บทที่ 2 ความลับของนายเงือก

เสียงกระแสน้ำไหลผ่านเสาหินปะการังดังก้องไปทั่วพระราชวังใต้สมุทร ทว่าในเช้าวันนี้ อาณาจักรนทีครามกลับเงียบงันผิดปกติ เหล่าข้าราชบริพารต่างพากันหลีกทางให้เจ้าชายหนุ่มผู้กำลังถูกทหารราชสำนักนำตัวไปเข้าเฝ้ากษัตริย์

อาเรนก้มหน้าลงเล็กน้อย หางสีเงินอมฟ้าเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เขาพยายามทำใจให้สงบ แม้ภายในอกจะเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

เขารู้ดีว่าการช่วยมนุษย์ขึ้นมาจากทะเลเป็นความผิดร้ายแรงเพียงใด

แต่หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็คงตัดสินใจช่วยชายคนนั้นอยู่ดี

“องค์ชายอาเรน เสด็จถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของทหารทำให้เงือกหนุ่มเงยหน้าขึ้น

เบื้องหน้าคือท้องพระโรงขนาดใหญ่ เสาสูงสร้างจากปะการังสีขาวประดับไข่มุกนับพันเม็ด บัลลังก์กลางห้องทำจากหินออบซิเดียนสีดำ มีลวดลายเกล็ดมังกรทะเลสลักอยู่โดยรอบ

บนบัลลังก์นั้น ชายวัยกลางคนผู้มีเส้นผมสีเงินเข้มกำลังนั่งมองเขาด้วยแววตาเย็นชา

ราชาออร์เดน

ผู้ปกครองแห่งอาณาจักรนทีคราม และพระบิดาของอาเรน

“อาเรน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเรียกเจ้ามาที่นี่?”

อาเรนคุกเข่าลงตามธรรมเนียมราชสำนัก ก่อนตอบเสียงเบา

“ลูกทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็จงอธิบายมา เหตุใดเจ้าจึงฝ่าฝืนกฎของอาณาจักร และช่วยชีวิตมนุษย์ที่ควรปล่อยให้จมอยู่ใต้ทะเล?”

อาเรนเม้มริมฝีปาก

“เพราะเขากำลังจะตายพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วอย่างไร?”

“ลูก...”

“มนุษย์เคยเห็นใจเผ่าพันธุ์ของเราหรือไม่!”

เสียงตวาดของราชาดังก้องไปทั่วท้องพระโรง จนเหล่าข้าราชบริพารต่างก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว

“พวกมันล่าเงือกของเราเพียงเพราะต้องการเกล็ดและไข่มุก พวกมันทำลายบ้านเรือนของเรา และพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย เจ้าลืมสิ่งเหล่านั้นไปแล้วหรือ?”

อาเรนกำมือแน่น

เขาไม่เคยลืมเรื่องราวที่พระบิดาเล่าให้ฟังตั้งแต่ยังเด็ก แต่เขาก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดความผิดของคนรุ่นก่อนจึงต้องกลายเป็นความเกลียดชังที่สืบทอดต่อกันไม่รู้จบ

“ลูกไม่ได้ลืมพ่ะย่ะค่ะ แต่ชายคนนั้นไม่ได้ทำร้ายลูก เขาเพียงแค่กำลังจะตาย”

“เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ได้หลอกใช้เจ้า?”

“เพราะลูกเป็นคนช่วยเขาขึ้นมาจากทะเล หากเขาคิดทำร้ายลูกจริง ลูกคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ราชาออร์เดนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

พระองค์ไม่เคยคิดว่าพระโอรสองค์เล็กจะกล้าตอบโต้เช่นนี้

“เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง”

“ลูกอาจไร้เดียงสา แต่ลูกไม่คิดว่าการปล่อยให้ใครตายทั้งที่ช่วยได้เป็นเรื่องถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”

“พอได้แล้ว!”

ราชาออร์เดนลุกขึ้นจากบัลลังก์

“นับจากวันนี้ เจ้าห้ามออกจากเขตพระราชวังโดยไม่ได้รับอนุญาต และห้ามเข้าใกล้ผิวน้ำบริเวณพรมแดนมนุษย์เป็นอันขาด หากข้าพบว่าเจ้าฝ่าฝืนอีกครั้ง แม้แต่ตำแหน่งเจ้าชายก็ไม่อาจคุ้มครองเจ้าได้”

อาเรนก้มหน้ารับคำสั่ง

“ลูกน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ในใจของเขากลับยังคงนึกถึงชายหนุ่มบนชายหาด

ลูเซียน...

ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะกลับไปถึงบ้านแล้วหรือยัง

และไม่รู้ว่าไข่มุกที่อาเรนเผลอทำหล่นไว้ข้างกายเขาจะนำความเดือดร้อนมาสู่เจ้าของหรือไม่

หลังออกจากท้องพระโรง อาเรนกลับมายังห้องบรรทมด้วยหัวใจหนักอึ้ง

ห้องของเขาตั้งอยู่บนยอดหอคอยปะการังที่มองเห็นสวนใต้สมุทรได้โดยรอบ แสงจากไข่มุกบนเพดานส่องสว่างอย่างนุ่มนวล มีฝูงปลาตัวเล็กว่ายผ่านหน้าต่างกระจกผลึกอยู่เป็นระยะ

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ที่เขารู้สึกเป็นอิสระมากที่สุด

แต่วันนี้กลับคล้ายกรงขัง

“องค์ชายเพคะ”

เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากหน้าประตู

เซเลน นางกำนัลคนสนิทของอาเรนว่ายเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ทะเล ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

“ฝ่าบาททรงกริ้วมากเลยนะเพคะ พระองค์ไม่ควรเสด็จไปใกล้พรมแดนมนุษย์อีก”

อาเรนถอนหายใจ

“ข้ารู้แล้วน่า เจ้าไม่ต้องเตือนข้าซ้ำก็ได้”

“แต่หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ยังคิดถึงมนุษย์คนนั้นอยู่...”

“ข้าไม่ได้คิดถึงเขาเสียหน่อย!”

อาเรนตอบเร็วเกินไปจนเซเลนเลิกคิ้ว

“หม่อมฉันยังไม่ได้บอกเลยเพคะว่าพระองค์กำลังคิดถึงเขา”

“เซเลน!”

นางกำนัลหัวเราะเบา ๆ ขณะที่อาเรนหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกร้อนวูบวาบทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของชายคนนั้น

ดวงตาสีฟ้าเข้มที่ดูเย็นชา

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชื่อตัวเอง

และคำพูดสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน

ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้

“เขาเป็นมนุษย์นะเพคะ” เซเลนเอ่ยเตือนอย่างอ่อนโยน “ต่อให้พระองค์อยากพบเขาอีกเพียงใด โลกของพวกเราก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ง่าย ๆ”

รอยยิ้มของอาเรนจางลง

“ข้ารู้...”

เขาหันไปมองหน้าต่างที่เปิดออกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่

“แต่ข้าแค่อยากรู้ว่าโลกของมนุษย์เป็นอย่างไร อยากรู้ว่าพวกเขามองทะเลเหมือนกับที่เรามองหรือไม่ และอยากรู้ว่าทำไมพวกเราถึงต้องเกลียดกันมากมายขนาดนี้”

เซเลนมองเจ้าชายหนุ่มด้วยความสงสาร

นางรู้ดีว่าอาเรนไม่เหมือนเงือกคนอื่น เขาไม่เคยพอใจกับคำตอบที่ว่าเพราะอีกฝ่ายเป็นศัตรู

เขาต้องการเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังทุกสิ่ง

และบางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด

ในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังอัศวินธารา

ลูเซียนกลับมาถึงเมืองหลวงในช่วงบ่าย ทหารและข้าราชบริพารต่างพากันต้อนรับมกุฎราชกุมารที่รอดชีวิตจากพายุอย่างปลอดภัย

แต่เจ้าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเสียงต้อนรับเหล่านั้นเลย

ทันทีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนพระองค์ พร้อมสั่งให้แม่ทัพนำรายงานการเดินเรือเมื่อคืนมาส่ง

“กระหม่อมตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แม่ทัพวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“มีผู้พบเห็นแสงสีเงินใต้ทะเลบริเวณที่พระองค์ตกลงไปจริง แต่ไม่มีผู้ใดสามารถระบุได้ว่าเป็นสิ่งใด”

ลูเซียนเปิดเอกสารอ่านอย่างรวดเร็ว

“แล้วร่างของข้าถูกนำขึ้นฝั่งได้อย่างไร?”

“ไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ หลังเกิดพายุ ลูกเรือส่วนหนึ่งถูกคลื่นซัดไปอีกฝั่ง พวกเขาพบพระองค์อยู่บนชายหาดในช่วงรุ่งเช้า”

“ไม่มีใครเห็นผู้ช่วยชีวิตข้าเลยหรือ?”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนนิ่งไป

เขาไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องที่เงือกช่วยชีวิตตนเองให้ใครรู้ในตอนนี้ อย่างน้อยจนกว่าจะเข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงทำเช่นนั้น

“เรื่องเมื่อคืนห้ามแพร่งพรายออกไป”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อแม่ทัพออกจากห้อง ลูเซียนจึงหยิบไข่มุกสีฟ้าครามที่เก็บไว้จากชายหาดออกมาวางบนโต๊ะ

มันยังคงเปล่งแสงจาง ๆ เช่นเดิม

เขาลองสัมผัสมันด้วยปลายนิ้ว

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นทั่วห้อง

ลูเซียนชักมือกลับทันที

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างเลือนราง

หญิงสาวผมสีเงินกำลังยืนอยู่ท่ามกลางคลื่นทะเล พระนางหันมามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนเอ่ยถ้อยคำที่เขาไม่ได้ยินมานาน

ลูเซียน...อย่าเกลียดทะเลเลยนะลูก

“เสด็จแม่...?”

ภาพนั้นหายไปในพริบตา

ลูเซียนยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

ไข่มุกเม็ดนี้เกี่ยวข้องกับพระมารดาของเขาอย่างนั้นหรือ?

แล้วเหตุใดจึงมาอยู่กับเงือกตนนั้นได้?

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว เขาเก็บไข่มุกไว้ในกล่องกำมะหยี่อย่างระมัดระวัง ก่อนตัดสินใจเรียกที่ปรึกษาคนสนิทเข้าพบ

“ข้าต้องการข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับไข่มุกโบราณ และตำนานของเผ่าเงือก”

“พระองค์ทรงหมายถึงไข่มุกแห่งชีวิตหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ลูเซียนเงยหน้าขึ้นทันที

“เจ้ารู้จักมัน?”

ที่ปรึกษาชราพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ตามตำนาน ไข่มุกแห่งชีวิตเป็นสมบัติโบราณที่เชื่อมโยงชะตากรรมของมนุษย์กับเงือกเข้าด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน มันก็หายสาบสูญไป”

ลูเซียนมองกล่องกำมะหยี่ตรงหน้า

หากไข่มุกเม็ดนี้เป็นของจริง นั่นหมายความว่าเงือกที่ช่วยชีวิตเขาอาจเกี่ยวข้องกับความลับที่ราชวงศ์ตามหามานาน

และเขาจะต้องพบอีกฝ่ายให้ได้

ค่ำวันเดียวกัน อาเรนไม่อาจข่มตาหลับได้

เขาว่ายวนอยู่ภายในห้องบรรทม ก่อนจะหยุดอยู่หน้าหน้าต่าง มองแสงจันทร์ที่ทอดลงสู่ผิวน้ำ

ในที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะความหวาดกลัว

อาเรนหยิบผ้าคลุมสีขาวมาพันรอบไหล่ แล้วลอบออกจากห้องผ่านทางเดินด้านหลังซึ่งเชื่อมไปยังสวนปะการัง

เขารู้ว่าพระบิดาสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้พรมแดนมนุษย์ แต่เขาเพียงต้องการไปดูจากระยะไกลเท่านั้น

อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่าชายคนนั้นปลอดภัยดี

เมื่อว่ายมาถึงแนวปะการังนอกเขตพระราชวัง อาเรนก็โผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างระมัดระวัง

ชายหาดเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องสว่างบนผืนทราย และไม่มีเรืออยู่บริเวณนั้น

เขาถอนหายใจเบา ๆ

“คงกลับไปแล้วสินะ...”

แม้จะรู้สึกโล่งใจ แต่อาเรนกลับอดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้

เขากำลังจะดำลงไป ทว่าเสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นจากด้านหลัง

“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไม่กลับมาเสียแล้ว”

อาเรนสะดุ้งสุดตัว ก่อนหันขวับไปมอง

ชายหนุ่มผมดำในชุดคลุมสีเข้มกำลังยืนอยู่บนชายหาด ดวงตาสีฟ้าเข้มจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา

ลูเซียน

“เจ้า...!”

อาเรนรีบถอยหลังจนหางกระทบผิวน้ำเป็นวงกว้าง

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ลูเซียนเดินเข้าใกล้ชายฝั่งอีกสองก้าว ก่อนหยุดลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหวาดระแวง

“ข้ามาตามหาคนที่ช่วยชีวิตข้า”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ

“และข้ามีเรื่องต้องถามเจ้า”

อาเรนกลืนน้ำลาย

“เรื่องอะไร?”

ลูเซียนหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมา เปิดฝาให้เห็นไข่มุกสีฟ้าครามที่เปล่งประกายอยู่ภายใน

ทันทีที่เห็นมัน ดวงตาของอาเรนก็เบิกกว้าง

“นั่นมัน...ไข่มุกแห่งชีวิต!”

ลูเซียนจับจ้องใบหน้าของเขาอย่างไม่กะพริบ

“เจ้ารู้จักมันจริง ๆ ด้วย”

อาเรนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ

ไข่มุกแห่งชีวิตไม่ใช่สิ่งที่ควรอยู่ในมือมนุษย์ และยิ่งไม่ควรอยู่ในมือของมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรที่เป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์ของเขา

หากพระบิดารู้เรื่องนี้ ทุกอย่างจะต้องเลวร้ายลงอย่างแน่นอน

“ลูเซียน...เจ้าได้มันมาจากที่ไหน?”

“เจ้าต่างหากที่ต้องตอบข้า”

ลูเซียนก้าวเข้าใกล้ชายฝั่งอีกเล็กน้อย

“เจ้าคือใครกันแน่ อาเรน?”

ทั้งสองสบตากันใต้แสงจันทร์

คนหนึ่งเป็นเจ้าชายมนุษย์ผู้ตามหาความจริงเกี่ยวกับอดีต

อีกคนเป็นเจ้าชายเงือกผู้พยายามปกป้องความลับของอาณาจักร

พวกเขาต่างไม่รู้เลยว่า การพบกันครั้งนี้จะนำพาทั้งคู่เข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ

อาเรนเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

“ข้าบอกเจ้าไม่ได้...”

ลูเซียนหรี่ตาลง

“เพราะเหตุใด?”

“เพราะถ้าเจ้ารู้ เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”

คำตอบนั้นทำให้เจ้าชายมนุษย์นิ่งไปชั่วขณะ

ก่อนรอยยิ้มบางเบาจะปรากฏบนใบหน้าเป็นครั้งแรก

“เช่นนั้นข้าก็ยิ่งต้องรู้”

อาเรนมองเขาอย่างจนใจ

คนผู้นี้ช่างดื้อรั้นเสียจริง

และน่าแปลกที่ยิ่งได้พูดคุยกัน เขากลับยิ่งรู้สึกว่าตนเองไม่อยากหนีจากไปเหมือนทุกครั้ง

โดยไม่รู้เลยว่า บนยอดผาห่างออกไป มีเงาของใครบางคนกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่เงียบ ๆ

เมื่อเห็นไข่มุกในมือของลูเซียน เงานั้นก็รีบหันหลังกลับ มุ่งหน้าสู่อาณาจักรใต้สมุทรเพื่อรายงานข่าวร้ายแก่ราชาออร์เดน

“ไข่มุกแห่งชีวิตปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ...และมันอยู่ในมือของมนุษย์!”

จบบทที่2

โปรดติดตามบทที่ 3 — ไข่มุกแห่งชีวิต

บทก่อนหน้า
บทถัดไป