บทที่ 11 เส้นทางสู่วิหารแห่งจุดกำเนิด

รุ่งเช้าหลังเหตุการณ์พิธีหมั้นหมาย พระราชวังอัศวินธาราเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทหารองครักษ์เดินตรวจตราตามทางเดินและประตูทุกบาน ขุนนางต่างพูดถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในโถงพิธี บ้างก็เชื่อว่าเป็นการลอบสังหาร บ้างก็กล่าวว่าเป็นฝีมือของเวทมนตร์ต้องห้าม

แต่สำหรับลูเซียน เขารู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ชายชุดดำรู้จักไข่มุกแห่งชีวิต รู้จักพันธสัญญา และยังกล่าวว่าพระบิดาของเขารู้ความจริงทั้งหมด

นั่นทำให้เขาไม่อาจวางใจใครในพระราชวังได้อีก

ลูเซียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมอาณาจักร ก่อนจะหยิบสร้อยจี้รูปไข่มุกของพระมารดาออกมาจากกล่อง

“เสด็จแม่…พระองค์กำลังพยายามบอกอะไรข้ากันแน่”

เขากำจี้แน่น

ทันใดนั้น สัญลักษณ์พันธสัญญาบนข้อมือก็ส่องแสงขึ้น

ลูเซียน…ได้ยินข้าหรือไม่?

เสียงของอาเรนดังขึ้นในความคิด

“ได้ยิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ข้าสบายดี แต่ข้าอยากบอกเจ้าเรื่องหนึ่ง ข้าพบข้อความเพิ่มเติมในคัมภีร์โบราณเมื่อคืนนี้

“ข้อความอะไร?”

วิหารแห่งจุดกำเนิดไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ประกอบพิธีของมนุษย์และเงือกเท่านั้น แต่ยังเป็นสถานที่เก็บบันทึกความจริงเกี่ยวกับสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนด้วย

ลูเซียนขมวดคิ้ว

“ถ้าเราไปถึงที่นั่น เราอาจรู้ว่าใครเป็นคนเริ่มสงครามสินะ”

ใช่ และบางทีเราอาจพบคำตอบเกี่ยวกับพระมารดาของเจ้าด้วย

ลูเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ข้าจะไปหาเจ้า เราต้องออกเดินทางโดยเร็วที่สุด”

แต่เสด็จพ่อของข้ายังสั่งห้ามไม่ให้ข้าออกจากวัง

“ส่วนพระบิดาของข้าก็ส่งคนเฝ้าทุกทางออก”

ถ้าอย่างนั้นเราต้องหาทางอื่น

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ

“ดูเหมือนเราจะมีเรื่องให้ต้องฝ่าฝืนกฎอีกแล้ว”

เจ้ากำลังชวนข้าทำผิดกฎหรือ?

“เจ้าก็ทำมาตั้งแต่วันที่ช่วยชีวิตข้าแล้วไม่ใช่หรือ?”

อาเรนหัวเราะเบา ๆ ผ่านพันธสัญญา

ก็จริง

พระราชวังใต้สมุทร – ห้องสมุดหลวง

อาเรนกำลังค้นหาข้อมูลในคัมภีร์โบราณหลายเล่ม โดยมีเซเลนช่วยจัดเรียงหนังสืออยู่ใกล้ ๆ

“องค์ชาย หนังสือพวกนี้เก่าแก่มากนะเพคะ ระวังอย่าให้หน้ากระดาษขาด”

“ข้ารู้แล้ว เซเลน”

อาเรนพลิกหน้าคัมภีร์เล่มหนึ่ง ก่อนหยุดลงเมื่อพบภาพวาดของวิหารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ระหว่างผืนดินและทะเล

ตัววิหารสร้างจากหินสีขาว มีเสาหินสองแถวตั้งอยู่หน้าประตู ด้านบนสลักรูปมนุษย์และเงือกยืนเคียงข้างกัน

ใต้ภาพมีข้อความโบราณเขียนไว้ว่า

“เมื่อสายเลือดแห่งสองบัลลังก์กลับคืนสู่สถานที่กำเนิด ประตูแห่งความทรงจำจะเปิดออก แต่ผู้ที่ต้องการครอบครองพลัง จะไม่มีวันผ่านประตูนี้ไปได้”

อาเรนอ่านซ้ำหลายครั้ง

“สถานที่กำเนิด…”

เซรอสที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้ามาดู

“นี่คือวิหารแห่งจุดกำเนิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ารู้จักหรือ?”

“ข้าเคยได้ยินจากท่านอาจารย์ผู้ฝึกทหาร ว่ามีวิหารเก่าแก่ซ่อนอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างอาณาจักรมนุษย์กับอาณาจักรเงือก แต่ไม่มีผู้ใดสามารถหาทางเข้าได้อีกเลย”

อาเรนพลิกไปหน้าถัดไป

มีภาพแผนที่ที่ดูเลือนรางอยู่ แต่จุดหนึ่งถูกวงไว้ด้วยหมึกสีแดง

“ตรงนี้คือที่ไหน?”

เซรอสเพ่งมอง

“หุบผารอยแยกพ่ะย่ะค่ะ เป็นเขตทะเลลึกที่อยู่ระหว่างอาณาจักรของเรากับชายฝั่งเหนือของมนุษย์”

“ถ้าเราไปที่นั่น จะพบวิหารหรือไม่?”

“อาจเป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ แต่เส้นทางนั้นอันตรายมาก ทั้งมีกระแสน้ำวนและสัตว์ทะเลที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็น”

อาเรนปิดคัมภีร์

“เราต้องไป”

เซรอสถอนหายใจ

“กระหม่อมทราบว่าองค์ชายตัดสินพระทัยแล้ว แต่ขอให้กระหม่อมไปด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”

“แน่นอน ข้าไม่คิดจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่หรอก”

เซเลนมองทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง

“แล้วหม่อมฉันจะช่วยอะไรได้บ้างเพคะ?”

อาเรนยิ้มให้นาง

“ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้หรือไม่ อย่าให้ใครรู้ว่าเรากำลังจะออกเดินทาง”

เซเลนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“เพคะ หม่อมฉันจะไม่บอกใคร”

พระราชวังอัศวินธารา – ห้องประชุมราชวงศ์

ราชาอัลเบิร์ตกำลังยืนอยู่หน้าแผนที่ทะเล มีนายพลและที่ปรึกษาหลายคนรายงานสถานการณ์กองเรือ

“กองเรือของเราจะถึงน่านน้ำเหนือภายในสามวันพ่ะย่ะค่ะ”

นายพลรายงาน

“ดีมาก เตรียมกำลังให้พร้อม เราต้องได้ไข่มุกแห่งชีวิตกลับคืนมา”

“แล้วมกุฎราชกุมารล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาอัลเบิร์ตหรี่ตา

“จับตาดูลูเซียน อย่าให้เขาออกจากพระราชวังโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“และส่งคนไปตรวจสอบชายฝั่งเหนือ ข้าไม่ต้องการให้ใครเข้าใกล้วิหารแห่งจุดกำเนิดก่อนเรา”

เมื่อทุกคนออกจากห้อง ชายชุดคลุมดำคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด

“พระองค์ทรงกังวลเรื่องวิหารมากเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ราชาอัลเบิร์ตหันไปมอง

“เจ้าไม่เห็นหรือว่าเกิดอะไรขึ้นในพิธี? พลังของพันธสัญญากำลังตื่นขึ้น หากทั้งสองคนไปถึงวิหาร เราอาจสูญเสียทุกอย่าง”

ชายชุดคลุมดำหัวเราะเบา ๆ

“บางทีสิ่งที่พระองค์กลัว อาจไม่ใช่การสูญเสียไข่มุก แต่เป็นการที่ความจริงจะถูกเปิดเผย”

“อย่ามาท้าทายข้า!”

ชายคนนั้นก้มศีรษะเล็กน้อย

“กระหม่อมเพียงเตือนว่า ยังมีอีกหนึ่งสายเลือดที่อาจเกี่ยวข้องกับวิหารแห่งนี้”

ราชาอัลเบิร์ตชะงัก

“เจ้าหมายถึงใคร?”

“องค์ชายไคเอล”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที

ราชาอัลเบิร์ตจ้องชายตรงหน้า

“เหตุใดเจ้าจึงรู้จักชื่อนั้น?”

“เพราะมีคนกำลังตามหาเขาอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

ราชาอัลเบิร์ตกำมือแน่น

“หาตัวคนผู้นั้นให้พบ ก่อนที่มันจะไปถึงวิหาร”

พระราชวังใต้สมุทร – ห้องลับของราชาออร์เดน

ราชาออร์เดนกำลังอ่านจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งถูกส่งมาจากสายลับที่ประจำอยู่บริเวณชายแดน

เนื้อความระบุว่า กองเรือมนุษย์กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้น่านน้ำต้องห้าม และมีผู้พบเห็นชายชุดคลุมดำเดินทางไปยังหุบผารอยแยก

ราชาออร์เดนวางจดหมายลงอย่างหนักใจ

“พวกมนุษย์เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว…”

ที่ปรึกษาสูงวัยยืนอยู่ข้างพระองค์

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าเราควรส่งกองทหารไปปิดเส้นทางหุบผารอยแยกพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ได้”

“แต่หากพวกเขาไปถึงวิหารก่อน—”

“ข้าบอกว่าไม่ได้!”

ราชาออร์เดนหลับตาลง

“หากวิหารเปิดขึ้นอีกครั้ง ความลับที่ถูกปิดผนึกมานานจะกลับมา และอาเรนจะต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง”

ที่ปรึกษานิ่งไป ก่อนถามเบา ๆ

“ฝ่าบาท…พระองค์ยังทรงคิดถึงองค์ชายไคเอลอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาออร์เดนลืมตาขึ้นทันที

“อย่าเอ่ยชื่อนั้นอีก”

“แต่ฝ่าบาท องค์ชายอาเรนควรได้รับรู้ความจริงเกี่ยวกับพระเชษฐา—”

“ข้าบอกให้หยุด!”

เสียงของราชาออร์เดนดังก้องไปทั่วห้อง

พระองค์หันไปมองหน้าต่างที่มองเห็นท้องทะเลอันกว้างใหญ่

“ข้าเสียลูกไปแล้วคนหนึ่ง…ข้าจะไม่ยอมให้ต้องเสียอีกคนไป”

ทางลับใต้พระราชวัง

ค่ำคืนมาถึง อาเรนสวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดเจ้าชาย เก็บคัมภีร์แผนที่ขนาดเล็กไว้ในกระเป๋า

เซรอสเตรียมอาวุธและเสบียงสำหรับการเดินทาง

“องค์ชาย ทุกอย่างพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วทางออกล่ะ?”

“เป็นอุโมงค์เก่าที่เชื่อมกับถ้ำด้านนอกพระราชวัง ไม่มีทหารเฝ้า แต่เราต้องผ่านประตูหินที่ถูกปิดไว้มานาน”

อาเรนพยักหน้า

ทั้งสองกำลังจะออกจากห้อง แต่เซเลนกลับเดินเข้ามาพร้อมผ้าคลุมอีกผืน

“องค์ชายเพคะ”

อาเรนหันไป

“เซเลน?”

นางยื่นผ้าคลุมให้

“อากาศในหุบผารอยแยกหนาวมากเพคะ ถึงพระองค์จะอยู่ใต้น้ำ แต่กระแสน้ำบริเวณนั้นเย็นกว่าปกติ หม่อมฉันเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้”

อาเรนรับผ้ามา

“ขอบใจมากนะ”

เซเลนก้มหน้าเล็กน้อย

“ขอให้องค์ชายกลับมาอย่างปลอดภัยนะเพคะ”

“ข้าสัญญา”

อาเรนมองนางอีกครั้ง ก่อนเดินตามเซรอสเข้าสู่อุโมงค์ลับ

ประตูหินค่อย ๆ ปิดลงด้านหลัง

การเดินทางสู่วิหารแห่งจุดกำเนิดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

พระราชวังอัศวินธารา – กลางดึก

ลูเซียนนั่งอยู่ในห้องบรรทม เขารอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของทหารยามด้านนอกเงียบลง

เขาหยิบดาบคู่ใจ สวมเสื้อคลุมสีดำ และเก็บสร้อยของพระมารดาไว้ในกระเป๋าเสื้อ

ก่อนออกจากห้อง เขาหันกลับไปมองพระราชวังเป็นครั้งสุดท้าย

“ข้าจะรู้ความจริงให้ได้ เสด็จแม่”

เมื่อเปิดประตูออกไป ทหารคนหนึ่งกลับยืนอยู่ตรงทางเดิน

“องค์ชาย จะเสด็จไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?”

ลูเซียนหยุดเดิน

“ข้าจะไปห้องสมุด”

ทหารก้มศีรษะ

“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระองค์ประทับอยู่ภายในห้อง”

ลูเซียนมองทหารอย่างเย็นชา

“เจ้ากำลังขัดขวางมกุฎราชกุมารอย่างนั้นหรือ?”

ทหารลังเล

ในจังหวะนั้นเอง สัญลักษณ์บนข้อมือลูเซียนส่องแสงขึ้น

เสียงอาเรนดังขึ้นในความคิด

ลูเซียน ข้าออกจากวังแล้ว ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปหุบผารอยแยก

ลูเซียนตอบกลับทันที

รอข้าอยู่ที่นั่น ข้าจะตามไป

เขาหันกลับไปมองทหาร

“ข้าจะไปพบพระบิดา”

พูดจบลูเซียนก็เดินผ่านทหารไปอย่างไม่เปิดโอกาสให้ทัดทาน

เมื่อถึงทางเดินด้านหลัง เขาใช้ทางลับที่เคยค้นพบตอนเด็กเพื่อออกจากพระราชวัง

แต่สิ่งที่ลูเซียนไม่รู้คือ มีคนเห็นเขาออกจากห้องไปแล้ว

หุบผารอยแยก – เขตแดนระหว่างสองอาณาจักร

อาเรนกับเซรอสเดินทางมาถึงบริเวณหุบผารอยแยกในช่วงกลางดึก

กระแสน้ำรอบตัวเริ่มไหลแรงขึ้น ผนังหินสูงชันทั้งสองด้านเต็มไปด้วยร่องรอยอักขระโบราณ

อาเรนหยิบคัมภีร์ออกมาเทียบกับแผนที่

“ตรงนี้น่าจะเป็นทางเข้า”

เซรอสกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

“ระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่แถวนี้”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง

“ในที่สุด…เจ้าก็มาถึงจนได้ องค์ชายอาเรน”

อาเรนหันกลับไปทันที

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทายืนอยู่บนโขดหิน ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยเงามืด ที่คอมีจี้รูปไข่มุกแบบเดียวกับที่อลิเซียเคยสวม

เซรอสชักดาบออกมา

“เจ้าเป็นใคร!”

ชายคนนั้นไม่ตอบคำถาม แต่กลับมองอาเรนอย่างพิจารณา

“เจ้ามีดวงตาเหมือนพระมารดาของเจ้าไม่มีผิด”

อาเรนชะงัก

“เจ้ารู้จักพระมารดาของข้าหรือ?”

ชายปริศนาก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ข้ารู้จักทั้งพระมารดาของเจ้า…และพระเชษฐาของเจ้า”

หัวใจของอาเรนเต้นแรงขึ้น

“เจ้าหมายถึงไคเอล?”

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น

“ใช่ องค์ชายไคเอลยังมีชีวิตอยู่”

อาเรนเบิกตากว้าง

“อะไรนะ?”

เซรอสเองก็ชะงักไปเช่นกัน

ชายปริศนาก้าวลงจากโขดหิน ก่อนยื่นมือออกมา

“หากเจ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระเชษฐา จงเปิดประตูวิหารแห่งจุดกำเนิด แล้วเจ้าจะพบคำตอบ”

ทันใดนั้น แผ่นหินขนาดใหญ่ด้านหลังชายคนนั้นก็สั่นสะเทือน

อักขระโบราณบนผนังเริ่มเรืองแสงสีฟ้า ประตูที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ม่านน้ำค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

อาเรนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

“นี่คือ…วิหารแห่งจุดกำเนิด”

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไป เสียงของลูเซียนก็ดังขึ้นผ่านพันธสัญญา

อาเรน! อย่าเพิ่งเข้าไป! ข้ากำลังไปหาเจ้า!

อาเรนหันมองทางเดินด้านหลัง

ลูเซียน เจ้ามาถึงแล้วหรือ?

ยัง แต่ข้าเห็นบางอย่างผ่านพันธสัญญา มีคนอยู่กับเจ้าใช่ไหม?

อาเรนมองชายปริศนาอีกครั้ง

ใช่ เขาบอกว่ารู้เรื่องไคเอล

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

อย่าไว้ใจเขา จนกว่าเราจะรู้ว่าเขาเป็นใคร

ชายปริศนาได้ยินอาเรนพูดกับใครบางคน แม้ไม่อาจได้ยินเสียงลูเซียน แต่เขากลับยิ้มออกมา

“มกุฎราชกุมารมนุษย์กำลังตามมาอย่างนั้นหรือ?”

อาเรนจ้องเขา

“เจ้ารู้เรื่องพันธสัญญาด้วยสินะ”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

เขาเพียงหันไปมองประตูวิหารที่กำลังเปิดออก ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“จงรีบเข้าไปเถิด ก่อนที่คนที่ไม่ควรกลับมาจะมาถึง”

“หมายความว่าอย่างไร?”

ชายปริศนาถอยหลังเข้าไปในเงามืด

“แล้วเราจะได้พบกันอีก องค์ชาย”

ร่างของเขาค่อย ๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงจี้รูปไข่มุกที่สะท้อนแสงอยู่บนพื้น

อาเรนก้มลงหยิบมันขึ้นมา

เมื่อสัมผัสจี้ ภาพความทรงจำบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัว

ภาพเด็กชายเงือกสองคนกำลังเล่นอยู่ในสวนของพระราชวัง

เด็กคนหนึ่งมีผมสีเงินและดวงตาสีฟ้าเหมือนอาเรน

ส่วนอีกคนมีผมสีเงินเข้มกว่าเล็กน้อย

เสียงเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น

“อาเรน เมื่อโตขึ้นเราจะปกป้องอาณาจักรด้วยกันนะ”

อาเรนตัวแข็งทื่อ

“พี่ไคเอล…”

ภาพความทรงจำดับลงทันที

เขากำจี้แน่น ก่อนหันไปมองประตูวิหาร

ประตูแห่งความทรงจำเปิดออกแล้ว

แต่ความจริงที่รออยู่ภายใน อาจเปลี่ยนทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อมาตลอดชีวิต

จบบทที่ 11

ตัวอย่างบทที่ 12 : ความลับของเจ้าชายที่หายสาบสูญ

อาเรนและเซรอสก้าวเข้าสู่วิหารแห่งจุดกำเนิด ก่อนที่ลูเซียนจะเดินทางมาถึง ภายในวิหารมีภาพสลักของราชวงศ์มนุษย์และเงือกที่เคยร่วมมือกันในอดีต แต่สิ่งที่ทำให้อาเรนตกตะลึงคือภาพของเจ้าชายไคเอลที่ปรากฏอยู่บนผนัง พร้อมข้อความที่บอกว่าเขาอาจเป็นผู้ถือครองพันธสัญญาอีกคนหนึ่ง

ขณะเดียวกัน ลูเซียนกำลังถูกทหารของราชาอัลเบิร์ตไล่ตาม และมีความลับอีกเรื่องเกี่ยวกับอลิเซียที่กำลังจะถูกเปิดเผยเป็นครั้งแรก

บทก่อนหน้า
บทถัดไป