บทที่ 4 เงามืดเหนือสองอาณาจักร
1. คำสั่งจากราชบัลลังก์
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านผืนน้ำลงมายังอาณาจักรนทีคราม แสงสีทองอ่อนสะท้อนยอดปราสาทแก้วและปะการังหลากสี แต่บรรยากาศภายในพระราชวังกลับไม่ได้งดงามสงบเหมือนทุกวัน
อาเรนถูกทหารเงือกพาตัวมายังห้องบัลลังก์ตั้งแต่เช้าตรู่
เขาพอจะเดาได้ว่าตนเองกำลังจะถูกตำหนิเรื่องอะไร
“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”
ราชาออร์เดนทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดพ่อจึงเรียกเจ้ามาที่นี่?”
อาเรนก้มหน้าลงเล็กน้อย
“เพราะลูกออกไปพบมนุษย์อีกครั้งหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้ารู้ตัวดีอยู่แล้ว แต่เหตุใดจึงยังฝ่าฝืนคำสั่ง!”
น้ำเสียงของราชาออร์เดนดังก้องไปทั่วห้อง
อาเรนเม้มริมฝีปาก ก่อนรวบรวมความกล้าตอบ
“ลูกเพียงต้องการพูดคุยกับเขาเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เขาไม่ได้ทำร้ายลูกเลย”
“เจ้าไว้ใจมนุษย์ง่ายเกินไป!”
“แต่เราไม่เคยรู้จักพวกเขาจริง ๆ เลยนะพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดเราจึงต้องตัดสินว่ามนุษย์ทุกคนเป็นศัตรู?”
ราชาออร์เดนนิ่งไปชั่วขณะ
“เพราะเจ้ารู้เพียงสิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่ไม่รู้ว่าสงครามในอดีตพรากอะไรไปจากพวกเราบ้าง”
“แล้วเหตุใดไม่มีใครยอมบอกความจริงกับลูกเลย?”
คำถามของอาเรนทำให้บรรยากาศเงียบลง
ราชาออร์เดนลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก่อนเดินเข้ามาหาพระโอรส
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากพระราชวัง และห้ามเข้าใกล้เขตพรมแดนมนุษย์โดยเด็ดขาด”
“เสด็จพ่อ…”
“นี่คือคำสั่ง!”
อาเรนก้มหน้าลงอย่างจำใจ
เขารู้ดีว่าไม่อาจเปลี่ยนพระทัยของพระบิดาได้ในเวลานี้
แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ เหตุใดพระบิดาจึงดูหวาดกลัวไข่มุกแห่งชีวิตมากกว่าสิ่งใด
2. ความจริงที่ถูกปิดบัง
ณ พระราชวังอัศวินธารา
ลูเซียนยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องพัก สายตาจับจ้องไปยังทะเลที่อยู่ไกลออกไป
ไข่มุกแห่งชีวิตวางอยู่บนโต๊ะข้างกาย มันยังคงเปล่งแสงจาง ๆ เป็นระยะ
“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของที่ปรึกษาคนสนิทดังขึ้น
“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้า”
ลูเซียนหันกลับมา
“มีเรื่องอะไร?”
“เกี่ยวกับกองเรือทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ”
ลูเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบไข่มุกเก็บไว้ในกล่องไม้และเดินออกจากห้อง
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงห้องบัลลังก์
ราชาอัลเบิร์ตประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสง่างาม ทว่าดวงตากลับเย็นชาและยากจะคาดเดา
“ลูเซียน เจ้ามาแล้ว”
“พระบิดามีเรื่องจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ราชาอัลเบิร์ตพยักหน้า
“พ่อได้ยินมาว่าเจ้าสนใจเรื่องไข่มุกแห่งชีวิต”
ลูเซียนชะงักเล็กน้อย
“ใครเป็นผู้รายงานเรื่องนี้?”
“ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเจ้าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเก่า ๆ ที่ไม่มีประโยชน์อีก”
“แต่ไข่มุกอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเสด็จแม่”
แววตาของราชาอัลเบิร์ตเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับมาเป็นปกติ
“เรื่องของแม่เจ้าเป็นอดีตไปแล้ว”
“สำหรับพระบิดาอาจเป็นอดีต แต่สำหรับลูก พระนางยังคงเป็นคนที่ลูกต้องการพบมากที่สุด”
ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์
“ลูเซียน! เจ้าคือรัชทายาทของอาณาจักรนี้ หน้าที่ของเจ้าคือเตรียมตัวขึ้นครองราชย์ ไม่ใช่ตามหาคนที่ไม่มีวันกลับมา!”
ลูเซียนกำมือแน่น
“ถ้าเช่นนั้น เหตุใดพระบิดาจึงต้องปิดบังเรื่องราวในอดีต?”
ความเงียบปกคลุมห้องบัลลังก์
ราชาอัลเบิร์ตจ้องมองพระโอรส ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ตั้งแต่วันนี้ เจ้าห้ามเดินทางไปชายฝั่งทางเหนือ และห้ามเข้าใกล้น่านน้ำต้องห้ามอีก”
“แต่…”
“พ่อไม่ต้องการพูดซ้ำ!”
ลูเซียนก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้อง
เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าพระบิดากำลังปกปิดบางสิ่งบางอย่าง
และสิ่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระมารดาโดยตรง
3. เจ้าหญิงผู้ไม่เชื่อในความเกลียดชัง
ระหว่างทางกลับจากห้องบัลลังก์ ลูเซียนพบกับหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน
นางคือเซเลเนีย เจ้าหญิงจากอาณาจักรพันธมิตร ผู้มีข่าวว่าจะถูกกำหนดให้หมั้นหมายกับเขาในเร็ว ๆ นี้
“องค์ชายลูเซียน”
เซเลเนียยิ้มทักทาย
“ดูเหมือนวันนี้พระองค์จะอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วนะเพคะ”
“เจ้ามีธุระอะไร?”
“หม่อมฉันเพียงอยากมาพูดคุยด้วยเท่านั้น”
ลูเซียนถอนหายใจเบา ๆ
“ถ้าเป็นเรื่องพิธีหมั้น ข้าคงไม่มีอะไรจะพูด”
เซเลเนียหัวเราะเล็กน้อย
“พระองค์นี่ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง”
นางเดินเข้ามายืนข้างเขา ก่อนมองออกไปยังสวนของพระราชวัง
“หม่อมฉันได้ยินว่าพระองค์กำลังสนใจเรื่องเงือก”
ลูเซียนหันมามองทันที
“ใครบอกเจ้า?”
“ข่าวลือในวังเพคะ”
เซเลเนียยิ้มบาง ๆ
“แต่หม่อมฉันไม่คิดว่าการสนใจเผ่าพันธุ์อื่นเป็นเรื่องผิดนะเพคะ”
“เจ้าคิดว่ามนุษย์กับเงือกสามารถอยู่ร่วมกันได้หรือ?”
“หม่อมฉันไม่รู้ค่ะ แต่หากเราไม่เคยเปิดโอกาสให้กันเลย เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาเป็นศัตรูจริง ๆ”
คำพูดนั้นทำให้ลูเซียนนิ่งไป
มันคล้ายกับคำพูดของใครบางคนที่เขาเพิ่งพบไม่นาน
ข้าไม่อยากเห็นใครต้องตาย เพียงเพราะเขาเกิดมาแตกต่างจากเรา
ใบหน้าของอาเรนปรากฏขึ้นในความคิด
“องค์ชาย?”
เซเลเนียเรียกเมื่อเห็นเขาเงียบไป
“ไม่มีอะไร”
ลูเซียนตอบสั้น ๆ
แต่ในใจกลับเริ่มมีคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ
4. จดหมายจากอดีต
คืนนั้น ลูเซียนแอบเดินไปยังหอคอยเก่าที่เคยเป็นห้องพักของพระมารดา
สถานที่แห่งนี้ถูกปิดตายมานานหลายปี หลังจากพระนางหายสาบสูญไป
เขาใช้กุญแจเก่าที่เก็บรักษาไว้เปิดประตูเข้าไป
ฝุ่นหนาปกคลุมเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ผ้าม่านสีขาวซีดจางตามกาลเวลา
ลูเซียนเดินสำรวจห้องอย่างช้า ๆ ก่อนหยุดอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ
เขาลองเปิดลิ้นชักด้านล่าง แต่กลับพบว่ามันถูกล็อกไว้
หลังจากใช้แรงดึงอยู่หลายครั้ง ลิ้นชักก็เปิดออก
ภายในมีจดหมายเก่าหลายฉบับและสร้อยคอเส้นหนึ่ง
ลูเซียนหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน
ถึงลูกชายของแม่
หากวันหนึ่งลูกได้อ่านข้อความนี้ แม่อยากให้ลูเซียนรู้ว่าอย่าเชื่อทุกสิ่งที่ผู้ใหญ่บอกเสมอไป
สงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนไม่ได้เกิดจากเงือกเพียงฝ่ายเดียว มีผู้ที่ต้องการไข่มุกแห่งชีวิตและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองมัน
แม่พยายามค้นหาความจริง แต่ยิ่งเข้าใกล้ความลับมากเท่าไร แม่ก็ยิ่งพบว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังอาจเป็นคนที่เราคาดไม่ถึง
ไม่ว่าลูกจะพบกับสิ่งใด อย่าปล่อยให้ความเกลียดชังกลายเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตของลูก
รักเสมอ
ลูเซียนอ่านจดหมายซ้ำอีกครั้ง
มือของเขาสั่นเล็กน้อย
“เสด็จแม่…พระองค์ทรงรู้อะไรบางอย่างจริง ๆ”
เขาหยิบสร้อยคอขึ้นมาดู
จี้ของมันมีลักษณะคล้ายไข่มุกสีฟ้าคราม
ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสจี้ แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นจากไข่มุกแห่งชีวิตที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม
แสงทั้งสองตอบสนองต่อกัน
บนผนังห้องเก่า ปรากฏแผนที่โบราณที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
มีจุดแสงสองจุดอยู่คนละฟากของมหาสมุทร และมีข้อความปรากฏขึ้นทีละตัวอักษร
ผู้ถือครองไข่มุก จงตามหาเลือดแห่งสองบัลลังก์ ก่อนที่คำสาบานจะกลายเป็นคำสาปนิรันดร์
ลูเซียนจ้องข้อความนั้นอย่างตกตะลึง
“เลือดแห่งสองบัลลังก์…”
เขานึกถึงอาเรนทันที
“หรือว่า…เขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?”
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ในที่สุดเจ้าก็พบมันเสียที”
ลูเซียนหันขวับไป
ชายปริศนาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมสีดำ มีเพียงจี้รูปไข่มุกที่ห้อยอยู่บริเวณลำคอเท่านั้นที่สะท้อนแสง
“เจ้าเป็นใคร?”
“คนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระมารดาของเจ้า”
ลูเซียนชักดาบออกมาทันที
“พูดมา!”
ชายปริศนาถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หากต้องการรู้ความจริง จงตามหาองค์ชายเงือกให้พบ เขาคือกุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมด”
“เจ้ารู้จักอาเรน?”
ชายปริศนาไม่ตอบ
เขาหันหลังเดินหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้าย
“ระวังคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ให้ดี องค์ชาย…บางครั้งศัตรูที่น่ากลัวที่สุดก็อยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด”
ลูเซียนรีบวิ่งตามออกไป แต่ทางเดินกลับว่างเปล่า
ชายปริศนาหายไปแล้ว
5. เสียงเรียกจากไข่มุก
ในเวลาเดียวกัน ณ อาณาจักรนทีคราม
อาเรนนั่งอยู่ริมหน้าต่างภายในห้องพัก ดวงตาสีฟ้าใสมองออกไปยังท้องทะเลที่มืดสนิท
เซเลน นางกำนัลคนสนิท เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร
“องค์ชายเพคะ พระองค์ยังไม่ได้เสวยอะไรเลยตั้งแต่กลางวัน”
“ข้าไม่ค่อยหิว”
“พระองค์กำลังคิดถึงมนุษย์คนนั้นอีกแล้วหรือเพคะ?”
อาเรนสะดุ้งเล็กน้อย
“เซเลน!”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ
“หม่อมฉันไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อยเพคะ”
อาเรนก้มหน้าลง
“ข้าแค่เป็นห่วงเขา ไข่มุกแห่งชีวิตอยู่กับเขา และข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะนำอันตรายอะไรมาให้บ้าง”
เซเลนวางถาดอาหารลง ก่อนมองผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง
“องค์ชายต้องระวังนะเพคะ หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ยังคิดถึงเขาอยู่ อาจมีคำสั่งเข้มงวดกว่าเดิม”
อาเรนพยักหน้า
แต่ในขณะนั้นเอง แสงสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นตรงกลางห้อง
อาเรนลุกขึ้นทันที
“นั่นอะไร?”
แสงนั้นหมุนวนเป็นวงกลม ก่อนกลายเป็นภาพเงาของไข่มุกแห่งชีวิต
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในความคิดของเขา
จงตามหาอีกครึ่งหนึ่งของพันธสัญญา…
อาเรนยกมือขึ้นแตะหน้าอก
“อีกครึ่งหนึ่ง…หมายถึงลูเซียนอย่างนั้นหรือ?”
ภาพของชายหนุ่มปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนแสงทั้งหมดจะหายไป
เซเลนมองเขาอย่างตกใจ
“องค์ชายเพคะ พระองค์ทรงเห็นอะไร?”
อาเรนไม่ตอบในทันที
เขาเพียงมองออกไปยังทะเลอันกว้างใหญ่
บางสิ่งกำลังเรียกหาเขา
และเขารู้สึกได้ว่าการพบกับลูเซียนไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป
6. เงามืดที่กำลังเคลื่อนไหว
ณ ห้องลับใต้พระราชวังอัศวินธารา
ราชาอัลเบิร์ตยืนอยู่หน้าโต๊ะขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีแผนที่มหาสมุทรและตำแหน่งของอาณาจักรนทีคราม
ชายชุดคลุมดำคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เราพบความเคลื่อนไหวของไข่มุกแห่งชีวิตแล้ว”
ราชาอัลเบิร์ตหันกลับมา
“มันอยู่ที่ใด?”
“อยู่กับองค์ชายลูเซียนพ่ะย่ะค่ะ”
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของราชา
“ดีมาก ในที่สุดสิ่งที่ข้ารอมานานก็กลับมาอยู่ในมือของเรา”
“แล้วจะให้กระหม่อมดำเนินการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“เตรียมกองเรือให้พร้อม ก่อนคืนจันทร์เต็มดวง เราจะเดินทางไปยังน่านน้ำต้องห้าม”
“แล้วเจ้าชายลูเซียน…”
“อย่าให้เขารู้แผนการทั้งหมดของข้า”
ราชาอัลเบิร์ตเดินไปหยุดตรงหน้าแผนที่ ก่อนใช้นิ้วแตะตำแหน่งของอาณาจักรนทีคราม
“ส่วนองค์ชายเงือก จงนำตัวมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม”
ชายชุดดำก้มศีรษะรับคำสั่ง
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
เมื่อประตูห้องลับปิดลง ราชาอัลเบิร์ตจึงหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก
มันเป็นสร้อยของหญิงสาวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบห้าปีก่อน
พระองค์ทอดพระเนตรมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้ารู้ความจริงเลย…อลิเซีย”
ใต้ท้องทะเลลึก อาเรนยังคงมองแสงจันทร์ที่ส่องผ่านผืนน้ำ
ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ลูเซียนกำลังยืนมองไข่มุกแห่งชีวิตด้วยความสงสัย
ทั้งสองต่างไม่รู้เลยว่า กำลังมีใครบางคนวางแผนใช้พวกเขาเป็นหมากบนกระดานแห่งสงคราม
และเมื่อคืนจันทร์เต็มดวงมาถึง…
ทุกความลับอาจไม่สามารถซ่อนอยู่ใต้มหาสมุทรได้อีกต่อไป
จบบทที่4
โปรดติดตามบทที่ 5 : คำสั่งลับของราชามนุษย์
