บทที่ 2 ความลับของนายเงือก
เสียงกระแสน้ำไหลผ่านเสาหินปะการังดังก้องไปทั่วพระราชวังใต้สมุทร ทว่าในเช้าวันนี้ อาณาจักรนทีครามกลับเงียบงันผิดปกติ เหล่าข้าราชบริพารต่างพากันหลีกทางให้เจ้าชายหนุ่มผู้กำลังถูกทหารราชสำนักนำตัวไปเข้าเฝ้ากษัตริย์
อาเรนก้มหน้าลงเล็กน้อย หางสีเงินอมฟ้าเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เขาพยายามทำใจให้สงบ แม้ภายในอกจะเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้
เขารู้ดีว่าการช่วยมนุษย์ขึ้นมาจากทะเลเป็นความผิดร้ายแรงเพียงใด
แต่หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็คงตัดสินใจช่วยชายคนนั้นอยู่ดี
“องค์ชายอาเรน เสด็จถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของทหารทำให้เงือกหนุ่มเงยหน้าขึ้น
เบื้องหน้าคือท้องพระโรงขนาดใหญ่ เสาสูงสร้างจากปะการังสีขาวประดับไข่มุกนับพันเม็ด บัลลังก์กลางห้องทำจากหินออบซิเดียนสีดำ มีลวดลายเกล็ดมังกรทะเลสลักอยู่โดยรอบ
บนบัลลังก์นั้น ชายวัยกลางคนผู้มีเส้นผมสีเงินเข้มกำลังนั่งมองเขาด้วยแววตาเย็นชา
ราชาออร์เดน
ผู้ปกครองแห่งอาณาจักรนทีคราม และพระบิดาของอาเรน
“อาเรน”
น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเรียกเจ้ามาที่นี่?”
อาเรนคุกเข่าลงตามธรรมเนียมราชสำนัก ก่อนตอบเสียงเบา
“ลูกทราบพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็จงอธิบายมา เหตุใดเจ้าจึงฝ่าฝืนกฎของอาณาจักร และช่วยชีวิตมนุษย์ที่ควรปล่อยให้จมอยู่ใต้ทะเล?”
อาเรนเม้มริมฝีปาก
“เพราะเขากำลังจะตายพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วอย่างไร?”
“ลูก...”
“มนุษย์เคยเห็นใจเผ่าพันธุ์ของเราหรือไม่!”
เสียงตวาดของราชาดังก้องไปทั่วท้องพระโรง จนเหล่าข้าราชบริพารต่างก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว
“พวกมันล่าเงือกของเราเพียงเพราะต้องการเกล็ดและไข่มุก พวกมันทำลายบ้านเรือนของเรา และพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย เจ้าลืมสิ่งเหล่านั้นไปแล้วหรือ?”
อาเรนกำมือแน่น
เขาไม่เคยลืมเรื่องราวที่พระบิดาเล่าให้ฟังตั้งแต่ยังเด็ก แต่เขาก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดความผิดของคนรุ่นก่อนจึงต้องกลายเป็นความเกลียดชังที่สืบทอดต่อกันไม่รู้จบ
“ลูกไม่ได้ลืมพ่ะย่ะค่ะ แต่ชายคนนั้นไม่ได้ทำร้ายลูก เขาเพียงแค่กำลังจะตาย”
“เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ได้หลอกใช้เจ้า?”
“เพราะลูกเป็นคนช่วยเขาขึ้นมาจากทะเล หากเขาคิดทำร้ายลูกจริง ลูกคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ราชาออร์เดนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ
พระองค์ไม่เคยคิดว่าพระโอรสองค์เล็กจะกล้าตอบโต้เช่นนี้
“เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง”
“ลูกอาจไร้เดียงสา แต่ลูกไม่คิดว่าการปล่อยให้ใครตายทั้งที่ช่วยได้เป็นเรื่องถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”
“พอได้แล้ว!”
ราชาออร์เดนลุกขึ้นจากบัลลังก์
“นับจากวันนี้ เจ้าห้ามออกจากเขตพระราชวังโดยไม่ได้รับอนุญาต และห้ามเข้าใกล้ผิวน้ำบริเวณพรมแดนมนุษย์เป็นอันขาด หากข้าพบว่าเจ้าฝ่าฝืนอีกครั้ง แม้แต่ตำแหน่งเจ้าชายก็ไม่อาจคุ้มครองเจ้าได้”
อาเรนก้มหน้ารับคำสั่ง
“ลูกน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ในใจของเขากลับยังคงนึกถึงชายหนุ่มบนชายหาด
ลูเซียน...
ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะกลับไปถึงบ้านแล้วหรือยัง
และไม่รู้ว่าไข่มุกที่อาเรนเผลอทำหล่นไว้ข้างกายเขาจะนำความเดือดร้อนมาสู่เจ้าของหรือไม่
หลังออกจากท้องพระโรง อาเรนกลับมายังห้องบรรทมด้วยหัวใจหนักอึ้ง
ห้องของเขาตั้งอยู่บนยอดหอคอยปะการังที่มองเห็นสวนใต้สมุทรได้โดยรอบ แสงจากไข่มุกบนเพดานส่องสว่างอย่างนุ่มนวล มีฝูงปลาตัวเล็กว่ายผ่านหน้าต่างกระจกผลึกอยู่เป็นระยะ
สถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ที่เขารู้สึกเป็นอิสระมากที่สุด
แต่วันนี้กลับคล้ายกรงขัง
“องค์ชายเพคะ”
เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากหน้าประตู
เซเลน นางกำนัลคนสนิทของอาเรนว่ายเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ทะเล ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
“ฝ่าบาททรงกริ้วมากเลยนะเพคะ พระองค์ไม่ควรเสด็จไปใกล้พรมแดนมนุษย์อีก”
อาเรนถอนหายใจ
“ข้ารู้แล้วน่า เจ้าไม่ต้องเตือนข้าซ้ำก็ได้”
“แต่หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ยังคิดถึงมนุษย์คนนั้นอยู่...”
“ข้าไม่ได้คิดถึงเขาเสียหน่อย!”
อาเรนตอบเร็วเกินไปจนเซเลนเลิกคิ้ว
“หม่อมฉันยังไม่ได้บอกเลยเพคะว่าพระองค์กำลังคิดถึงเขา”
“เซเลน!”
นางกำนัลหัวเราะเบา ๆ ขณะที่อาเรนหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกร้อนวูบวาบทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของชายคนนั้น
ดวงตาสีฟ้าเข้มที่ดูเย็นชา
เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชื่อตัวเอง
และคำพูดสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน
ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้
“เขาเป็นมนุษย์นะเพคะ” เซเลนเอ่ยเตือนอย่างอ่อนโยน “ต่อให้พระองค์อยากพบเขาอีกเพียงใด โลกของพวกเราก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ง่าย ๆ”
รอยยิ้มของอาเรนจางลง
“ข้ารู้...”
เขาหันไปมองหน้าต่างที่เปิดออกสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่
“แต่ข้าแค่อยากรู้ว่าโลกของมนุษย์เป็นอย่างไร อยากรู้ว่าพวกเขามองทะเลเหมือนกับที่เรามองหรือไม่ และอยากรู้ว่าทำไมพวกเราถึงต้องเกลียดกันมากมายขนาดนี้”
เซเลนมองเจ้าชายหนุ่มด้วยความสงสาร
นางรู้ดีว่าอาเรนไม่เหมือนเงือกคนอื่น เขาไม่เคยพอใจกับคำตอบที่ว่าเพราะอีกฝ่ายเป็นศัตรู
เขาต้องการเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังทุกสิ่ง
และบางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด
ในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังอัศวินธารา
ลูเซียนกลับมาถึงเมืองหลวงในช่วงบ่าย ทหารและข้าราชบริพารต่างพากันต้อนรับมกุฎราชกุมารที่รอดชีวิตจากพายุอย่างปลอดภัย
แต่เจ้าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเสียงต้อนรับเหล่านั้นเลย
ทันทีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนพระองค์ พร้อมสั่งให้แม่ทัพนำรายงานการเดินเรือเมื่อคืนมาส่ง
“กระหม่อมตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“มีผู้พบเห็นแสงสีเงินใต้ทะเลบริเวณที่พระองค์ตกลงไปจริง แต่ไม่มีผู้ใดสามารถระบุได้ว่าเป็นสิ่งใด”
ลูเซียนเปิดเอกสารอ่านอย่างรวดเร็ว
“แล้วร่างของข้าถูกนำขึ้นฝั่งได้อย่างไร?”
“ไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ หลังเกิดพายุ ลูกเรือส่วนหนึ่งถูกคลื่นซัดไปอีกฝั่ง พวกเขาพบพระองค์อยู่บนชายหาดในช่วงรุ่งเช้า”
“ไม่มีใครเห็นผู้ช่วยชีวิตข้าเลยหรือ?”
“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”
ลูเซียนนิ่งไป
เขาไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องที่เงือกช่วยชีวิตตนเองให้ใครรู้ในตอนนี้ อย่างน้อยจนกว่าจะเข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงทำเช่นนั้น
“เรื่องเมื่อคืนห้ามแพร่งพรายออกไป”
“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อแม่ทัพออกจากห้อง ลูเซียนจึงหยิบไข่มุกสีฟ้าครามที่เก็บไว้จากชายหาดออกมาวางบนโต๊ะ
มันยังคงเปล่งแสงจาง ๆ เช่นเดิม
เขาลองสัมผัสมันด้วยปลายนิ้ว
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นทั่วห้อง
ลูเซียนชักมือกลับทันที
ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างเลือนราง
หญิงสาวผมสีเงินกำลังยืนอยู่ท่ามกลางคลื่นทะเล พระนางหันมามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนเอ่ยถ้อยคำที่เขาไม่ได้ยินมานาน
ลูเซียน...อย่าเกลียดทะเลเลยนะลูก
“เสด็จแม่...?”
ภาพนั้นหายไปในพริบตา
ลูเซียนยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
ไข่มุกเม็ดนี้เกี่ยวข้องกับพระมารดาของเขาอย่างนั้นหรือ?
แล้วเหตุใดจึงมาอยู่กับเงือกตนนั้นได้?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว เขาเก็บไข่มุกไว้ในกล่องกำมะหยี่อย่างระมัดระวัง ก่อนตัดสินใจเรียกที่ปรึกษาคนสนิทเข้าพบ
“ข้าต้องการข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับไข่มุกโบราณ และตำนานของเผ่าเงือก”
“พระองค์ทรงหมายถึงไข่มุกแห่งชีวิตหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ลูเซียนเงยหน้าขึ้นทันที
“เจ้ารู้จักมัน?”
ที่ปรึกษาชราพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“ตามตำนาน ไข่มุกแห่งชีวิตเป็นสมบัติโบราณที่เชื่อมโยงชะตากรรมของมนุษย์กับเงือกเข้าด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน มันก็หายสาบสูญไป”
ลูเซียนมองกล่องกำมะหยี่ตรงหน้า
หากไข่มุกเม็ดนี้เป็นของจริง นั่นหมายความว่าเงือกที่ช่วยชีวิตเขาอาจเกี่ยวข้องกับความลับที่ราชวงศ์ตามหามานาน
และเขาจะต้องพบอีกฝ่ายให้ได้
ค่ำวันเดียวกัน อาเรนไม่อาจข่มตาหลับได้
เขาว่ายวนอยู่ภายในห้องบรรทม ก่อนจะหยุดอยู่หน้าหน้าต่าง มองแสงจันทร์ที่ทอดลงสู่ผิวน้ำ
ในที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะความหวาดกลัว
อาเรนหยิบผ้าคลุมสีขาวมาพันรอบไหล่ แล้วลอบออกจากห้องผ่านทางเดินด้านหลังซึ่งเชื่อมไปยังสวนปะการัง
เขารู้ว่าพระบิดาสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้พรมแดนมนุษย์ แต่เขาเพียงต้องการไปดูจากระยะไกลเท่านั้น
อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่าชายคนนั้นปลอดภัยดี
เมื่อว่ายมาถึงแนวปะการังนอกเขตพระราชวัง อาเรนก็โผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างระมัดระวัง
ชายหาดเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องสว่างบนผืนทราย และไม่มีเรืออยู่บริเวณนั้น
เขาถอนหายใจเบา ๆ
“คงกลับไปแล้วสินะ...”
แม้จะรู้สึกโล่งใจ แต่อาเรนกลับอดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
เขากำลังจะดำลงไป ทว่าเสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นจากด้านหลัง
“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไม่กลับมาเสียแล้ว”
อาเรนสะดุ้งสุดตัว ก่อนหันขวับไปมอง
ชายหนุ่มผมดำในชุดคลุมสีเข้มกำลังยืนอยู่บนชายหาด ดวงตาสีฟ้าเข้มจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา
ลูเซียน
“เจ้า...!”
อาเรนรีบถอยหลังจนหางกระทบผิวน้ำเป็นวงกว้าง
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
ลูเซียนเดินเข้าใกล้ชายฝั่งอีกสองก้าว ก่อนหยุดลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหวาดระแวง
“ข้ามาตามหาคนที่ช่วยชีวิตข้า”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ
“และข้ามีเรื่องต้องถามเจ้า”
อาเรนกลืนน้ำลาย
“เรื่องอะไร?”
ลูเซียนหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมา เปิดฝาให้เห็นไข่มุกสีฟ้าครามที่เปล่งประกายอยู่ภายใน
ทันทีที่เห็นมัน ดวงตาของอาเรนก็เบิกกว้าง
“นั่นมัน...ไข่มุกแห่งชีวิต!”
ลูเซียนจับจ้องใบหน้าของเขาอย่างไม่กะพริบ
“เจ้ารู้จักมันจริง ๆ ด้วย”
อาเรนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ
ไข่มุกแห่งชีวิตไม่ใช่สิ่งที่ควรอยู่ในมือมนุษย์ และยิ่งไม่ควรอยู่ในมือของมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรที่เป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์ของเขา
หากพระบิดารู้เรื่องนี้ ทุกอย่างจะต้องเลวร้ายลงอย่างแน่นอน
“ลูเซียน...เจ้าได้มันมาจากที่ไหน?”
“เจ้าต่างหากที่ต้องตอบข้า”
ลูเซียนก้าวเข้าใกล้ชายฝั่งอีกเล็กน้อย
“เจ้าคือใครกันแน่ อาเรน?”
ทั้งสองสบตากันใต้แสงจันทร์
คนหนึ่งเป็นเจ้าชายมนุษย์ผู้ตามหาความจริงเกี่ยวกับอดีต
อีกคนเป็นเจ้าชายเงือกผู้พยายามปกป้องความลับของอาณาจักร
พวกเขาต่างไม่รู้เลยว่า การพบกันครั้งนี้จะนำพาทั้งคู่เข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ
อาเรนเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย
“ข้าบอกเจ้าไม่ได้...”
ลูเซียนหรี่ตาลง
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะถ้าเจ้ารู้ เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”
คำตอบนั้นทำให้เจ้าชายมนุษย์นิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนรอยยิ้มบางเบาจะปรากฏบนใบหน้าเป็นครั้งแรก
“เช่นนั้นข้าก็ยิ่งต้องรู้”
อาเรนมองเขาอย่างจนใจ
คนผู้นี้ช่างดื้อรั้นเสียจริง
และน่าแปลกที่ยิ่งได้พูดคุยกัน เขากลับยิ่งรู้สึกว่าตนเองไม่อยากหนีจากไปเหมือนทุกครั้ง
โดยไม่รู้เลยว่า บนยอดผาห่างออกไป มีเงาของใครบางคนกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่เงียบ ๆ
เมื่อเห็นไข่มุกในมือของลูเซียน เงานั้นก็รีบหันหลังกลับ มุ่งหน้าสู่อาณาจักรใต้สมุทรเพื่อรายงานข่าวร้ายแก่ราชาออร์เดน
“ไข่มุกแห่งชีวิตปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ...และมันอยู่ในมือของมนุษย์!”
จบบทที่2
โปรดติดตามบทที่ 3 — ไข่มุกแห่งชีวิต
