บทที่ 6 นัดพบในถ้ำหินจันทร์

1. คำเตือนจากราชบัลลังก์

ภายในห้องบัลลังก์แห่งอาณาจักรนทีคราม แสงสีฟ้าจากผลึกเวทมนตร์ส่องสว่างไปทั่วห้อง อาเรนว่ายเข้ามาพร้อมเซรอส ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าราชาออร์เดน

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

ราชาออร์เดนทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“อาเรน พ่อมีเรื่องสำคัญต้องพูดกับเจ้า”

“เรื่องไข่มุกแห่งชีวิตหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาออร์เดนชะงักเล็กน้อย

“เจ้ารู้เรื่องนั้นแล้วหรือ?”

“ลูกได้ยินเสียงของมันพ่ะย่ะค่ะ มันบอกให้ลูกตามหาอีกครึ่งหนึ่งของพันธสัญญา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ที่ปรึกษาสูงวัยซึ่งยืนอยู่ข้างบัลลังก์ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

ราชาออร์เดนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนตรัสว่า

“ไข่มุกแห่งชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว มันเป็นพลังที่อันตรายเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ”

“แต่ถ้าลูกเป็นหนึ่งในผู้สืบสายเลือดที่มันเลือก ลูกก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อาเรน!”

น้ำเสียงของราชาออร์เดนเข้มขึ้น

“พ่อบอกแล้วว่าอย่าเข้าใกล้มนุษย์อีก โดยเฉพาะชายที่ถือครองไข่มุกอยู่ในตอนนี้”

อาเรนก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ลูเซียนไม่ได้เป็นคนเลวร้ายพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าเพิ่งรู้จักเขาได้ไม่นาน จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาคิดอะไรอยู่?”

“อย่างน้อยลูกก็อยากมีโอกาสรู้จักเขาด้วยตัวเอง”

ราชาออร์เดนมองพระโอรสด้วยแววตาหนักใจ

“พ่อจะไม่พูดเรื่องนี้ซ้ำอีก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามเจ้าออกจากเขตพระราชวังโดยเด็ดขาด และให้ทหารเพิ่มเวรยามรอบห้องพักขององค์ชาย”

“เสด็จพ่อ…”

“นี่เป็นคำสั่ง!”

อาเรนไม่มีทางเลือก นอกจากก้มศีรษะรับคำ

แต่ในใจของเขากลับตัดสินใจไปแล้วว่า คืนนี้เขาจะต้องไปพบลูเซียนให้ได้

2. แผนการของสองผู้ช่วย

หลังจากออกจากห้องบัลลังก์ เซรอสก็พาอาเรนกลับมายังห้องพัก

เมื่อประตูปิดลง อาเรนก็ถอนหายใจยาว

“ข้าคิดไว้แล้วว่าเสด็จพ่อต้องไม่ยอม”

เซรอสยืนกอดอก

“กระหม่อมเกรงว่าคืนนี้เราจะออกไปยากกว่าเดิม เพราะมีทหารเฝ้าอยู่หน้าห้องมากขึ้น”

“แล้วเราจะทำอย่างไรดี?”

เซรอสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เก็บของด้านข้าง

“ยังมีทางหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

เขาหยิบเสื้อคลุมเก่าสองชุดออกมา

“ทางเดินด้านหลังห้องสมุดเก่าเชื่อมต่อกับถ้ำธรรมชาติที่อยู่นอกเขตพระราชวัง เมื่อก่อนกระหม่อมเคยใช้เส้นทางนั้นออกไปลาดตระเวน”

อาเรนเบิกตากว้าง

“เจ้ารู้จักทางลับด้วยหรือ?”

“กระหม่อมเป็นทหารรักษาพระองค์ ย่อมต้องรู้เส้นทางต่าง ๆ ของวังพ่ะย่ะค่ะ”

เซรอสยื่นเสื้อคลุมให้

“แต่เรามีเวลาไม่มาก ต้องออกเดินทางหลังเปลี่ยนเวรยาม”

อาเรนรับเสื้อคลุมมาถือไว้

“เซรอส ขอบใจเจ้ามากจริง ๆ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงไม่อยากเห็นองค์ชายต้องอยู่กับคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ”

เซรอสหยุดไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“แต่มีข้อแม้หนึ่งข้อ”

“อะไรหรือ?”

“เมื่อถึงถ้ำหินจันทร์ หากกระหม่อมเห็นว่าไม่ปลอดภัย เราจะกลับทันที ไม่ว่าองค์ชายจะทรงต้องการอยู่ต่อเพียงใดก็ตาม”

อาเรนหัวเราะเบา ๆ

“ตกลง ข้าสัญญา”

3. เจ้าชายมนุษย์ที่กำลังถูกจับตามอง

ในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังอัศวินธารา

ลูเซียนยืนอยู่ในห้องพัก พลางตรวจสอบดาบและอุปกรณ์สำหรับเดินทาง

คืนนี้เขาต้องออกไปพบอาเรน

แต่ก่อนจะได้เตรียมตัวเสร็จ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ!”

ทหารคนสนิทรีบเดินเข้ามา

“มีรายงานว่าฝ่าบาททรงส่งทหารไปตรวจตราชายฝั่งเหนือแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนขมวดคิ้ว

“พระบิดารู้เรื่องที่ข้าจะไปที่นั่นหรือ?”

“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่มีคำสั่งห้ามผู้ใดออกจากพระราชวังหลังพระอาทิตย์ตก”

ลูเซียนสบถเบา ๆ

“พระบิดาคงเริ่มสงสัยแล้ว”

เขาหยิบเสื้อคลุมสีดำขึ้นมาสวม

“ข้าจะออกไปทางประตูตะวันตก”

“แต่เส้นทางนั้นมีทหารเฝ้าอยู่มากนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่าให้พวกเขารู้ว่าข้าออกไป”

ทหารคนสนิทลังเล

“องค์ชาย หากฝ่าบาททรงทราบ…”

“ข้ารับผิดชอบเอง”

ลูเซียนหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ที่บรรจุไข่มุกแห่งชีวิตขึ้นมาเก็บไว้ในเสื้อด้านใน

“มีบางอย่างที่ข้าต้องรู้ให้ได้”

เขาไม่รู้ว่าการออกเดินทางครั้งนี้จะปลอดภัยหรือไม่ แต่เขาไม่อาจปล่อยให้อาเรนเผชิญเรื่องทั้งหมดเพียงลำพัง

4. คืนจันทร์เต็มดวง

เมื่อดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นเหนือผืนทะเล แสงสีเงินก็ส่องผ่านผิวน้ำลงสู่โลกใต้สมุทร

อาเรนและเซรอสเดินทางผ่านทางลับหลังห้องสมุดเก่าอย่างเงียบเชียบ

ทั้งสองหลบเลี่ยงทหารยามจนออกมาถึงถ้ำธรรมชาติด้านนอกพระราชวังได้สำเร็จ

“องค์ชาย เราต้องรีบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซรอสเอ่ยเตือน

อาเรนพยักหน้า ก่อนว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ

เมื่อโผล่พ้นทะเล เขาก็เห็นแสงจันทร์เต็มดวงส่องอยู่บนท้องฟ้า

ชายหาดเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง

“ลูเซียนจะมาหรือเปล่านะ…”

อาเรนพึมพำ

เซรอสยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล

“หากเขาเป็นคนส่งจดหมายมาเอง กระหม่อมคิดว่าเขาต้องมาพ่ะย่ะค่ะ”

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดินบนหน้าผา

อาเรนหันไปทันที

ชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำกำลังเดินลงมาจากทางลาด ดวงตาสีฟ้าเข้มจับจ้องมาที่เขา

“อาเรน!”

ลูเซียนเรียกชื่อเขา

อาเรนยิ้มกว้าง

“ลูเซียน!”

ทั้งสองเดินเข้าหากัน

“ข้านึกว่าเจ้าจะมาไม่ได้เสียแล้ว”

อาเรนเอ่ย

“ข้าก็เกือบมาไม่ได้เหมือนกัน พระบิดาสั่งห้ามข้าออกจากพระราชวัง”

“แล้วเจ้าหนีออกมาหรือ?”

“ถ้าข้าไม่หนี เจ้าก็คงไม่ได้พบข้า”

อาเรนหัวเราะเบา ๆ

“ขอบใจนะที่มา”

ลูเซียนมองใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น

“เจ้าดูเหนื่อยนะ”

“ข้าต้องแอบออกมาจากวังน่ะ”

“เจ้าก็ถูกห้ามเหมือนกันสินะ”

อาเรนพยักหน้า

“เสด็จพ่อไม่ต้องการให้ข้าพบเจ้า”

ลูเซียนถอนหายใจ

“ดูเหมือนเราจะมีปัญหาเหมือนกันทั้งคู่”

5. ความทรงจำที่ซ่อนอยู่

เซรอสเดินเข้ามาขัดจังหวะ

“องค์ชายทั้งสองพ่ะย่ะค่ะ เราไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้นานเกินไป ถ้ำหินจันทร์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่”

ลูเซียนมองชายเงือกอย่างระแวดระวัง

“เขาจะไปกับเราด้วยหรือ?”

อาเรนพยักหน้า

“เซรอสเป็นคนที่ข้าไว้ใจได้”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”

ทั้งสามเดินทางไปยังถ้ำหินจันทร์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณหน้าผาริมชายฝั่ง

ภายในถ้ำมีผลึกสีเงินฝังอยู่ตามผนัง เมื่อแสงจันทร์ส่องผ่านช่องหินลงมา ผลึกเหล่านั้นก็เปล่งประกายราวกับดวงดาว

ลูเซียนหยิบกล่องไม้ขึ้นมา

“ข้าเอาสิ่งนี้มาด้วย”

เขาเปิดกล่องออก เผยให้เห็นไข่มุกแห่งชีวิตที่กำลังส่องแสงสีฟ้าคราม

อาเรนค่อย ๆ เข้าไปใกล้

ทันทีที่ไข่มุกสัมผัสกับแสงจากผลึกในถ้ำ มันก็สว่างขึ้นอย่างรุนแรง

พื้นถ้ำสั่นสะเทือนเล็กน้อย

ภาพความทรงจำปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสาม

เป็นภาพของชายหญิงสองคนยืนอยู่ริมทะเลเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน

ชายคนนั้นสวมชุดของราชวงศ์มนุษย์ ส่วนหญิงสาวมีหางเงือกสีเงิน

ทั้งสองกำลังจับมือกันอยู่

“มนุษย์กับเงือกเคยรักกันอย่างนั้นหรือ?”

อาเรนเอ่ยอย่างตกตะลึง

ภาพเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

คราวนี้เป็นภาพสงคราม กองทัพมนุษย์และเงือกกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ท่ามกลางเปลวไฟและคลื่นทะเลขนาดใหญ่

ตรงกลางสนามรบมีชายคนหนึ่งถือไข่มุกแห่งชีวิต

เขากำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“พลังนี้จะทำให้ข้าครอบครองทุกสิ่ง!”

เสียงของชายคนนั้นดังสะท้อนไปทั่วถ้ำ

จากนั้นภาพก็แตกสลาย

อาเรนยกมือขึ้นแตะหน้าอก

“สงครามครั้งนั้น…อาจไม่ได้เกิดจากความเกลียดชังของมนุษย์กับเงือกจริง ๆ”

ลูเซียนมองภาพที่หายไปด้วยแววตาจริงจัง

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

เขาหยิบจดหมายของพระมารดาออกมา

“ข้าพบสิ่งนี้ในห้องเก่าของแม่”

อาเรนรับมาอ่านอย่างระมัดระวัง

“พระมารดาของเจ้าทรงรู้ความจริงเกี่ยวกับสงคราม…”

“ใช่ และข้าคิดว่าพระบิดาอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระนาง”

อาเรนเงยหน้าขึ้นมอง

“เจ้าสงสัยพระบิดาของตัวเองหรือ?”

ลูเซียนนิ่งไป

“ข้าไม่อยากเชื่อ แต่มีหลายอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้”

เขาก้มมองไข่มุก

“ข้าจะต้องตามหาแม่ให้พบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

อาเรนยื่นมือไปแตะแขนเขาเบา ๆ

“ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

ลูเซียนหันมามอง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการช่วยข้าอาจทำให้เจ้าเดือดร้อน?”

“ข้ารู้”

อาเรนยิ้มบาง ๆ

“แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง”

ลูเซียนมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ขอบใจนะ อาเรน”

6. พันธสัญญาที่ตื่นขึ้น

ทันใดนั้น ไข่มุกแห่งชีวิตก็ลอยขึ้นจากมือของลูเซียน

แสงสีฟ้าครามแผ่กระจายไปทั่วถ้ำ

ผลึกบนผนังเริ่มส่องสว่างพร้อมกัน ก่อนปรากฏอักษรโบราณบนพื้นหิน

อาเรนอ่านมันออกเสียงอย่างช้า ๆ

“ผู้สืบสายเลือดแห่งสองบัลลังก์…”

ลูเซียนขยับเข้ามาใกล้

“มีข้อความอะไรอีก?”

อาเรนเพ่งมองอักษรที่เหลือ

“เมื่อหัวใจทั้งสองยอมรับกัน พันธสัญญาจะนำทางสู่ความจริง หากความเกลียดชังยังคงอยู่ คำสาปจะกลืนกินทุกสิ่ง”

ทันใดนั้น แสงจากไข่มุกก็แยกออกเป็นสองสาย

สายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของอาเรน อีกสายหนึ่งเข้าสู่ฝ่ามือของลูเซียน

ทั้งสองรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

บนข้อมือของพวกเขาปรากฏสัญลักษณ์สีฟ้าจาง ๆ คล้ายรูปคลื่นทะเลที่พันเกี่ยวกัน

เซรอสเบิกตากว้าง

“นี่มัน…สัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา!”

อาเรนมองข้อมือตัวเองอย่างตกใจ

“มันหมายความว่าอย่างไร?”

“ตามตำนาน ผู้ที่ได้รับสัญลักษณ์นี้คือผู้ที่ไข่มุกเลือกพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนมองสัญลักษณ์บนข้อมือตนเอง

“หมายความว่าข้ากับอาเรนถูกเลือกอย่างนั้นหรือ?”

เซรอสพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

“พ่ะย่ะค่ะ และนั่นหมายความว่าเรื่องนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ แน่นอน”

7. เงาที่ตามมา

ขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกัน เสียงหินเคลื่อนตัวก็ดังขึ้นจากปากถ้ำ

เซรอสหันขวับไปทันที

“มีคนอยู่ด้านนอก!”

เขารีบดึงอาเรนให้ถอยไปด้านหลัง

ลูเซียนชักดาบออกจากฝัก

“ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ

แต่ไม่นานนัก ชายชุดคลุมดำสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงทางเข้าถ้ำ

“ส่งไข่มุกแห่งชีวิตมาเสีย”

ชายคนหนึ่งกล่าว

ลูเซียนยกดาบขึ้น

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

“คนที่ต้องการสิ่งที่อยู่ในมือของเจ้า”

ชายชุดดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ลูเซียนเบี่ยงตัวหลบ ก่อนใช้ดาบปัดอาวุธของอีกฝ่ายออกไป

เซรอสเข้าปกป้องอาเรนและใช้ตรีศูลขวางชายอีกคน

“องค์ชาย ถอยไปพ่ะย่ะค่ะ!”

อาเรนไม่ยอมอยู่เฉย เขายกมือขึ้นเรียกกระแสน้ำให้หมุนวนรอบตัวผู้บุกรุก

คลื่นน้ำพุ่งเข้ากระแทกร่างชายชุดดำจนกระเด็นไปชนผนังถ้ำ

“เจ้าใช้พลังได้ด้วยหรือ?”

ลูเซียนถามอย่างตกใจ

อาเรนยิ้มเล็กน้อย

“ข้าก็เป็นเงือกนี่นา”

แต่ก่อนที่พวกเขาจะจัดการผู้บุกรุกได้ เสียงนกหวีดสั้น ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก

ชายชุดดำทั้งสองรีบถอยหนีออกจากถ้ำไป

เซรอสกำตรีศูลแน่น

“พวกมันไม่ได้ต้องการต่อสู้ แต่ต้องการตรวจสอบว่าไข่มุกอยู่กับใคร”

ลูเซียนมองตามเงาที่หายไป

“คนพวกนี้ต้องเกี่ยวข้องกับพระบิดาของข้าแน่”

อาเรนหันมามองเขา

“เจ้าคิดว่าราชาอัลเบิร์ตเป็นคนส่งพวกมันมาหรือ?”

“ข้ายังไม่มีหลักฐาน แต่ข้าจะหาความจริงให้ได้”

8. คำสัญญาก่อนจากลา

หลังจากเหตุการณ์สงบลง ทั้งสามจึงออกจากถ้ำหินจันทร์

แสงจันทร์ยังคงส่องสว่างเหนือผืนน้ำ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความกังวล

เซรอสหันไปหาอาเรน

“องค์ชาย เราต้องกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ หากช้ากว่านี้ทหารในวังอาจพบว่าพระองค์หายไป”

อาเรนพยักหน้าอย่างจำใจ

เขาหันไปหาลูเซียน

“เราคงต้องแยกกันแล้ว”

“อืม”

ลูเซียนมองสัญลักษณ์บนข้อมือของตนเอง

“แต่ครั้งหน้าเราต้องพบกันอีก ข้ายังมีเรื่องต้องค้นหาอีกมาก”

อาเรนยิ้ม

“ข้าจะรอ”

ลูเซียนลังเลเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปหาเขา

“ระวังตัวด้วย อาเรน”

อาเรนมองมือนั้น ก่อนยื่นมือของตนไปจับไว้

“เจ้าก็เหมือนกันนะ ลูเซียน”

ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง

แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงอย่างประหลาด

ลูเซียนค่อย ๆ ปล่อยมือ

อาเรนดำลงสู่ทะเลพร้อมเซรอส ก่อนหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง

“แล้วพบกันใหม่นะ!”

ลูเซียนยกมือขึ้นเล็กน้อย

“แล้วพบกัน”

เขายืนมองจนอีกฝ่ายหายลับไปใต้ผืนน้ำ

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ การพบกันครั้งนี้มีคนเฝ้ามองอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ

9. รายงานจากชายชุดดำ

ณ พระราชวังอัศวินธารา

ราชาอัลเบิร์ตนั่งอยู่ในห้องทำงาน เมื่อชายชุดคลุมดำคนหนึ่งเดินเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้า

“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมพบองค์ชายลูเซียนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ราชาอัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้น

“แล้วไข่มุกล่ะ?”

“ยังอยู่กับองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ แต่มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น”

“ว่ามา”

“ไข่มุกแสดงพลังต่อหน้าเจ้าชายเงือก ทั้งสองได้รับสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

มือของราชาอัลเบิร์ตหยุดนิ่ง

“อะไรนะ?”

“พวกเขาถูกไข่มุกเลือกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เป็นไปไม่ได้!”

พระองค์เดินไปยังหน้าต่าง ก่อนจ้องมองท้องทะเลอันมืดมิด

“หากพันธสัญญาสมบูรณ์ แผนการทั้งหมดของข้าก็จะพังทลาย”

ชายชุดดำก้มหน้าลง

“จะให้กระหม่อมดำเนินการอย่างไรต่อพ่ะย่ะค่ะ?”

ราชาอัลเบิร์ตนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เร่งเตรียมกองเรือให้พร้อม”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“และจงจับตาดูเจ้าชายเงือกให้ดี หากจำเป็น…”

พระองค์หยุดพูด ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายอย่างชัดเจน

“จงนำตัวเขามาให้ข้า ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ตาม”

ชายชุดดำรับคำสั่งแล้วรีบออกไป

ราชาอัลเบิร์ตยืนอยู่เพียงลำพัง ก่อนหยิบภาพวาดเก่าของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมามอง

นางคืออลิเซีย พระมารดาของลูเซียน

“อลิเซีย…ข้าคงปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้อีกแล้ว”

พระองค์กำภาพวาดแน่น

ขณะที่อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร อาเรนกำลังกลับสู่พระราชวังโดยไม่รู้เลยว่า ตนเองได้กลายเป็นเป้าหมายของแผนการร้ายไปแล้ว

พันธสัญญาเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่เงามืดแห่งสงครามก็กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เช่นกัน

จบทที่6

โปรดติดตามบทที่ 7 : สัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป