์หรือไม่?”
ลูเซียนมองแหวนตรงหน้า
เขานึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับอาเรน
นึกถึงพระมารดา
และนึกถึงความจริงที่ยังรอการค้นพบ
“ข้า…”
ทันใดนั้น สัญลักษณ์บนข้อมือของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมา
ลูเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน ภายในพระราชวังใต้สมุทร อาเรนก็ยกมือกุมข้อมือด้วยความเจ็บปวด
“อึก!”
เซรอสรีบเข้ามาประคอง
“องค์ชาย! เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”
อาเรนพยายามตั้งสติ
“ลูเซียน…สัญลักษณ์กำลังเจ็บ”
พระราชวังใต้สมุทร – ห้องบรรทมของอาเรน
อาเรนทรุดตัวลงข้างเตียง แสงสีฟ้าจากสัญลักษณ์แผ่กระจายขึ้นมาตามแขน
ภาพในความคิดของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นลูเซียนยืนอยู่ในโถงพิธี เห็นผู้คนมากมาย และเห็นแหวนหมั้นที่วางอยู่ตรงหน้า
แต่สิ่งที่ทำให้อาเรนตกใจที่สุดคือภาพของชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านด้านหลังราชาอัลเบิร์ต
ชายคนนั้นถือกล่องโลหะขนาดเล็ก ซึ่งมีแสงสีฟ้าส่องลอดออกมา
“เซรอส…ข้าเห็นบางอย่าง”
“อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“มีคนกำลังนำสิ่งของบางอย่างเข้าไปในโถงพิธี มันเกี่ยวข้องกับไข่มุกแห่งชีวิต”
เซรอสมีสีหน้าเคร่งเครียด
“เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ พระราชวังมนุษย์มีการตรวจตราอย่างเข้มงวด”
“แต่ข้าเห็นจริง ๆ”
อาเรนหลับตาลงอีกครั้ง พยายามใช้พันธสัญญาส่งภาพที่เห็นไปให้ลูเซียน
ลูเซียน! ระวัง! มีคนอยู่ใกล้พระบิดาของเจ้า!
โถงพิธีหมั้นหมาย
เสียงของอาเรนดังขึ้นในความคิดของลูเซียนอย่างชัดเจน
เขาชะงักและหันไปมองด้านหลังราชาอัลเบิร์ต
ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใกล้เสาหิน มือของเขาถือกล่องโลหะที่มีสัญลักษณ์รูปไข่มุก
ลูเซียนจำได้ทันทีว่าเป็นสัญลักษณ์เดียวกับจี้ของชายปริศนาที่เคยพบ
“หยุด!”
เสียงของลูเซียนดังขึ้นกลางพิธี
ทุกคนหันมามองเขา
ชายชุดดำสะดุ้ง ก่อนรีบถอยหลังและพยายามหลบออกจากโถง
“จับตัวเขาไว้!”
ทหารองครักษ์รีบวิ่งเข้าไป แต่ชายคนนั้นเปิดกล่องโลหะออก
แสงสีฟ้าพุ่งกระจายไปทั่วห้อง
ทันใดนั้น กระจกสีบนผนังเกิดรอยร้าว เสียงลมรุนแรงพัดผ่านโถงพิธีราวกับมีพายุทะเลกำลังก่อตัวอยู่ภายในพระราชวัง
แขกหลายคนร้องตกใจ
ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์
“เกิดอะไรขึ้น!”
ลูเซียนชักดาบออกจากฝัก
“ทุกคนถอยออกไป!”
ชายชุดดำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ในที่สุด…พลังของไข่มุกแห่งชีวิตก็เริ่มตื่นขึ้นแล้ว!”
เขายกกล่องโลหะขึ้นเหนือศีรษะ
แต่ก่อนที่แสงจะระเบิดออกมาอีกครั้ง สัญลักษณ์บนข้อมือของลูเซียนก็ส่องประกาย
แสงสีฟ้าครามพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาและห่อหุ้มกล่องโลหะเอาไว้
กล่องนั้นสั่นสะเทือน ก่อนจะตกลงบนพื้น
ชายชุดดำตกใจอย่างมาก
“เป็นไปได้อย่างไร…พันธสัญญาตื่นขึ้นแล้ว!”
ลูเซียนเดินเข้าไปหาเขา
“เจ้าเป็นใคร? ใครส่งเจ้ามา?”
ชายชุดดำไม่ตอบ เขากลับหัวเราะเบา ๆ
“ถามราชาของเจ้าสิ…พระองค์รู้ดีกว่าใคร”
พูดจบ ชายคนนั้นก็กดบางอย่างบนแหวนที่นิ้ว
ควันสีดำปกคลุมร่างของเขา เมื่อควันจางลง เขาก็หายไปจากโถงพิธี เหลือเพียงกล่องโลหะที่ตกอยู่บนพื้น
หลังเหตุการณ์ในโถงพิธี
ราชาอัลเบิร์ตสั่งปิดพระราชวังทันที และให้ทหารตรวจค้นทุกพื้นที่
ลูเซียนก้มลงหยิบกล่องโลหะขึ้นมา
ด้านในมีเศษคริสตัลสีฟ้าแตกละเอียด และกระดาษแผ่นเล็กที่มีข้อความเขียนไว้
“เมื่อสองสายเลือดพบกัน ความทรงจำจะกลับคืน ผู้ที่ปกปิดความจริงจะไม่อาจหลบหนีชะตากรรม”
ลูเซียนอ่านข้อความนั้นซ้ำ
“นี่มัน…”
ราชาอัลเบิร์ตเดินเข้ามาแย่งกระดาษไปจากมือเขา
“ส่งมาให้ข้า!”
ลูเซียนมองพระบิดาอย่างสงสัย
“พระองค์ทรงรู้จักข้อความนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ราชาอัลเบิร์ตขยำกระดาษจนยับ
“ไม่มีอะไรทั้งนั้น เป็นเพียงคำขู่ของคนที่ต้องการทำลายงานพิธี”
“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดพระองค์จึงดูตกใจ?”
“ลูเซียน อย่าถามมาก!”
ลูเซียนจ้องพระบิดาอย่างไม่ลดละ
เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าราชาอัลเบิร์ตกำลังปกปิดความจริงบางอย่าง
สวนด้านหลังพระราชวัง
หลังจากเหตุการณ์สงบลง เซเลเนียเดินมาหาลูเซียน
“ท่านปลอดภัยดีใช่ไหมเพคะ?”
“ข้าไม่เป็นไร แล้วเจ้าล่ะ?”
“ข้าปลอดภัยค่ะ”
เซเลเนียมองแหวนหมั้นที่ยังวางอยู่บนแท่นกำมะหยี่
“วันนี้พิธีคงต้องเลื่อนออกไปก่อนสินะเพคะ”
ลูเซียนพยักหน้า
“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายเช่นนี้”
“ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ”
เซเลเนียยิ้มให้เขา
“บางทีเหตุการณ์วันนี้อาจทำให้เราได้ทบทวนเรื่องการหมั้นหมายอีกครั้งก็ได้”
ลูเซียนมองนาง
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าคิดว่าเราไม่ควรรีบตัดสินใจเรื่องอนาคตเพียงเพราะคำสั่งของผู้ใหญ่ค่ะ หากวันหนึ่งท่านได้พบคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมด้วยจริง ๆ ข้าก็อยากให้ท่านได้เลือกคนนั้น”
ลูเซียนนิ่งไป ก่อนจะกล่าวขอบคุณ
“ขอบใจ เซเลเนีย”
นางพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ข้าหวังว่าท่านจะได้พบความจริงที่กำลังตามหา”
พระราชวังใต้สมุทร
เมื่ออาเรนได้รับรู้ว่าลูเซียนปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เซรอสยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ากังวล
“องค์ชาย พลังของพันธสัญญาเริ่มตอบสนองต่อพระองค์ทั้งสองอย่างชัดเจนแล้ว หากราชาออร์เดนทรงทราบเรื่องนี้…”
“เสด็จพ่อคงยิ่งไม่พอใจ”
อาเรนก้มมองข้อมือตนเอง
“แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมชายชุดดำถึงต้องใช้พลังของไข่มุกในพิธีหมั้นหมาย”
เซรอสครุ่นคิด
“บางทีพวกเขาอาจต้องการทดสอบว่าพลังของพันธสัญญาตื่นขึ้นแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”
อาเรนหันไปมองเขา
“ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็รู้เรื่องพันธสัญญาแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ และนั่นหมายความว่าองค์ชายทั้งสองพระองค์กำลังตกเป็นเป้าหมาย”
อาเรนมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ข้าต้องพบลูเซียน เราต้องรีบไปวิหารแห่งจุดกำเนิดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
ห้องลับใต้พระราชวังอัศวินธารา
ราชาอัลเบิร์ตยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่
ภายในห้องนั้น อลิเซียกำลังนั่งอยู่บนพื้น เมื่อเห็นพระองค์ นางก็ลุกขึ้นทันที
“ท่านมาทำอะไรที่นี่?”
ราชาอัลเบิร์ตมองนางด้วยสายตาเย็นชา
“เจ้าคงได้ยินแล้วสินะว่าลูกชายของเรากำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับไข่มุกแห่งชีวิต”
อลิเซียกำมือแน่น
“ลูเซียนไม่ได้ทำอะไรผิด”
“เขากำลังทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมา!”
“สิ่งที่ท่านสร้างขึ้นจากความเกลียดชังไม่มีวันนำมาซึ่งสันติภาพ”
ราชาอัลเบิร์ตก้าวเข้ามาใกล้ลูกกรง
“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ายุ่งกับเรื่องนี้”
อลิเซียสบตาพระองค์
“ท่านกลัวความจริงใช่ไหม?”
ราชาอัลเบิร์ตนิ่งไป
“ความจริงที่ว่าท่านเป็นคนทำให้สงครามเริ่มต้นขึ้น ความจริงที่ว่าท่านจับขังข้า และความจริงที่ว่าท่านหลอกลวงลูเซียนมาตลอดสิบห้าปี”
ราชาอัลเบิร์ตจ้องนางอย่างโกรธเกรี้ยว
“หุบปาก!”
อลิเซียไม่หลบสายตา
“ไม่ว่าท่านจะทำอย่างไร ลูเซียนก็จะรู้ความจริงในที่สุด”
ราชาอัลเบิร์ตหันหลังเดินออกไป ก่อนสั่งทหารที่เฝ้าประตู
“เพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัย ห้ามใครเข้าออกห้องนี้โดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า”
ประตูเหล็กปิดลงอีกครั้ง
อลิเซียทรุดตัวลงนั่งช้า ๆ
“ลูเซียน…ลูกต้องระวังตัวให้ดี”
ท้ายบท
คืนนั้น อาเรนและลูเซียนติดต่อกันผ่านพันธสัญญาอีกครั้ง
ลูเซียน วันนี้เจ้าเกือบได้รับอันตราย
ข้ารู้ แต่ขอบใจที่เตือนข้า
ชายชุดดำคนนั้นเป็นใครกันแน่?
ข้าไม่รู้ แต่เขาพูดว่าพระบิดาของข้ารู้เรื่องทั้งหมด
เจ้าคิดว่าพระบิดาของเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนหรือไม่?
ลูเซียนนิ่งไปนาน
ข้าเริ่มสงสัยเช่นนั้น
อาเรนก้มมองสัญลักษณ์บนข้อมือ
เราต้องไปวิหารแห่งจุดกำเนิด
ใช่ แต่ก่อนอื่นเราต้องหาทางออกจากพระราชวังโดยไม่ให้ใครรู้
ข้าจะรอเจ้า
ลูเซียนหลับตาลง
อาเรน…
อะไรหรือ?
หากวันหนึ่งทุกคนรู้ว่าเราได้รับพันธสัญญาร่วมกัน และมันทำให้ทั้งสองอาณาจักรต่อต้านเรา เจ้าจะยังเลือกเดินไปกับข้าหรือไม่?
อาเรนยิ้มบาง ๆ
ข้าไม่ได้เลือกเจ้าเพราะไข่มุก ลูเซียน ข้าเลือกเพราะข้าเชื่อในตัวเจ้า
ลูเซียนเงียบไป ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ปล่อยมือเจ้าเช่นกัน
แสงสีฟ้าจากสัญลักษณ์ทั้งสองส่องสว่างขึ้นพร้อมกัน
แต่ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องลับใต้พระราชวัง อลิเซียก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้น
นางเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“พันธสัญญาเริ่มทำงานแล้ว…ลูกแม่กำลังจะกลับมาหาแม่จริง ๆ”
และในเงามืดของท้องทะเล ใครบางคนกำลังเตรียมเปิดประตูสู่วิหารแห่งจุดกำเนิดก่อนที่อาเรนและลูเซียนจะไปถึง
จบบทที่ 10
ตัวอย่างบทที่ 11 : เส้นทางสู่วิหารแห่งจุดกำเนิด
หลังเหตุการณ์วุ่นวายในพิธีหมั้นหมาย ลูเซียนเริ่มถูกพระบิดาจับตามองอย่างใกล้ชิด ขณะที่อาเรนได้รับความช่วยเหลือจากเซรอสในการวางแผนออกจากพระราชวัง ทั้งสองตัดสินใจเดินทางไปยังวิหารโบราณ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังรออยู่ก่อนแล้ว และคนผู้นั้นอาจเป็นผู้ที่รู้ความลับเกี่ยวกับเจ้าชายไคเอลด้วยเช่นกัน
