บทที่ 9 คำสัญญาที่ไม่อาจเปิดเผย
เสียงระฆังแห่งพระราชวังอัศวินธาราดังกังวานไปทั่วเมืองหลวงในยามเช้า ธงประจำราชวงศ์ถูกประดับไว้ตามเสาหินและระเบียงพระราชวัง เหล่าขุนนางต่างเร่งเตรียมงานต้อนรับการประชุมครั้งสำคัญ
แต่สำหรับลูเซียน เช้าวันนี้กลับไม่ต่างจากวันที่เต็มไปด้วยความกดดัน
เขายืนอยู่ริมหน้าต่างห้องบรรทม มือข้างหนึ่งกำสร้อยคอของพระมารดาไว้แน่น ส่วนอีกข้างกำลังมองสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาบนข้อมือ
ภาพชายในวิหารเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัว
ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนราชาอัลเบิร์ต พระบิดาของเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
“เป็นไปไม่ได้…”
ลูเซียนพึมพำ
หากชายในภาพคือบรรพบุรุษของราชวงศ์ เรื่องราวอาจเป็นเพียงความบังเอิญ แต่หากภาพนั้นเป็นความทรงจำที่ไข่มุกต้องการเปิดเผยจริง ๆ ก็หมายความว่าความลับของสงครามเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนอาจเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ของเขาโดยตรง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงเรียกเข้าเฝ้า”
ลูเซียนเก็บสร้อยคอไว้ในกล่องไม้ ก่อนหยิบถุงมือขึ้นมาสวมเพื่อปิดบังสัญลักษณ์บนข้อมือ
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ห้องประชุมใหญ่แห่งอาณาจักรอัศวินธารา
ราชาอัลเบิร์ตประทับอยู่บนบัลลังก์ โดยมีขุนนางและแม่ทัพยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง
เมื่อเห็นลูเซียนเดินเข้ามา พระองค์ก็ตรัสขึ้นทันที
“ลูเซียน วันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญจะประกาศ”
“เรื่องอะไรพ่ะย่ะค่ะ?”
ราชาอัลเบิร์ตหันไปทางเจ้าหญิงเซเลเนียซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
“พิธีหมั้นหมายระหว่างเจ้ากับเจ้าหญิงเซเลเนียจะจัดขึ้นในอีกเจ็ดวัน เพื่อยืนยันพันธมิตรระหว่างสองอาณาจักร”
ลูเซียนนิ่งไป
“อีกเจ็ดวัน?”
“ใช่ ข้าต้องการให้ทุกอย่างเสร็จสิ้นก่อนที่กองเรือจะออกเดินทาง”
“ข้าไม่เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้องประชุม
ราชาอัลเบิร์ตขมวดคิ้ว
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าไม่ต้องการหมั้นหมายกับใครเพียงเพราะเหตุผลทางการเมือง”
ราชาอัลเบิร์ตลุกขึ้นจากบัลลังก์
“เจ้าคือรัชทายาท หน้าที่ของเจ้าคือรักษาอาณาจักร ไม่ใช่ทำตามความต้องการส่วนตัว!”
“แล้วความต้องการของข้าไม่มีความหมายเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ลูเซียน!”
เซเลเนียรีบก้าวออกมา
“ฝ่าบาทเพคะ ขอพระองค์ทรงใจเย็นก่อน”
ราชาอัลเบิร์ตมองนาง ก่อนจะกลับไปนั่งบนบัลลังก์
“เรื่องนี้เป็นพระราชโองการ ไม่มีผู้ใดเปลี่ยนแปลงได้”
ลูเซียนกำหมัดแน่น เขาอยากปฏิเสธอีกครั้ง แต่รู้ดีว่าการทำเช่นนั้นอาจทำให้เซเลเนียตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
เขาจึงทำได้เพียงก้มศีรษะเล็กน้อย
“ข้ารับทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
สวนหลวงของพระราชวัง
หลังการประชุม เซเลเนียเดินตามลูเซียนออกมายังสวนหลวง
“ลูเซียน รอสักครู่ได้ไหมเพคะ?”
ลูเซียนหยุดเดิน
“มีอะไรหรือ?”
เซเลเนียมองไปรอบ ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าอยากขอโทษเรื่องพิธีหมั้นหมาย ข้าไม่รู้ว่าพระบิดาของท่านจะประกาศเร็วขนาดนี้”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
“แต่ข้าไม่อยากให้ท่านต้องแต่งงานกับข้าเพราะถูกบังคับ”
ลูเซียนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน
“เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”
เซเลเนียยิ้มบาง ๆ
“ข้าอยากแต่งงานกับคนที่เลือกข้าด้วยหัวใจ ไม่ใช่คนที่จำเป็นต้องเลือกข้าเพื่อรักษาพันธมิตร”
ลูเซียนไม่ได้ตอบ
เซเลเนียมองถุงมือที่เขาสวมอยู่ ก่อนจะถามเบา ๆ
“ช่วงนี้ท่านดูเปลี่ยนไปนะเพคะ”
“เปลี่ยนไปอย่างไร?”
“ท่านดูเหมือนกำลังรอใครบางคน”
คำพูดนั้นทำให้ลูเซียนชะงักเล็กน้อย
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”
“บางทีข้าอาจเข้าใจผิดจริง ๆ ก็ได้ค่ะ”
เซเลเนียยิ้ม ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ถามอะไรอีก
ลูเซียนมองตามแผ่นหลังของนาง เขารู้สึกขอบคุณที่เซเลเนียไม่ได้พยายามบังคับเขาเหมือนที่พระบิดากำลังทำ
แต่หัวใจของเขากลับมีเพียงคนคนเดียวที่นึกถึง
อาเรน…
อาณาจักรนทีคราม พระราชวังใต้สมุทร
อาเรนกำลังอ่านคัมภีร์เกี่ยวกับวิหารแห่งจุดกำเนิดอยู่ในห้องสมุดส่วนตัว ขณะที่เซรอสยืนเฝ้าอยู่ใกล้ประตู
“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าโดยด่วน”
อาเรนเงยหน้าขึ้น
“เสด็จพ่อหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญ”
อาเรนปิดคัมภีร์และลุกขึ้น เขาพอจะเดาได้ว่าการเรียกเข้าเฝ้าครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการออกไปพบลูเซียนอย่างแน่นอน
เมื่อมาถึงท้องพระโรง ราชาออร์เดนประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“อาเรน มาหาข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าช่วงนี้มีข่าวอะไรเกิดขึ้นบริเวณชายแดน?”
อาเรนส่ายหน้า
“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ราชาออร์เดนมองบุตรชายอย่างพิจารณา
“กองเรือมนุษย์กำลังเคลื่อนกำลังพลเข้าใกล้น่านน้ำต้องห้าม และมีรายงานว่าพวกมันกำลังตามหาไข่มุกแห่งชีวิต”
อาเรนเงียบไป
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ถือครองไข่มุก?”
“ข้า…”
“อย่าปิดบังข้า อาเรน”
ราชาออร์เดนลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก่อนเดินเข้ามาหาบุตรชาย
“ข้ารู้แล้วว่าไข่มุกเลือกเจ้าและมกุฎราชกุมารมนุษย์”
อาเรนก้มหน้าลง
“ข้าขอโทษพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าเรื่องนี้อันตรายเพียงใด? พันธสัญญาระหว่างมนุษย์กับเงือกไม่เคยเกิดขึ้นมานานกว่าหนึ่งร้อยปี!”
“แต่บางทีนี่อาจเป็นโอกาสให้เราหยุดสงครามนะพ่ะย่ะค่ะ”
“หยุดสงคราม?”
ราชาออร์เดนหัวเราะอย่างขมขื่น
“เจ้าคิดว่ามนุษย์จะยอมวางอาวุธเพียงเพราะเจ้าเชื่อใจพวกมันอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่ต้องการสงคราม”
“อาเรน!”
เสียงของราชาดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากพระราชวัง ห้ามติดต่อกับมกุฎราชกุมารลูเซียน และห้ามเข้าใกล้ชายแดนมนุษย์โดยเด็ดขาด!”
อาเรนเงยหน้าขึ้น
“เสด็จพ่อ แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น…”
“พอได้แล้ว!”
ราชาออร์เดนหันหลังให้บุตรชาย
“ข้าไม่ต้องการได้ยินชื่อมนุษย์คนนั้นอีก”
อาเรนกำมือแน่น เขาอยากอธิบายทุกอย่าง แต่รู้ดีว่าพระบิดายังไม่พร้อมจะรับฟัง
ห้องบรรทมขององค์ชายอาเรน
เมื่อกลับมาถึงห้อง อาเรนก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง
เขามองสัญลักษณ์บนข้อมือด้วยความกังวล
“ลูเซียน…เราจะทำอย่างไรดี?”
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็ส่องขึ้น
เสียงของลูเซียนดังเข้ามาในความคิด
อาเรน เจ้าอยู่หรือไม่?
อาเรนรีบยกมือขึ้น
ข้าอยู่ ลูเซียน เกิดอะไรขึ้น?
พระบิดาของข้าประกาศพิธีหมั้นหมายกับเซเลเนีย อีกเจ็ดวันจะจัดพิธี
อาเรนนิ่งไป
หมั้นหมายหรือ…
มันเป็นเรื่องทางการเมือง ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนั้น
อาเรนพยายามยิ้ม แม้ลึก ๆ จะรู้สึกเจ็บแปลบในอก
เจ้าหญิงเซเลเนียเป็นคนดีนะ ข้าเคยเห็นนาง นางดูอ่อนโยนมาก
ข้ารู้ แต่ข้าไม่ได้รักนาง
อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วเจ้า…มีคนที่รักอยู่แล้วหรือ?
ลูเซียนนิ่งไปเช่นกัน
เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องตอบคำถามนี้ แต่เมื่อได้ยินเสียงของอาเรน เขากลับรู้สึกว่าการโกหกเป็นเรื่องยากเหลือเกิน
ข้ายังไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร
อย่างนั้นหรือ…
แต่ข้ารู้ว่าข้าไม่อยากเสียเจ้าไป
หัวใจของอาเรนเต้นแรงขึ้น
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบกลับไป
ข้าก็ไม่อยากเสียเจ้าเหมือนกัน
แสงบนข้อมือของทั้งสองส่องสว่างขึ้นพร้อมกัน
แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดบางอย่างก็แล่นผ่านสัญลักษณ์นั้นอย่างฉับพลัน
“อึก!”
อาเรนยกมือกุมข้อมือ
อาเรน! เกิดอะไรขึ้น?
“ไม่เป็นไร ข้าแค่รู้สึกเจ็บเล็กน้อย”
อย่าฝืน หากมีอะไรเกิดขึ้นต้องบอกข้าทันที
อาเรนยิ้มบาง ๆ
“เจ้าก็เหมือนกันนะ ลูเซียน”
ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ ก่อนอาเรนจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“ข้ามีเรื่องอยากบอกเจ้า”
อะไรหรือ?
“ข้าพบข้อมูลเกี่ยวกับวิหารแห่งจุดกำเนิดในคัมภีร์เก่า จี้รูปไข่มุกของพระมารดาเจ้าอาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดประตูวิหาร”
เจ้ามั่นใจหรือ?
“ในคัมภีร์เขียนไว้ว่าผู้ถือครองจี้แห่งความทรงจำจะเป็นกุญแจสำคัญ”
ลูเซียนมองสร้อยคอของพระมารดาที่วางอยู่บนโต๊ะ
ถ้าอย่างนั้น เราต้องไปที่วิหารให้ได้
“แต่ตอนนี้เราถูกห้ามไม่ให้ออกจากวังทั้งคู่”
ข้าจะหาทางเอง
อาเรนถอนหายใจเบา ๆ
“ระวังตัวด้วยนะ ลูเซียน”
เจ้าก็เช่นกัน
ห้องทรงงานของราชาออร์เดน
หลังจากอาเรนกลับไปแล้ว ราชาออร์เดนก็เรียกที่ปรึกษาคนสนิทเข้าพบ
“มีความคืบหน้าเรื่องวิหารแห่งจุดกำเนิดหรือไม่?”
ที่ปรึกษาก้มศีรษะ
“มีพ่ะย่ะค่ะ ตามบันทึกโบราณ วิหารแห่งนั้นจะปรากฏให้เห็นเฉพาะเมื่อไข่มุกแห่งชีวิตตอบสนองต่อผู้สืบสายเลือดทั้งสอง”
ราชาออร์เดนหลับตาลง
“เช่นนั้นก็หมายความว่าอาเรนกับลูเซียนต้องไปที่นั่น”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“หากพวกเขาไปถึงวิหาร ความลับที่ถูกปกปิดมานานจะถูกเปิดเผยทั้งหมด”
ที่ปรึกษานิ่งไป ก่อนถามด้วยความระมัดระวัง
“ฝ่าบาทยังทรงปกปิดเรื่องขององค์ชายไคเอลไว้อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ราชาออร์เดนหันขวับ
“อย่าเอ่ยชื่อเขา!”
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”
ราชาออร์เดนนิ่งเงียบไปนาน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ข้าไม่ต้องการให้ลูกทั้งสองต้องรับรู้”
ที่ปรึกษาก้มศีรษะ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
เพราะความลับเกี่ยวกับเจ้าชายไคเอลอาจเป็นกุญแจสำคัญอีกดอกหนึ่งของพันธสัญญา
ห้องลับใต้พระราชวังอัศวินธารา
อลิเซียนั่งอยู่หลังลูกกรงเหล็ก ในมือกำจดหมายที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อน
นางอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ลูเซียนกำลังตามหาข้า…”
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนกระดาษ
สิบห้าปีแล้วที่นางไม่ได้พบหน้าลูกชาย
สิบห้าปีที่ต้องถูกกักขังอยู่ในสถานที่แห่งนี้ โดยไม่รู้ว่าโลกภายนอกเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
ชายชุดคลุมดำคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดหน้าห้องขัง
“ราชินีอลิเซีย อีกไม่นานพระองค์จะได้พบกับความจริงที่รอคอย”
อลิเซียเงยหน้าขึ้น
“ลูเซียนปลอดภัยดีหรือไม่?”
“พระองค์กำลังค้นหาเรื่องไข่มุกแห่งชีวิต และได้รับพันธสัญญาแล้ว”
อลิเซียเบิกตากว้าง
“พันธสัญญา…เกิดขึ้นแล้วหรือ?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ไข่มุกเลือกผู้สืบสายเลือดทั้งสองบัลลังก์แล้ว”
อลิเซียยิ้มทั้งน้ำตา
“เช่นนั้นก็ยังมีความหวัง…”
“แต่ฝ่าบาทอัลเบิร์ตกำลังเตรียมกองเรือเพื่อยึดไข่มุก พระองค์ต้องระวังตัวให้ดี”
อลิเซียกำจดหมายแน่น
“ข้าต้องบอกลูเซียนให้ได้ ว่าพระบิดาของเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดอย่างไร”
ชายชุดคลุมดำมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเบา ๆ
“หากต้องการช่วยพระโอรส พระองค์ต้องอดทนอีกสักนิด”
ชายฝั่งเหนือ ระหว่างสองอาณาจักร
ในคืนเดียวกัน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สะท้อนลงบนผิวน้ำ เรือรบของอาณาจักรอัศวินธาราหลายลำกำลังเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือ
ธงสีดำและทองสะบัดไปตามแรงลม
บนเรือลำใหญ่ที่สุด ราชาอัลเบิร์ตยืนมองทะเลเบื้องหน้า
“อีกไม่นาน ไข่มุกแห่งชีวิตจะกลับมาอยู่ในมือข้า”
แม่ทัพคนสนิทก้าวเข้ามารายงาน
“กองเรือพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่มีข่าวว่ากองกำลังเงือกเริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน”
ราชาอัลเบิร์ตยิ้มเย็นชา
“ปล่อยให้พวกมันเตรียมตัวไปเถอะ เมื่อถึงเวลา พวกมันจะไม่มีโอกาสขัดขวางข้า”
พระองค์หยิบแผนที่เก่าขึ้นมา
ตรงกลางแผนที่มีสัญลักษณ์ของวิหารแห่งจุดกำเนิด
“ส่งคนไปยังสถานที่นี้ก่อน และอย่าให้ลูเซียนรู้ว่าเรากำลังทำอะไร”
ท้ายบท
อาเรนยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องบรรทม มองออกไปยังท้องทะเลที่มืดมิด
เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างผ่านพันธสัญญา
ลูเซียนกำลังรู้สึกกังวล
อาเรนหลับตาลงและส่งความคิดไปหาอีกฝ่าย
ลูเซียน…เจ้ายังอยู่หรือไม่?
ไม่มีเสียงตอบกลับ
เขาลองเรียกอีกครั้ง
ลูเซียน?
ทันใดนั้น สัญลักษณ์บนข้อมือก็ส่องแสงขึ้นอย่างรุนแรง
ภาพของลูเซียนปรากฏขึ้นในความคิด
เขากำลังยืนอยู่กลางห้องที่มืดสลัว มือข้างหนึ่งกำสร้อยคอของพระมารดาไว้แน่น ส่วนอีกข้างมีเลือดไหลซึมออกมา
“ลูเซียน!”
อาเรนรีบลุกขึ้น
อาเรน…อย่าเข้ามาใกล้ชายฝั่งเหนือเด็ดขาด
“เกิดอะไรขึ้น?”
พระบิดาของข้ากำลังตามหาเจ้า…
เสียงของลูเซียนขาดหายไป ก่อนภาพทุกอย่างจะดับลง
อาเรนยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรง
เขารู้แล้วว่าการห้ามไม่ให้ติดต่อกันของทั้งสองราชวงศ์ไม่ใช่เพียงเรื่องของกฎเก่าอีกต่อไป
แต่กำลังกลายเป็นเครื่องมือของผู้ที่ต้องการครอบครองไข่มุกแห่งชีวิต
และในอีกเจ็ดวัน พิธีหมั้นหมายของลูเซียนกับเจ้าหญิงเซเลเนียจะถูกจัดขึ้น
คำสัญญาระหว่างเจ้าชายทั้งสองกำลังถูกทดสอบ ก่อนที่พวกเขาจะมีโอกาสเปิดเผยความจริงเสียอีก
จบบทที่ 9
ตัวอย่างบทที่ 10 : พิธีหมั้นหมายใต้เงาคลื่น
ลูเซียนต้องเผชิญหน้ากับพิธีหมั้นหมายที่พระบิดาจัดขึ้น ขณะที่อาเรนได้รับข่าวว่ากองเรือมนุษย์กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่น่านน้ำต้องห้าม ทั้งสองจึงตัดสินใจเสี่ยงติดต่อกันอีกครั้ง แต่การพบกันครั้งต่อไปอาจทำให้ความลับเรื่องพันธสัญญาถูกเปิดเผยต่อหน้าทั้งสองราชวงศ์
