บทที่ 7 สัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา

เสียงคลื่นจากภายนอกถ้ำหินจันทร์ดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันหลังการต่อสู้กับชายชุดดำ อาเรนยืนมองสัญลักษณ์สีฟ้าจางบนข้อมือของตนเองด้วยความรู้สึกสับสน

ลวดลายประหลาดนั้นคล้ายเกลียวคลื่นสองสายที่พันเกี่ยวเข้าด้วยกัน ตรงกลางมีประกายแสงเล็ก ๆ ส่องสว่างเป็นจังหวะราวกับหัวใจที่กำลังเต้น

“มันยังไม่หายไปเลย…”

อาเรนพึมพำพลางใช้นิ้วแตะลงบนสัญลักษณ์

“คงไม่หายไปง่าย ๆ หรอกพ่ะย่ะค่ะ” เซรอสตอบขณะตรวจดูทางออกของถ้ำ “นี่คือพันธสัญญาที่ไข่มุกเลือก ไม่ใช่เครื่องหมายธรรมดา”

ลูเซียนก้มมองข้อมือของตัวเองเช่นกัน สัญลักษณ์บนข้อมือของเขามีรูปร่างเหมือนกันทุกประการ เพียงแต่แสงที่เปล่งออกมาดูเข้มกว่าเล็กน้อย

“แล้วมันทำอะไรได้บ้าง?”

เซรอสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ตำนานกล่าวว่าผู้ได้รับพันธสัญญาจะสามารถสัมผัสถึงอีกฝ่ายได้ แม้อยู่ห่างกันคนละอาณาจักร อีกทั้งยังสามารถรับรู้ความเจ็บปวดหรืออันตรายที่เกิดขึ้นกับอีกฝ่ายได้ด้วย แต่พลังของมันจะตื่นขึ้นอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อทั้งสองยอมรับกันจากหัวใจ”

“ยอมรับกันจากหัวใจงั้นหรือ…”

ลูเซียนเหลือบมองอาเรนโดยไม่รู้ตัว

อาเรนเองก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ทั้งสองนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่อาเรนจะเป็นฝ่ายหลบสายตา

“เราควรรีบออกจากที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” เซรอสกล่าวเตือน “พวกคนชุดดำอาจกลับมาอีก และหากข่าวเรื่องพันธสัญญาแพร่ไปถึงราชสำนัก…”

“ข้ารู้” ลูเซียนตอบเสียงเรียบ “เราต้องแยกกันก่อนฟ้าสาง”

อาเรนชะงัก

“แยกกันหรือ?”

“ถ้าเรากลับไปด้วยกัน คนของพระบิดาข้าจะสงสัย และหากมีใครเห็นเจ้า เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”

“แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญเรื่องทั้งหมดเพียงลำพัง”

คำพูดของอาเรนทำให้ลูเซียนนิ่งไป เขาไม่คุ้นเคยกับการมีใครสักคนแสดงความห่วงใยโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน โดยเฉพาะคนที่มาจากเผ่าพันธุ์ที่เขาเคยเกลียดชัง

“ข้าดูแลตัวเองได้”

“ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น…ข้าก็ยังเป็นห่วงเจ้าอยู่ดี”

ลูเซียนเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าควรตอบอะไรกับคำพูดตรงไปตรงมานั้น

เซรอสแสร้งกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวขึ้น

“หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอพาองค์ชายกลับก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ลูเซียนพยักหน้า ก่อนหันไปหาอาเรน

“คราวหน้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อย่าเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยข้าอีก”

อาเรนยิ้มบาง ๆ

“ถ้าเป็นเจ้า ข้าคงรับปากไม่ได้”

“อาเรน…”

“ข้าจะระวังตัวก็แล้วกัน”

ลูเซียนถอนหายใจ เขาอยากตำหนิอีกฝ่าย แต่กลับทำไม่ได้เมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น

ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกจากกัน ไข่มุกแห่งชีวิตซึ่งลอยอยู่กลางถ้ำก็ส่องแสงขึ้นอีกครั้ง

แสงสีฟ้าครามกระจายไปทั่วผนังถ้ำ ก่อนปรากฏภาพบางอย่างขึ้นกลางอากาศ

ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสีขาวกำลังยืนอยู่ริมทะเล ใบหน้าของนางงดงามและอ่อนโยน เส้นผมยาวพลิ้วไปตามสายลม

ลูเซียนเบิกตากว้าง

“ท่านแม่…”

หญิงสาวในภาพคืออลิเซีย พระมารดาของเขา

นางกำลังถือจี้รูปไข่มุกไว้ในมือ ก่อนจะหันไปมองใครบางคนที่อยู่นอกภาพ

“หากวันหนึ่งลูกได้พบความจริง อย่าเชื่อทุกสิ่งที่บัลลังก์บอกเจ้า…”

ภาพสั่นไหว ก่อนเสียงของนางจะดังขึ้นอีกครั้ง

“ไข่มุกไม่ได้เป็นของผู้ใด และมันไม่ควรถูกใช้เพื่อครอบครองชีวิตของใครทั้งสิ้น”

ภาพนั้นค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงแสงของไข่มุกที่ส่องประกายอยู่กลางถ้ำ

ลูเซียนกำมือแน่น

“ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่…ข้ารู้สึกได้”

อาเรนมองเขาด้วยความสงสาร ก่อนเอื้อมมือไปแตะไหล่เบา ๆ

“เราจะตามหานางให้พบ ข้าสัญญา”

ลูเซียนมองมือของอาเรน แล้วค่อย ๆ พยักหน้า

“ขอบใจ”

เป็นครั้งแรกที่คำขอบคุณของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเจือปน

พระราชวังใต้สมุทร อาณาจักรนทีคราม

เมื่ออาเรนกลับมาถึงพระราชวัง ท้องทะเลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม แสงจากไข่มุกประดับเสาหินส่องสว่างไปทั่วโถงทางเดิน

เซรอสพาเขากลับเข้าทางลับหลังห้องสมุดเก่าอย่างระมัดระวัง

“องค์ชายต้องรีบพักผ่อนนะพ่ะย่ะค่ะ หากราชาทรงทราบว่าออกไปอีกครั้ง…”

“ข้ารู้แล้ว เซรอส ขอบใจเจ้ามาก”

“ข้ายินดีรับใช้พ่ะย่ะค่ะ”

อาเรนกลับเข้าห้องบรรทม ก่อนนั่งลงริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนปะการัง เขายกข้อมือขึ้นมองสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาอีกครั้ง

แสงสีฟ้าส่องวาบขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา

ชายหนุ่มผมดำกำลังยืนอยู่ในห้องโถงกว้าง เขาสวมชุดราชวงศ์สีเข้ม ใบหน้าเคร่งขรึม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ลูเซียน…

อาเรนสะดุ้งเล็กน้อย

เขาสามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้ ทั้งที่ตอนนี้ลูเซียนอยู่ห่างออกไปคนละอาณาจักร

“นี่คือพลังของพันธสัญญาสินะ…”

อาเรนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเขาเห็นชายชุดเกราะเดินเข้ามาหาลูเซียนในภาพ

“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เตรียมกองเรือแล้วพ่ะย่ะค่ะ กำหนดออกเดินทางก่อนคืนจันทร์เต็มดวง”

ภาพนั้นดับวูบไปทันที

อาเรนลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

กองเรือ…

ราชาอัลเบิร์ตกำลังจะเริ่มสงครามจริง ๆ

พระราชวังอัศวินธารา

ลูเซียนกลับมาถึงพระราชวังในช่วงเวลาเดียวกัน เขาซ่อนสัญลักษณ์บนข้อมือไว้ใต้ถุงมือหนัง ก่อนเดินเข้าไปยังห้องโถงใหญ่

ราชาอัลเบิร์ตกำลังยืนอยู่หน้ากระดานแผนที่ทะเล มีแม่ทัพและขุนนางหลายคนรายล้อมอยู่

“กลับมาแล้วหรือ ลูเซียน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าได้ยินว่าเจ้าหายตัวไปอีกแล้ว”

ลูเซียนไม่ตอบทันที

“ข้าเพียงออกไปตรวจสอบพื้นที่ชายฝั่ง”

ราชาอัลเบิร์ตหันมามองบุตรชาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ชายฝั่งเหนือเป็นพื้นที่ต้องห้าม ข้าสั่งเจ้าแล้วว่าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยว”

“เหตุใดพ่ะย่ะค่ะ?”

บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบลง

“เจ้าถามอะไร?”

“เหตุใดเราจึงต้องทำสงครามกับเงือก ทั้งที่ไม่มีหลักฐานว่าพวกเขาเป็นผู้เริ่มต้น?”

สีหน้าของราชาอัลเบิร์ตเปลี่ยนไปทันที

“เจ้ายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องของอาณาจักร”

“ข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ข้าเป็นรัชทายาท และมีสิทธิ์รู้ความจริง”

ราชาอัลเบิร์ตเดินเข้ามาหาบุตรชายอย่างช้า ๆ

“ความจริงที่เจ้าต้องรู้ก็คือ เงือกเป็นภัยต่อมนุษย์ พวกมันครอบครองพลังที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกนี้ และไข่มุกแห่งชีวิตจะต้องกลับมาอยู่ในมือของเรา”

ลูเซียนจ้องมองพระบิดา

“แล้วพระมารดาล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

คำถามนั้นทำให้ราชาอัลเบิร์ตหยุดชะงัก

“ท่านแม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?”

“ข้าพบจดหมายของนางในหอคอยเก่า นางเขียนว่าสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนไม่ได้เกิดจากเงือกเพียงฝ่ายเดียว และยังมีข้อความเตือนเกี่ยวกับบัลลังก์”

ดวงตาของราชาอัลเบิร์ตหรี่ลง

“ใครอนุญาตให้เจ้าเข้าไปในหอคอยนั้น?”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นพ่ะย่ะค่ะ”

“พอได้แล้ว!”

เสียงตวาดของราชาดังก้องไปทั่วห้องโถง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะถูกจำกัดให้อยู่ภายในพระราชวัง ห้ามเข้าใกล้ชายฝั่งเหนือ และห้ามค้นหาเรื่องของมารดาเจ้าอีก!”

ลูเซียนกำหมัดแน่น แต่ไม่ได้โต้เถียง

เขารู้แล้วว่าพระบิดากำลังปิดบังบางสิ่งที่สำคัญ

และสิ่งนั้นอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพระมารดาเมื่อสิบห้าปีก่อน

ห้องบรรทมของเจ้าชายลูเซียน

หลังจากกลับมาถึงห้อง ลูเซียนถอดถุงมือออกและมองสัญลักษณ์บนข้อมือ

แสงสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“อาเรน…”

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในความคิด

ลูเซียน เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?

ลูเซียนเบิกตากว้าง

“อาเรน?”

เจ้าจริง ๆ ด้วย! ข้านึกว่าข้าคิดไปเองเสียอีก

ลูเซียนนั่งลงบนขอบเตียง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าทำอะไรอยู่?”

ข้ากำลังมองสัญลักษณ์บนข้อมืออยู่ มันทำให้ข้าได้ยินเสียงเจ้า

“ข้าก็เช่นกัน”

วันนี้เจ้ากลับถึงวังอย่างปลอดภัยใช่ไหม?

“อืม แล้วเจ้าล่ะ?”

ข้ากลับมาแล้ว แต่ข้าได้ยินว่ากองเรือของราชาอัลเบิร์ตกำลังจะออกเดินทาง

สีหน้าของลูเซียนเคร่งขรึมลง

“ข้ารู้แล้ว พระบิดากำลังเตรียมกองเรือเพื่อไปยังน่านน้ำต้องห้าม”

เราต้องหยุดเขา

“ข้าจะหาทางเอง แต่ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งทำอะไรเสี่ยง ๆ เข้าใจหรือไม่?”

เจ้าก็เหมือนกันนะ ลูเซียน

ลูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“อาเรน”

หืม?

“ข้าดีใจที่เจ้ายังปลอดภัย”

อีกฝั่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น

ข้าก็ดีใจที่ได้พบเจ้า

แสงบนข้อมือของทั้งสองค่อย ๆ จางลง

ลูเซียนเอนตัวลงบนเตียง ดวงตาจับจ้องเพดานห้อง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนจากเผ่าพันธุ์ที่เขาเกลียดชังจะกลายเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้ถึงเพียงนี้

พระราชวังใต้สมุทร

ในขณะเดียวกัน ราชาออร์เดนกำลังอ่านคัมภีร์โบราณอยู่ภายในห้องลับ

แสงจากไข่มุกดวงเล็กบนแท่นบูชาส่องสว่างขึ้นอย่างผิดปกติ

ราชาเงือกรีบเปิดหน้าคัมภีร์ที่มีตราสัญลักษณ์สองบัลลังก์ ก่อนอ่านถ้อยคำที่ถูกบันทึกไว้ด้วยความตื่นตระหนก

“เมื่อพันธสัญญาตื่นขึ้น ผู้สืบสายเลือดทั้งสองจะมองเห็นความทรงจำที่ถูกผนึก และความลับแห่งอดีตจะไม่อาจถูกซ่อนไว้ได้อีก…”

พระองค์ปิดคัมภีร์ลงอย่างช้า ๆ

“อาเรน…ลูกกำลังเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่เจ้าไม่ควรรู้”

ทันใดนั้น ประตูห้องลับก็ถูกเคาะ

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

ทหารคนหนึ่งคุกเข่าลง

“มีข่าวจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ กองเรือมนุษย์เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”

ราชาออร์เดนลุกขึ้นทันที

“เตรียมกองกำลังป้องกันอาณาจักร และห้ามผู้ใดเข้าใกล้องค์ชายอาเรนโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อทหารออกไป พระองค์หันกลับไปมองคัมภีร์อีกครั้ง

“ข้าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย…”

แต่สิ่งที่ราชาออร์เดนไม่รู้ก็คือ ความลับที่พระองค์พยายามปกปิดมานานกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า

สถานที่ลับแห่งหนึ่ง ใต้หน้าผาชายฝั่งเหนือ

ชายชุดคลุมดำคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบุคคลที่นั่งอยู่ในเงามืด

“ท่านขอรับ พวกเราพบไข่มุกแห่งชีวิตแล้วจริง ๆ และมันได้เลือกผู้สืบสายเลือดทั้งสองบัลลังก์”

“แล้วเด็กทั้งสองล่ะ?”

“องค์ชายอาเรนแห่งเงือก และมกุฎราชกุมารลูเซียนแห่งมนุษย์ขอรับ”

บุคคลในเงามืดหัวเราะเบา ๆ

“ในที่สุด…มันก็เริ่มต้นขึ้นเสียที”

เขายกมือขึ้น เผยให้เห็นจี้รูปไข่มุกที่ห้อยอยู่บนลำคอ

“ตามหาหญิงผู้นั้นให้พบ ก่อนที่ราชาอัลเบิร์ตจะลงมือทุกอย่างสำเร็จ”

“ท่านหมายถึงใครขอรับ?”

ชายปริศนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยชื่อที่ทำให้ชายชุดดำต้องเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง

“อลิเซีย…ราชินีที่หายสาบสูญ”

แสงจากจี้รูปไข่มุกส่องวาบขึ้นในความมืด

“เพราะนางคือคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด”

จบบทที่ 7

ตัวอย่างบทที่ 8 : ความทรงจำที่ถูกผนึก

เมื่อพันธสัญญาเริ่มเชื่อมโยงหัวใจของทั้งสองเข้าด้วยกัน อาเรนและลูเซียนกลับมองเห็นความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีก่อนเริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย พร้อมความจริงเกี่ยวกับอลิเซียที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของสองอาณาจักรไปตลอดกาล

บทก่อนหน้า
บทถัดไป