บทที่ 4 เงามืดเหนือสองอาณาจักร

1. คำสั่งจากราชบัลลังก์

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านผืนน้ำลงมายังอาณาจักรนทีคราม แสงสีทองอ่อนสะท้อนยอดปราสาทแก้วและปะการังหลากสี แต่บรรยากาศภายในพระราชวังกลับไม่ได้งดงามสงบเหมือนทุกวัน

อาเรนถูกทหารเงือกพาตัวมายังห้องบัลลังก์ตั้งแต่เช้าตรู่

เขาพอจะเดาได้ว่าตนเองกำลังจะถูกตำหนิเรื่องอะไร

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

ราชาออร์เดนทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดพ่อจึงเรียกเจ้ามาที่นี่?”

อาเรนก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เพราะลูกออกไปพบมนุษย์อีกครั้งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ารู้ตัวดีอยู่แล้ว แต่เหตุใดจึงยังฝ่าฝืนคำสั่ง!”

น้ำเสียงของราชาออร์เดนดังก้องไปทั่วห้อง

อาเรนเม้มริมฝีปาก ก่อนรวบรวมความกล้าตอบ

“ลูกเพียงต้องการพูดคุยกับเขาเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เขาไม่ได้ทำร้ายลูกเลย”

“เจ้าไว้ใจมนุษย์ง่ายเกินไป!”

“แต่เราไม่เคยรู้จักพวกเขาจริง ๆ เลยนะพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดเราจึงต้องตัดสินว่ามนุษย์ทุกคนเป็นศัตรู?”

ราชาออร์เดนนิ่งไปชั่วขณะ

“เพราะเจ้ารู้เพียงสิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่ไม่รู้ว่าสงครามในอดีตพรากอะไรไปจากพวกเราบ้าง”

“แล้วเหตุใดไม่มีใครยอมบอกความจริงกับลูกเลย?”

คำถามของอาเรนทำให้บรรยากาศเงียบลง

ราชาออร์เดนลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก่อนเดินเข้ามาหาพระโอรส

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากพระราชวัง และห้ามเข้าใกล้เขตพรมแดนมนุษย์โดยเด็ดขาด”

“เสด็จพ่อ…”

“นี่คือคำสั่ง!”

อาเรนก้มหน้าลงอย่างจำใจ

เขารู้ดีว่าไม่อาจเปลี่ยนพระทัยของพระบิดาได้ในเวลานี้

แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ เหตุใดพระบิดาจึงดูหวาดกลัวไข่มุกแห่งชีวิตมากกว่าสิ่งใด

2. ความจริงที่ถูกปิดบัง

ณ พระราชวังอัศวินธารา

ลูเซียนยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องพัก สายตาจับจ้องไปยังทะเลที่อยู่ไกลออกไป

ไข่มุกแห่งชีวิตวางอยู่บนโต๊ะข้างกาย มันยังคงเปล่งแสงจาง ๆ เป็นระยะ

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของที่ปรึกษาคนสนิทดังขึ้น

“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้า”

ลูเซียนหันกลับมา

“มีเรื่องอะไร?”

“เกี่ยวกับกองเรือทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบไข่มุกเก็บไว้ในกล่องไม้และเดินออกจากห้อง

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงห้องบัลลังก์

ราชาอัลเบิร์ตประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสง่างาม ทว่าดวงตากลับเย็นชาและยากจะคาดเดา

“ลูเซียน เจ้ามาแล้ว”

“พระบิดามีเรื่องจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาอัลเบิร์ตพยักหน้า

“พ่อได้ยินมาว่าเจ้าสนใจเรื่องไข่มุกแห่งชีวิต”

ลูเซียนชะงักเล็กน้อย

“ใครเป็นผู้รายงานเรื่องนี้?”

“ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเจ้าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเก่า ๆ ที่ไม่มีประโยชน์อีก”

“แต่ไข่มุกอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเสด็จแม่”

แววตาของราชาอัลเบิร์ตเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับมาเป็นปกติ

“เรื่องของแม่เจ้าเป็นอดีตไปแล้ว”

“สำหรับพระบิดาอาจเป็นอดีต แต่สำหรับลูก พระนางยังคงเป็นคนที่ลูกต้องการพบมากที่สุด”

ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์

“ลูเซียน! เจ้าคือรัชทายาทของอาณาจักรนี้ หน้าที่ของเจ้าคือเตรียมตัวขึ้นครองราชย์ ไม่ใช่ตามหาคนที่ไม่มีวันกลับมา!”

ลูเซียนกำมือแน่น

“ถ้าเช่นนั้น เหตุใดพระบิดาจึงต้องปิดบังเรื่องราวในอดีต?”

ความเงียบปกคลุมห้องบัลลังก์

ราชาอัลเบิร์ตจ้องมองพระโอรส ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ตั้งแต่วันนี้ เจ้าห้ามเดินทางไปชายฝั่งทางเหนือ และห้ามเข้าใกล้น่านน้ำต้องห้ามอีก”

“แต่…”

“พ่อไม่ต้องการพูดซ้ำ!”

ลูเซียนก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้อง

เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าพระบิดากำลังปกปิดบางสิ่งบางอย่าง

และสิ่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระมารดาโดยตรง

3. เจ้าหญิงผู้ไม่เชื่อในความเกลียดชัง

ระหว่างทางกลับจากห้องบัลลังก์ ลูเซียนพบกับหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน

นางคือเซเลเนีย เจ้าหญิงจากอาณาจักรพันธมิตร ผู้มีข่าวว่าจะถูกกำหนดให้หมั้นหมายกับเขาในเร็ว ๆ นี้

“องค์ชายลูเซียน”

เซเลเนียยิ้มทักทาย

“ดูเหมือนวันนี้พระองค์จะอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วนะเพคะ”

“เจ้ามีธุระอะไร?”

“หม่อมฉันเพียงอยากมาพูดคุยด้วยเท่านั้น”

ลูเซียนถอนหายใจเบา ๆ

“ถ้าเป็นเรื่องพิธีหมั้น ข้าคงไม่มีอะไรจะพูด”

เซเลเนียหัวเราะเล็กน้อย

“พระองค์นี่ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง”

นางเดินเข้ามายืนข้างเขา ก่อนมองออกไปยังสวนของพระราชวัง

“หม่อมฉันได้ยินว่าพระองค์กำลังสนใจเรื่องเงือก”

ลูเซียนหันมามองทันที

“ใครบอกเจ้า?”

“ข่าวลือในวังเพคะ”

เซเลเนียยิ้มบาง ๆ

“แต่หม่อมฉันไม่คิดว่าการสนใจเผ่าพันธุ์อื่นเป็นเรื่องผิดนะเพคะ”

“เจ้าคิดว่ามนุษย์กับเงือกสามารถอยู่ร่วมกันได้หรือ?”

“หม่อมฉันไม่รู้ค่ะ แต่หากเราไม่เคยเปิดโอกาสให้กันเลย เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาเป็นศัตรูจริง ๆ”

คำพูดนั้นทำให้ลูเซียนนิ่งไป

มันคล้ายกับคำพูดของใครบางคนที่เขาเพิ่งพบไม่นาน

ข้าไม่อยากเห็นใครต้องตาย เพียงเพราะเขาเกิดมาแตกต่างจากเรา

ใบหน้าของอาเรนปรากฏขึ้นในความคิด

“องค์ชาย?”

เซเลเนียเรียกเมื่อเห็นเขาเงียบไป

“ไม่มีอะไร”

ลูเซียนตอบสั้น ๆ

แต่ในใจกลับเริ่มมีคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ

4. จดหมายจากอดีต

คืนนั้น ลูเซียนแอบเดินไปยังหอคอยเก่าที่เคยเป็นห้องพักของพระมารดา

สถานที่แห่งนี้ถูกปิดตายมานานหลายปี หลังจากพระนางหายสาบสูญไป

เขาใช้กุญแจเก่าที่เก็บรักษาไว้เปิดประตูเข้าไป

ฝุ่นหนาปกคลุมเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ผ้าม่านสีขาวซีดจางตามกาลเวลา

ลูเซียนเดินสำรวจห้องอย่างช้า ๆ ก่อนหยุดอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ

เขาลองเปิดลิ้นชักด้านล่าง แต่กลับพบว่ามันถูกล็อกไว้

หลังจากใช้แรงดึงอยู่หลายครั้ง ลิ้นชักก็เปิดออก

ภายในมีจดหมายเก่าหลายฉบับและสร้อยคอเส้นหนึ่ง

ลูเซียนหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน

ถึงลูกชายของแม่

หากวันหนึ่งลูกได้อ่านข้อความนี้ แม่อยากให้ลูเซียนรู้ว่าอย่าเชื่อทุกสิ่งที่ผู้ใหญ่บอกเสมอไป

สงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนไม่ได้เกิดจากเงือกเพียงฝ่ายเดียว มีผู้ที่ต้องการไข่มุกแห่งชีวิตและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองมัน

แม่พยายามค้นหาความจริง แต่ยิ่งเข้าใกล้ความลับมากเท่าไร แม่ก็ยิ่งพบว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังอาจเป็นคนที่เราคาดไม่ถึง

ไม่ว่าลูกจะพบกับสิ่งใด อย่าปล่อยให้ความเกลียดชังกลายเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตของลูก

รักเสมอ

ลูเซียนอ่านจดหมายซ้ำอีกครั้ง

มือของเขาสั่นเล็กน้อย

“เสด็จแม่…พระองค์ทรงรู้อะไรบางอย่างจริง ๆ”

เขาหยิบสร้อยคอขึ้นมาดู

จี้ของมันมีลักษณะคล้ายไข่มุกสีฟ้าคราม

ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสจี้ แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นจากไข่มุกแห่งชีวิตที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม

แสงทั้งสองตอบสนองต่อกัน

บนผนังห้องเก่า ปรากฏแผนที่โบราณที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

มีจุดแสงสองจุดอยู่คนละฟากของมหาสมุทร และมีข้อความปรากฏขึ้นทีละตัวอักษร

ผู้ถือครองไข่มุก จงตามหาเลือดแห่งสองบัลลังก์ ก่อนที่คำสาบานจะกลายเป็นคำสาปนิรันดร์

ลูเซียนจ้องข้อความนั้นอย่างตกตะลึง

“เลือดแห่งสองบัลลังก์…”

เขานึกถึงอาเรนทันที

“หรือว่า…เขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?”

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ในที่สุดเจ้าก็พบมันเสียที”

ลูเซียนหันขวับไป

ชายปริศนาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมสีดำ มีเพียงจี้รูปไข่มุกที่ห้อยอยู่บริเวณลำคอเท่านั้นที่สะท้อนแสง

“เจ้าเป็นใคร?”

“คนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระมารดาของเจ้า”

ลูเซียนชักดาบออกมาทันที

“พูดมา!”

ชายปริศนาถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หากต้องการรู้ความจริง จงตามหาองค์ชายเงือกให้พบ เขาคือกุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมด”

“เจ้ารู้จักอาเรน?”

ชายปริศนาไม่ตอบ

เขาหันหลังเดินหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้าย

“ระวังคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ให้ดี องค์ชาย…บางครั้งศัตรูที่น่ากลัวที่สุดก็อยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด”

ลูเซียนรีบวิ่งตามออกไป แต่ทางเดินกลับว่างเปล่า

ชายปริศนาหายไปแล้ว

5. เสียงเรียกจากไข่มุก

ในเวลาเดียวกัน ณ อาณาจักรนทีคราม

อาเรนนั่งอยู่ริมหน้าต่างภายในห้องพัก ดวงตาสีฟ้าใสมองออกไปยังท้องทะเลที่มืดสนิท

เซเลน นางกำนัลคนสนิท เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร

“องค์ชายเพคะ พระองค์ยังไม่ได้เสวยอะไรเลยตั้งแต่กลางวัน”

“ข้าไม่ค่อยหิว”

“พระองค์กำลังคิดถึงมนุษย์คนนั้นอีกแล้วหรือเพคะ?”

อาเรนสะดุ้งเล็กน้อย

“เซเลน!”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ

“หม่อมฉันไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อยเพคะ”

อาเรนก้มหน้าลง

“ข้าแค่เป็นห่วงเขา ไข่มุกแห่งชีวิตอยู่กับเขา และข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะนำอันตรายอะไรมาให้บ้าง”

เซเลนวางถาดอาหารลง ก่อนมองผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง

“องค์ชายต้องระวังนะเพคะ หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ยังคิดถึงเขาอยู่ อาจมีคำสั่งเข้มงวดกว่าเดิม”

อาเรนพยักหน้า

แต่ในขณะนั้นเอง แสงสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นตรงกลางห้อง

อาเรนลุกขึ้นทันที

“นั่นอะไร?”

แสงนั้นหมุนวนเป็นวงกลม ก่อนกลายเป็นภาพเงาของไข่มุกแห่งชีวิต

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในความคิดของเขา

จงตามหาอีกครึ่งหนึ่งของพันธสัญญา…

อาเรนยกมือขึ้นแตะหน้าอก

“อีกครึ่งหนึ่ง…หมายถึงลูเซียนอย่างนั้นหรือ?”

ภาพของชายหนุ่มปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนแสงทั้งหมดจะหายไป

เซเลนมองเขาอย่างตกใจ

“องค์ชายเพคะ พระองค์ทรงเห็นอะไร?”

อาเรนไม่ตอบในทันที

เขาเพียงมองออกไปยังทะเลอันกว้างใหญ่

บางสิ่งกำลังเรียกหาเขา

และเขารู้สึกได้ว่าการพบกับลูเซียนไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป

6. เงามืดที่กำลังเคลื่อนไหว

ณ ห้องลับใต้พระราชวังอัศวินธารา

ราชาอัลเบิร์ตยืนอยู่หน้าโต๊ะขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีแผนที่มหาสมุทรและตำแหน่งของอาณาจักรนทีคราม

ชายชุดคลุมดำคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เราพบความเคลื่อนไหวของไข่มุกแห่งชีวิตแล้ว”

ราชาอัลเบิร์ตหันกลับมา

“มันอยู่ที่ใด?”

“อยู่กับองค์ชายลูเซียนพ่ะย่ะค่ะ”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของราชา

“ดีมาก ในที่สุดสิ่งที่ข้ารอมานานก็กลับมาอยู่ในมือของเรา”

“แล้วจะให้กระหม่อมดำเนินการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“เตรียมกองเรือให้พร้อม ก่อนคืนจันทร์เต็มดวง เราจะเดินทางไปยังน่านน้ำต้องห้าม”

“แล้วเจ้าชายลูเซียน…”

“อย่าให้เขารู้แผนการทั้งหมดของข้า”

ราชาอัลเบิร์ตเดินไปหยุดตรงหน้าแผนที่ ก่อนใช้นิ้วแตะตำแหน่งของอาณาจักรนทีคราม

“ส่วนองค์ชายเงือก จงนำตัวมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม”

ชายชุดดำก้มศีรษะรับคำสั่ง

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

เมื่อประตูห้องลับปิดลง ราชาอัลเบิร์ตจึงหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก

มันเป็นสร้อยของหญิงสาวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบห้าปีก่อน

พระองค์ทอดพระเนตรมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้ารู้ความจริงเลย…อลิเซีย”

ใต้ท้องทะเลลึก อาเรนยังคงมองแสงจันทร์ที่ส่องผ่านผืนน้ำ

ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ลูเซียนกำลังยืนมองไข่มุกแห่งชีวิตด้วยความสงสัย

ทั้งสองต่างไม่รู้เลยว่า กำลังมีใครบางคนวางแผนใช้พวกเขาเป็นหมากบนกระดานแห่งสงคราม

และเมื่อคืนจันทร์เต็มดวงมาถึง…

ทุกความลับอาจไม่สามารถซ่อนอยู่ใต้มหาสมุทรได้อีกต่อไป

จบบทที่4

โปรดติดตามบทที่ 5 : คำสั่งลับของราชามนุษย์

บทก่อนหน้า
บทถัดไป