บทที่ 3 ไข่มุกแห่งชีวิต

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังแผ่วเบาท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเหนือผืนทะเล ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ แต่ภายในใจของเจ้าชายเงือกแห่งนทีครามกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่น

อาเรนลอยตัวอยู่ใกล้โขดหินริมชายหาด ดวงตาสีฟ้าใสจับจ้องไปยังผิวน้ำอย่างเฝ้ารอ

เขาไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มคนนั้นจะกลับมาหรือไม่

ตั้งแต่วันที่ช่วยชีวิตมนุษย์แปลกหน้า ความคิดของเขาก็ไม่เคยสงบลงเลย ใบหน้าของชายหนุ่ม เสียงทุ้มต่ำ และดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของเซรอสดังขึ้นจากด้านหลัง

อาเรนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปมองทหารเงือกคนสนิท

“เซรอส เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“กระหม่อมต่างหากที่ควรถามว่าเหตุใดองค์ชายจึงเสด็จออกมานอกวังอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ หากราชาทรงทราบเข้า…”

“ข้ารู้แล้วน่า”

อาเรนถอนหายใจ ก่อนหันกลับไปมองทะเล

“ข้าแค่อยากรู้ว่าเขาปลอดภัยดีหรือเปล่า”

เซรอสมองผู้เป็นนายอย่างไม่เห็นด้วยนัก

“มนุษย์ผู้นั้นเป็นคนแปลกหน้า องค์ชายไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”

“แต่เขาก็เป็นเพียงคนที่กำลังจะจมน้ำ ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาตายต่อหน้าต่อตาได้”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นมิตรกับเรา”

อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง

“แล้วเหตุใดเราจึงต้องมองมนุษย์ทุกคนเป็นศัตรูด้วยล่ะ?”

เซรอสไม่มีคำตอบ

เขารู้เพียงว่าคำสั่งของราชาออร์เดนชัดเจนเพียงใด และการฝ่าฝืนกฎครั้งนี้อาจนำความเดือดร้อนมาสู่องค์ชายได้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าบนพื้นทรายก็ดังขึ้น

อาเรนหันขวับไปมอง

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อคลุมสีเข้มกำลังเดินออกมาจากเงามืด เส้นผมสีดำอมกรมท่าปลิวไหวตามสายลม ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นมองตรงมายังเขา

“เจ้ามาจริง ๆ ด้วย”

ลูเซียนเอ่ยขึ้น

อาเรนเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”

“ข้าแค่มีเรื่องต้องจัดการ”

ลูเซียนหยุดยืนห่างจากเขาไม่กี่ก้าว ก่อนเหลือบมองชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“แล้วเขาเป็นใคร?”

“เซรอส เป็นคนที่คอยดูแลข้า”

เซรอสก้าวขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนมองลูเซียนด้วยสายตาระแวดระวัง

“มนุษย์ เจ้าควรกลับไปเสีย ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรมา”

“ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อหาเรื่องกับใคร”

ลูเซียนตอบอย่างเย็นชา

อาเรนรีบแทรกขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มโต้เถียงกัน

“ไม่เป็นไร เซรอส ข้าจะคุยกับเขาเพียงครู่เดียว”

เซรอสถอนหายใจ แต่ก็ยอมถอยออกไปยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล

อาเรนหันกลับมาหาลูเซียน

“วันนี้เจ้าดูแข็งแรงขึ้นมากแล้ว”

“เพราะข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิด”

“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย”

ลูเซียนมองใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น

“ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย”

อาเรนชะงัก

เขาไม่อาจบอกฐานะที่แท้จริงได้ แต่การปิดบังแม้กระทั่งชื่อก็ดูไม่ยุติธรรมนัก

“ข้าชื่ออาเรน”

“อาเรน…”

ลูเซียนทวนชื่อเบา ๆ

“ข้าลูเซียน วาเลนไทน์”

“ลูเซียน…”

อาเรนยิ้มให้

“เป็นชื่อที่ไพเราะดีนะ”

“เจ้าชมชื่อข้าหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

ลูเซียนเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เขาไม่คุ้นเคยกับการได้รับคำชมอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

“แล้วเจ้าเป็นเงือกจริง ๆ สินะ”

“เจ้าก็เห็นหางของข้าแล้วนี่”

อาเรนหัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับหางสีเงินอมฟ้าให้พ้นจากโขดหิน แสงจันทร์สะท้อนเกล็ดหางจนเกิดประกายระยิบระยับ

ลูเซียนมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน

แม้เขาจะเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเงือกมามากมาย แต่การได้เห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างใกล้ชิดกลับแตกต่างจากทุกสิ่งที่เคยจินตนาการไว้

“ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า”

ลูเซียนเอ่ยขึ้น

“ถามมาสิ”

“เหตุใดเจ้าถึงช่วยข้า?”

อาเรนมองเขาด้วยความสงสัย

“ก็เพราะเจอกำลังจะจมน้ำ”

“เจ้าไม่รู้หรือว่ามนุษย์กับเงือกเป็นศัตรูกัน?”

“ข้ารู้”

“แล้วเจ้ายังช่วยข้าอีก?”

อาเรนเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เพราะข้าไม่อยากเห็นใครต้องตาย เพียงเพราะเขาเกิดมาแตกต่างจากเรา”

คำตอบนั้นทำให้ลูเซียนนิ่งไป

เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากเงือก

“เจ้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?”

“จริงสิ”

อาเรนยิ้มบาง ๆ

“ข้าอยากรู้จักมนุษย์ อยากรู้ว่าโลกบนผืนน้ำเป็นอย่างไร บางทีพวกเราอาจไม่ได้แตกต่างกันมากอย่างที่ทุกคนคิดก็ได้”

ลูเซียนไม่ได้ตอบในทันที

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ แสงสีฟ้าประหลาดก็ส่องสว่างขึ้นจากกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา

ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

“นั่นอะไร?”

อาเรนถามด้วยความตกใจ

ลูเซียนหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันคือไข่มุกสีฟ้าครามที่เขาพบหลังจากกลับขึ้นฝั่งในคืนพายุ

ทันทีที่ไข่มุกปรากฏ แสงสว่างก็แผ่กระจายไปทั่วชายหาด

ผืนน้ำเริ่มสั่นไหว

อาเรนเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้…”

“เจ้ารู้จักมันหรือ?”

ลูเซียนถาม

อาเรนค่อย ๆ ยื่นมือเข้าไปใกล้ไข่มุก แต่ยังไม่ทันสัมผัส แสงจากไข่มุกก็พุ่งเข้าหาฝ่ามือของเขา

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในความคิด

มหาสมุทรที่กำลังปั่นป่วน

กองเรือมนุษย์แล่นผ่านคลื่นสูง

เหล่าเงือกถืออาวุธต่อสู้กับทหารบนเรือ

และตรงกลางสนามรบ มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าคราม

เสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด

“เมื่อเลือดแห่งสองบัลลังก์หวนคืนสู่กัน พันธสัญญาจะถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง…”

อาเรนสะดุ้งจนถอยหลัง

“อาเรน!”

ลูเซียนรีบคว้าแขนเขาไว้

“เจ้าเป็นอะไร?”

อาเรนหอบหายใจ ดวงตายังคงจับจ้องไข่มุกในมือของลูเซียน

“นั่นคือ…ไข่มุกแห่งชีวิต”

“ไข่มุกแห่งชีวิต?”

“สมบัติโบราณที่หายสาบสูญไปหลังสงครามระหว่างมนุษย์กับเงือกเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน”

ลูเซียนขมวดคิ้ว

“แล้วเหตุใดมันถึงมาอยู่กับข้า?”

“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ไข่มุกกำลังตอบสนองต่อเจ้า”

อาเรนมองไข่มุกอย่างหวาดหวั่น

“ตามตำนานกล่าวว่า ไข่มุกแห่งชีวิตมีพลังในการรักษาสมดุลของมหาสมุทร และเชื่อมโยงชะตากรรมของสองเผ่าพันธุ์เอาไว้ หากมันตื่นขึ้นอีกครั้ง อาจหมายความว่าพันธสัญญาโบราณกำลังจะเริ่มต้น”

ลูเซียนกำไข่มุกแน่น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่ข้าเคยได้ยินว่าผู้สืบสายเลือดจากสองบัลลังก์จะต้องร่วมกันค้นหาความจริงของมัน”

“สองบัลลังก์…”

ลูเซียนพึมพำ

ทันใดนั้น ไข่มุกก็ส่องแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง

ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเขา

หญิงสาวมีเส้นผมสีอ่อนและดวงตาอ่อนโยน นางยืนอยู่ท่ามกลางห้องมืด ก่อนหันมามองเขาราวกับรับรู้ว่ามีใครกำลังเฝ้ามอง

“ลูเซียน…”

เสียงนั้นทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“ท่านแม่…”

ภาพเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ลูเซียนยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด

อาเรนสังเกตเห็นความผิดปกติจึงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เจ้ารู้จักผู้หญิงในภาพนั้นหรือ?”

ลูเซียนไม่ตอบในทันที

เขาก้มมองไข่มุกในมือ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“นางคือพระมารดาของข้า”

“พระมารดาเจ้า?”

“พระนางหายสาบสูญไปเมื่อสิบห้าปีก่อน ไม่มีใครรู้ว่าพระนางอยู่ที่ไหน”

แววตาของลูเซียนหม่นลง

“ข้าเคยเชื่อว่าเงือกเป็นต้นเหตุที่ทำให้พระนางหายไป”

อาเรนมองเขาอย่างตกใจ

“แต่ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน”

“ข้าก็ไม่ได้คาดหวังให้เจ้ารู้”

ลูเซียนเก็บไข่มุกกลับเข้าไปในกระเป๋า

“แต่ตอนนี้ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าบางทีเรื่องที่ข้าเชื่อมาตลอดอาจไม่ใช่ความจริง”

ยังไม่ทันที่อาเรนจะตอบ เสียงเรียกจากท้องทะเลก็ดังขึ้น

“องค์ชายอาเรน!”

ทหารเงือกหลายตนกำลังว่ายเข้ามาใกล้

เซรอสรีบเข้ามาขวางด้านหน้า

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เราต้องกลับแล้ว!”

อาเรนหันไปมองพวกเขา ก่อนหันกลับมาหาลูเซียน

“ข้าต้องไปแล้ว”

ลูเซียนพยักหน้า แต่ก่อนที่อาเรนจะลงสู่ทะเล เขากลับคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรหรือ?”

“ข้าจะกลับมาที่นี่อีก”

อาเรนมองเขาอย่างประหลาดใจ

“เจ้าจะกลับมาพบข้าอีกจริง ๆ หรือ?”

“ข้ายังมีเรื่องต้องถามเจ้าอีกมาก”

ลูเซียนหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“และข้าคิดว่าเจ้าอาจเป็นคนเดียวที่ช่วยข้าค้นหาความจริงได้”

อาเรนยิ้มออกมา

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะรอ”

ลูเซียนปล่อยมือจากเขา

เจ้าชายเงือกค่อย ๆ ดำลงสู่ผืนน้ำ หางสีเงินอมฟ้าสะบัดผ่านแสงจันทร์ ก่อนหายลับไปในความมืดของมหาสมุทร

ลูเซียนยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

เขาไม่รู้เลยว่าการกลับมาที่ชายหาดครั้งนี้จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองไปมากเพียงใด

ณ พระราชวังใต้สมุทร

ภายในห้องบัลลังก์อันกว้างใหญ่ ราชาออร์เดนประทับอยู่บนบัลลังก์สีมุก ใบหน้าเคร่งขรึมเมื่อได้รับรายงานจากทหารที่เพิ่งกลับมาจากชายฝั่ง

“เจ้าบอกว่าไข่มุกแห่งชีวิตปรากฏขึ้นแล้วอย่างนั้นหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นแสงสีฟ้าครามด้วยตาตนเอง และไข่มุกอยู่ในมือของมนุษย์”

ราชาออร์เดนกำพระหัตถ์แน่น

“แล้วมนุษย์ผู้นั้นเป็นใคร?”

“กระหม่อมยังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่ดูเหมือนองค์ชายอาเรนจะรู้จักกับเขา”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบัลลังก์

ราชาออร์เดนหลับตาลงช้า ๆ

“ในที่สุดมันก็กลับมา…”

พระองค์ทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก่อนหันไปมองมหาสมุทรผ่านกระจกแก้วขนาดใหญ่

“ส่งคนไปจับตาดูมนุษย์ผู้นั้น อย่าให้เขาเข้าใกล้อาเรนอีก”

“แล้วองค์ชายจะให้ทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“พาอาเรนกลับวังทันที”

น้ำเสียงของราชาออร์เดนเย็นเยียบ

“หากพันธสัญญาถูกปลุกขึ้นจริง ข้าเกรงว่าครั้งนี้อาจไม่มีผู้ใดหยุดยั้งมันได้”

ในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังอัศวินธารา

ลูเซียนเดินกลับเข้ามาในห้องพักพร้อมไข่มุกแห่งชีวิต เขาวางมันลงบนโต๊ะ ก่อนจ้องมองอย่างครุ่นคิด

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก! ก๊อก!

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของที่ปรึกษาคนสนิทดังมาจากด้านนอก

“มีรายงานด่วนจากหน่วยลาดตระเวนพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้ามา”

ชายสูงวัยเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ

“มีข่าวว่าพบความเคลื่อนไหวผิดปกติบริเวณน่านน้ำทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนจะมีการเตรียมกองเรือขนาดใหญ่”

ลูเซียนขมวดคิ้ว

“ใครเป็นผู้สั่งการ?”

ที่ปรึกษานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนตอบว่า

“เป็นพระบัญชาของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนหันไปมองไข่มุกบนโต๊ะ

ภาพในความทรงจำกลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวผู้เป็นพระมารดา

เสียงเรียกที่เขาได้ยิน

และคำเตือนที่ยังติดอยู่ในหัว

จงระวัง…ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

ลูเซียนค่อย ๆ กำมือแน่น

“ดูเหมือนว่าความจริงที่ข้าตามหามาตลอด จะอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด”

ภายในห้องที่เงียบสงัด ไข่มุกแห่งชีวิตเปล่งแสงขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังตอบรับคำพูดของเขา

และในค่ำคืนนั้น ชะตากรรมของเจ้าชายทั้งสองก็เริ่มผูกพันกันอย่างแท้จริง

เพราะสิ่งที่กำลังตื่นขึ้น ไม่ใช่เพียงพลังของไข่มุก…แต่เป็นความลับที่ถูกฝังเอาไว้ใต้มหาสมุทรมานานนับร้อยปี

จบตอนที่3

โปรดติดตามบทที่ 4 : เงามืดเหนือสองอาณาจักร

บทก่อนหน้า
บทถัดไป