บทที่ 8 ความทรงจำที่ถูกผนึก

ค่ำคืนอันเงียบสงบปกคลุมอาณาจักรนทีคราม แสงจากไข่มุกประดับพระราชวังส่องประกายระยิบระยับไปทั่วท้องทะเล เหล่าฝูงปลาตัวเล็กว่ายผ่านสวนปะการังอย่างอิสระ แต่ภายในห้องบรรทมของเจ้าชายอาเรนกลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

อาเรนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองสัญลักษณ์สีฟ้าบนข้อมือของตนเอง

นับตั้งแต่ได้รับพันธสัญญาจากไข่มุกแห่งชีวิต เขาก็เริ่มสัมผัสถึงลูเซียนได้ แม้ทั้งสองจะอยู่ห่างกันคนละอาณาจักร

บางครั้งเขารับรู้ถึงความเหนื่อยล้าของอีกฝ่าย บางครั้งก็สัมผัสได้ถึงความกังวลที่ลูเซียนพยายามซ่อนไว้

“ลูเซียน…ตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่นะ”

อาเรนพึมพำเบา ๆ

ทันใดนั้น สัญลักษณ์บนข้อมือก็ส่องแสงขึ้น

วูบ!

ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนไป

อาเรนพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่คุ้นเคย รอบด้านเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ มีหน้าต่างกระจกสีและผ้าม่านสีขาวปลิวไหวตามสายลม

“ที่นี่ที่ไหน…”

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

อาเรนหันกลับไป ก่อนจะพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กอยู่ในอ้อมแขน

เด็กคนนั้นมีเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาสีฟ้าเข้ม

อาเรนจำได้ทันที

“ลูเซียน…”

หญิงสาวยิ้มให้เด็กชายอย่างอ่อนโยน

“ลูเซียนของแม่ โตขึ้นลูกต้องเป็นกษัตริย์ที่ดีนะ”

เด็กชายตัวน้อยส่ายหน้า

“ข้าไม่อยากเป็นกษัตริย์ ข้าอยากอยู่กับท่านแม่”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจูบหน้าผากลูกชาย

“ถ้าอย่างนั้นลูกต้องสัญญากับแม่ข้อหนึ่ง”

“อะไรหรือครับ?”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าเกลียดทะเล อย่าเกลียดเงือก และอย่าปล่อยให้ความแค้นทำให้หัวใจของลูกกลายเป็นคนอื่น”

เด็กชายพยักหน้าอย่างไร้เดียงสา

“ข้าสัญญาครับ”

ภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหว ก่อนเสียงกรีดร้องจะดังขึ้นจากอีกฟากของห้อง

“ฝ่าบาท! มีคนบุกรุกเข้ามา!”

หญิงสาวรีบวางเด็กชายลงและหันไปมองประตู สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว

“ลูเซียน ฟังแม่นะ ไม่ว่าใครจะพูดอะไรกับลูก อย่าเชื่อว่าพวกเงือกเป็นคนพรากแม่ไป”

“ท่านแม่?”

หญิงสาวคุกเข่าลงตรงหน้าลูกชาย ก่อนจะถอดสร้อยคอจี้รูปไข่มุกออกและสวมให้เขา

“เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี วันหนึ่งมันจะพาลูกไปพบความจริง”

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างรุนแรง

ภาพทุกอย่างดับวูบไป

“ไม่!”

อาเรนสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาหอบหายใจและยกมือขึ้นกุมหน้าอก

“เมื่อกี้…คือความทรงจำของลูเซียนจริง ๆ หรือ?”


พระราชวังอัศวินธารา

ในเวลาเดียวกัน ลูเซียนก็ตื่นขึ้นจากความฝันอย่างกะทันหัน

เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับ เขามองไปรอบห้องด้วยความสับสน

ภาพหญิงสาวที่กำลังอุ้มเขาในวัยเด็กยังคงติดอยู่ในความทรงจำ

“ท่านแม่…”

เขายกมือขึ้นแตะจี้รูปไข่มุกที่เก็บรักษาไว้ในลิ้นชักมานานหลายปี

ตั้งแต่พระมารดาหายตัวไป เขาไม่เคยเห็นภาพความทรงจำในวัยเด็กชัดเจนเช่นนี้มาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าพระมารดาเคยเตือนเขาไม่ให้เกลียดเงือก

“นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน…”

สัญลักษณ์บนข้อมือส่องแสงขึ้นอีกครั้ง

เสียงของอาเรนดังขึ้นในความคิด

ลูเซียน เจ้าเห็นอะไรเหมือนข้าหรือเปล่า?

ลูเซียนหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติ

“ข้าเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง นางกำลังอุ้มเด็กชาย…เด็กคนนั้นคือข้า”

ข้าก็เห็นเหมือนกัน นางเป็นหญิงสาวที่งดงามมาก นางเรียกเจ้าว่าลูเซียนของแม่

ลูเซียนนิ่งไป

“นั่นคือพระมารดาของข้า อลิเซีย”

นางบอกว่าอย่าเชื่อว่าพวกเงือกเป็นคนพรากนางไป

คำพูดนั้นทำให้ลูเซียนกำมือแน่น

“ข้าจำได้แล้ว…ข้าเคยได้ยินคำพูดนี้มาก่อน”

เจ้าหมายความว่าอย่างไร?

“ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยถามพระบิดาว่าพระมารดาหายไปไหน พระองค์บอกว่าพวกเงือกลักพาตัวนางไป และอาจฆ่านางไปแล้ว”

ลูเซียนหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

“ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็เชื่อว่าพวกเงือกเป็นศัตรูของมนุษย์”

แต่ความทรงจำที่เราเห็นอาจกำลังบอกว่าความจริงไม่ใช่แบบนั้น

“ใช่ ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าพระมารดาหายไปไหน”

อาเรนเงียบไป ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ลูเซียน ข้าเชื่อว่านางยังมีชีวิตอยู่

ลูเซียนมองจี้รูปไข่มุกในมือ

“ข้าก็หวังเช่นนั้น”


ห้องสมุดหลวงแห่งอาณาจักรนทีคราม

เช้าวันต่อมา อาเรนแอบเข้าไปยังห้องสมุดหลวงพร้อมเซรอส

เขาต้องการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับความทรงจำที่เห็นเมื่อคืน รวมถึงประวัติของวิหารแห่งจุดกำเนิด

“องค์ชายแน่ใจหรือพ่ะย่ะค่ะว่าจะค้นหาต่อ?”

เซรอสถามพลางมองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง

“แน่ใจ ข้าอยากรู้ว่าความทรงจำนั้นเกี่ยวข้องกับไข่มุกอย่างไร”

อาเรนเดินไปยังชั้นหนังสือเก่า ก่อนหยิบคัมภีร์เล่มหนึ่งที่มีตราสัญลักษณ์คล้ายไข่มุกออกมา

หน้าปกเขียนไว้ว่า

บันทึกแห่งสองบัลลังก์และพันธสัญญาโบราณ

อาเรนเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง

“เซรอส ดูนี่สิ”

เขาชี้ไปยังภาพวาดในหน้าหนึ่ง

ภาพนั้นเป็นรูปหญิงสาวมนุษย์ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มเงือก ทั้งสองกำลังถือไข่มุกแห่งชีวิตร่วมกัน

ใต้ภาพมีข้อความบันทึกไว้ว่า

“เมื่อผู้สืบสายเลือดทั้งสองได้รับพันธสัญญา ความทรงจำที่ถูกผนึกจะเริ่มปรากฏขึ้น ผู้ได้รับเลือกจะเห็นอดีตของผู้ถือครองไข่มุก และจะได้พบความจริงที่ถูกซ่อนไว้โดยผู้มีอำนาจ”

เซรอสอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้น ความทรงจำที่องค์ชายเห็นเมื่อคืนอาจเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่ถูกผนึกไว้พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นความทรงจำของพระมารดาลูเซียน?”

อาเรนพลิกหน้ากระดาษต่อไป ก่อนพบข้อความที่ทำให้เขาหยุดชะงัก

“ผู้ถือครองจี้แห่งความทรงจำจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดประตูสู่วิหารแห่งจุดกำเนิด…”

อาเรนเงยหน้าขึ้น

“จี้แห่งความทรงจำ…”

เขานึกถึงสิ่งที่เห็นในความฝันทันที

“พระมารดาของลูเซียนสวมสร้อยที่มีจี้รูปไข่มุก นั่นอาจเป็นกุญแจที่คัมภีร์กล่าวถึง”

เซรอสขมวดคิ้ว

“แต่หากจี้นั้นอยู่กับมกุฎราชกุมาร เราจะต้องหาทางนำมันไปยังวิหารให้ได้”

อาเรนพยักหน้า

“ข้าจะบอกลูเซียน”


พระราชวังอัศวินธารา ห้องทรงงานของมกุฎราชกุมาร

ลูเซียนกำลังตรวจสอบเอกสารเก่าของพระมารดาอยู่บนโต๊ะ

เขาเปิดกล่องไม้ใบเล็กที่เก็บไว้ในลิ้นชัก ภายในมีจดหมายเก่า ภาพวาด และสร้อยคอที่มีจี้รูปไข่มุก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เจ้าหญิงเซเลเนียขอเข้าเฝ้า”

ลูเซียนเงยหน้าขึ้น

“ให้นางเข้ามา”

ไม่นาน เซเลเนียก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

“ข้าหวังว่าคงไม่ได้รบกวนท่านนะเพคะ”

“ไม่หรอก มีเรื่องอะไรหรือ?”

เซเลเนียมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนสังเกตเห็นสร้อยคอ

“นั่นเป็นของพระมารดาท่านใช่ไหมเพคะ?”

ลูเซียนพยักหน้า

“ใช่ ข้ากำลังตรวจสอบสิ่งของของนาง”

เซเลเนียเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย

“ข้าเคยเห็นจี้ลักษณะนี้ในภาพวาดเก่าของราชวงศ์นะเพคะ เหมือนจะเป็นเครื่องหมายของผู้ดูแลไข่มุกแห่งชีวิต”

ลูเซียนชะงัก

“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

“พระบิดาของข้าเคยเล่าให้ฟังว่า ในอดีตมีหญิงสาวจากราชวงศ์มนุษย์คนหนึ่งได้รับหน้าที่ปกป้องความลับของไข่มุก แต่เรื่องนี้ถูกลบออกจากบันทึกทางการไปนานแล้ว”

ลูเซียนหยิบจี้ขึ้นมาพิจารณา

“เจ้าจำชื่อของหญิงสาวคนนั้นได้หรือไม่?”

เซเลเนียส่ายหน้า

“ข้าจำไม่ได้ค่ะ แต่ข้าอาจช่วยค้นเอกสารเก่าจากราชสำนักของข้าได้”

ลูเซียนมองนางด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า?”

เซเลเนียยิ้มบาง ๆ

“เพราะข้าไม่อยากให้ท่านต้องใช้ชีวิตอยู่กับความเกลียดชังเพียงเพราะความจริงที่ยังไม่มีใครพิสูจน์ค่ะ”

ลูเซียนนิ่งไป

“ขอบใจ เซเลเนีย”

“ด้วยความยินดีเพคะ”

ก่อนออกจากห้อง เซเลเนียหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“อีกอย่างหนึ่งค่ะ ลูเซียน…ข้าได้ยินมาว่าพระบิดาของท่านกำลังเตรียมพิธีหมั้นหมายของเรา”

ลูเซียนถอนหายใจ

“ข้าทราบแล้ว”

“ข้าไม่อยากให้ท่านต้องฝืนใจเพราะเรื่องนี้ หากท่านมีคนที่ต้องการอยู่เคียงข้าง ข้าก็อยากให้ท่านได้เลือกด้วยตัวเอง”

ลูเซียนมองนางอย่างเงียบงัน

เซเลเนียยิ้มให้ ก่อนเดินออกจากห้องไป

เมื่อประตูปิดลง ลูเซียนก็หันกลับมามองสร้อยคออีกครั้ง

เขาเริ่มรู้สึกว่าความลับของพระมารดากำลังเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่ใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้


พระราชวังอัศวินธารา ห้องประชุมลับ

ราชาอัลเบิร์ตกำลังยืนอยู่หน้ากระดานแผนที่ทะเล โดยมีแม่ทัพคนสนิทและชายชุดคลุมดำยืนอยู่เบื้องหน้า

“รายงานมา”

ชายชุดคลุมดำคุกเข่าลง

“พวกเราพบหลักฐานว่ามกุฎราชกุมารได้รับพันธสัญญาจากไข่มุกแห่งชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ราชาอัลเบิร์ตหันขวับ

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

“สัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาปรากฏบนข้อมือของพระองค์ และผู้ที่ได้รับเลือกอีกคนคือองค์ชายอาเรนแห่งเงือก”

ราชาอัลเบิร์ตนิ่งไป ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

“ดี…ในที่สุดไข่มุกก็เลือกผู้สืบทอดแล้ว”

แม่ทัพคนหนึ่งก้าวออกมา

“ฝ่าบาท เราควรส่งกองกำลังไปจับกุมทั้งสองพระองค์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ยังไม่ต้อง ข้าไม่ต้องการให้พวกมันตายก่อนที่จะได้สิ่งที่ข้าต้องการ”

ราชาอัลเบิร์ตเดินไปหยิบแผนที่เก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ส่งคนไปค้นหาวิหารแห่งจุดกำเนิด และเตรียมกองเรือให้พร้อม”

ชายชุดคลุมดำก้มศีรษะ

“แล้วเรื่องราชินีอลิเซียล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของราชาอัลเบิร์ตก็แข็งกร้าวขึ้น

“อย่าเอ่ยชื่อนางอีก!”

ทุกคนในห้องต่างก้มหน้าลง

ราชาอัลเบิร์ตสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวเสียงต่ำ

“นางควรจะหายไปจากโลกนี้ตั้งแต่สิบห้าปีก่อนแล้ว…”


ห้องลับใต้พระราชวังเก่า

ภายในห้องมืดที่มีเพียงแสงเทียนส่องสว่าง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หลังลูกกรงเหล็ก

เส้นผมของนางยาวและยุ่งเหยิง แต่ใบหน้ายังคงงดงาม แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปี

บนลำคอของนางมีร่องรอยของสร้อยที่ถูกถอดออกไป

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า

“ใคร…”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

มีเพียงเงาของชายคนหนึ่งปรากฏอยู่หลังประตู

“พระองค์ยังจำไข่มุกแห่งชีวิตได้หรือไม่?”

หญิงสาวเบิกตากว้าง

“เจ้า…เป็นใคร?”

ชายคนนั้นวางจดหมายฉบับหนึ่งไว้หน้าลูกกรง

“มีคนกำลังตามหาพระองค์ และในไม่ช้าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย”

หญิงสาวรีบคลานเข้ามาหยิบจดหมาย

บนกระดาษมีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้ว่า

“ลูเซียนยังมีชีวิตอยู่ และเขากำลังตามหาท่าน”

น้ำตาของหญิงสาวไหลลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้

“ลูเซียน…ลูกแม่…”

นางยกมือขึ้นปิดปาก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น

“ในที่สุด…ลูกก็เริ่มค้นพบความจริงแล้ว”

นอกห้องลับ ชายชุดคลุมดำยืนมองประตูที่ปิดลง ก่อนจะกระซิบกับตัวเอง

“อีกไม่นานแล้ว…พันธสัญญาจะนำทุกคนกลับไปยังจุดเริ่มต้น”


ท้ายบท

คืนนั้น อาเรนและลูเซียนต่างได้รับความทรงจำเดียวกันอีกครั้ง

คราวนี้ภาพที่ปรากฏไม่ใช่หญิงสาวในชุดสีขาว แต่เป็นภาพของชายสองคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันภายในวิหารโบราณ

คนหนึ่งเป็นมนุษย์ อีกคนเป็นเงือก

ตรงกลางระหว่างพวกเขามีไข่มุกแห่งชีวิตลอยอยู่

ชายมนุษย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หากข้าไม่ได้ครอบครองมัน ก็จะไม่มีใครได้ครอบครองอีก!”

จากนั้นเสียงระเบิดก็ดังสนั่น ภาพทุกอย่างแตกสลายเป็นแสงสีฟ้า

อาเรนลืมตาขึ้นอย่างตกใจ

“นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน…”

ในเวลาเดียวกัน ลูเซียนก็กำมือแน่น

“ชายคนนั้น…ทำไมถึงมีใบหน้าเหมือนพระบิดาของข้า?”

ความเงียบปกคลุมทั้งสองอาณาจักร

และในความมืดมิดของท้องทะเล ไข่มุกแห่งชีวิตกำลังส่องแสงราวกับกำลังเตือนถึงภัยร้ายที่ใกล้เข้ามา

ความจริงเกี่ยวกับสงครามอาจไม่ได้ถูกฝังไว้เพียงหนึ่งร้อยปี แต่ยังคงมีใครบางคนพยายามปกปิดมันมาจนถึงปัจจุบัน

จบบทที่ 8

ตัวอย่างบทที่ 9 : คำสัญญาที่ไม่อาจเปิดเผย

อาเรนและลูเซียนเริ่มค้นหาวิหารแห่งจุดกำเนิดอย่างลับ ๆ แต่เมื่อราชาอัลเบิร์ตทราบว่าลูเซียนกำลังขุดคุ้ยอดีต พระองค์จึงตัดสินใจเร่งพิธีหมั้นหมายกับเจ้าหญิงเซเลเนีย ขณะเดียวกันอาเรนก็ถูกเรียกเข้าเฝ้าราชาออร์เดน และได้รับคำสั่งให้ตัดขาดจากมนุษย์ตลอดไป

บทก่อนหน้า
บทถัดไป