บทที่ 1 บทที่ 1 ชายในฝัน - 25% -

“อยากเจอกับชายในฝัน ให้ใช้พลังของกลีบดอกไม้เเละน้ำ จะช่วยให้ความฝันเป็นจริง จะได้พบรักอันสุดวิเศษ ให้วางอ่างใส่น้ำไว้ทางทิศใต้ โปรยกลีบดอกไม้สีม่วง เเละสีชมพูอย่างละสามกลีบ จากนั้นก็เเช่หน้าลงในผิวน้ำ นึกภาพหนุ่มในสเปกไว้ในใจเเล้วล้างหน้า รับรองว่าได้เจอเเน่”

วิรัญดาอ่านข้อความนั้นทวนอีกครั้งก่อนจะจัดแจงนำอ่างขนาดเล็กมาใส่น้ำ จากนั้นใส่กลีบกุหลาบสีชมพู และกลีบดอกเทียนสีม่วงลงไปอย่างละสามกลีบ เสร็จเรียบร้อยก็ก้มหน้าลงไปจุ่มในนั้นพลางนึกถึงรูปร่างหน้าตาของผู้ชายในฝันไปด้วย สักพักก็เงยหน้าขึ้นจากอ่าง หัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นกลีบดอกไม้เกาะติดขึ้นมาบนหน้า

หญิงสาวหยิบมันออกแล้วใส่ไว้ในอ่างตามเดิม ใบหน้าหมดจดเกลี้ยงเกลาคลี่ยิ้มให้ตนเองในกระจก จนเห็นลักยิ้มบุ๋มที่สองข้างแก้มพร้อมกับพูดให้กำลังใจตนเองเบา ๆ

“วันนี้เธอต้องโชคดีสิเนอะยายรัญ ต้องสัมภาษณ์งานผ่าน และอาจจะได้เจอชายในฝันด้วย”

หญิงสาวกำมือประสานกันไว้ที่หน้าอกราวกับตั้งจิตอธิษฐานอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงล้างหน้า และจัดการธุระส่วนตัวต่อไป

“วันนี้มีสัมภาษณ์งานหรือลูก”

สุพจน์เอ่ยถามบุตรสาวที่วิ่งลงมาจากชั้นบนในชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าทุกครั้งพลางเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ขณะที่วิยดา ผู้เป็นมารดาหันไปบอกแม่บ้านให้ตักข้าวต้มเตรียมไว้ให้บุตรสาวทันที

“ใช่ค่ะคุณพ่อ รัญตื่นเต้นจังเลยค่ะสัมภาษณ์งานที่แรก และครั้งแรกด้วย” วิรัญดานั่งลงตรงข้ามมารดา สีหน้าปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด จนผู้เป็นบิดาเห็นแล้วได้แต่หัวเราะเบา ๆ

“ทำให้เต็มที่นะลูก พ่อเอาใจช่วย”

สุพจน์จับศีรษะเล็กโยกไปมาอย่างเอ็นดู ขณะที่ผู้เป็นมารดานั้นตวัดค้อนส่งให้ พลางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแง่งอนเล็กน้อยใส่บุตรสาว

“แทนที่จะมาช่วยพ่อกับแม่ทำงาน ทำไมต้องไปสมัครงานที่อื่นก็ไม่รู้นะ เราเนี่ยจริง ๆ เลย”

“แหม คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ให้ตัวเองบ้างนี่คะ เพิ่งเรียนจบมา จู่ ๆ จะให้รัญไปทำงานที่บริษัทเลยหรือไง ให้รัญออกไปหากำไรชีวิตบ้างสิคะคุณแม่ บริษัทเราก็ให้พี่ภัทรช่วยอยู่แล้วนี่คะ พี่ภัทรเก่งจะตายไป”

วิรัญดาออดอ้อนมารดาอย่างเคย หนำซ้ำยังเอ่ยปากชมพี่ชายที่กำลังเดินลงบันไดมาสมทบที่โต๊ะอาหารอีกคน

“เรื่องปากหวานช่างประจบนี่ไม่มีใครเกินเลยนะยายรัญ”

ทินภัทรพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเสมองการแต่งตัวของวิรัญดาอย่างสนใจ เขาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าของน้องสาวแล้วหัวเราะขลุกขลักในคออย่างอดไม่อยู่

“ขำอะไรคะพี่ภัทร” วิรัญดาหน้าง้ำเมื่อเห็นพี่ชายมองการแต่งตัวของตนแล้วหัวเราะ

“เหมือนเด็กขโมยชุดแม่มาใส่เลย”

ทินภัทรพูดไปตามที่เห็น เพราะวันนี้วิรัญดาสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนมีระบายตรงแนวกระดุมกับกระโปรงทรงสอบสีดำ ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากันสักนิดกับใบหน้าอ่อนใสของน้องสาว ปกติแล้ววิรัญดามักแต่งตัวตามสมัยนิยมแบบวัยรุ่นทั่วไป หรือแต่งตามเทรนด์ที่เป็นกระแส

“พี่ภัทรน่ะ ฮึ!” วิรัญดาทำปากยื่น สะบัดหน้าไปอีกทางอย่างขัดใจ เมื่อวานเธออุตส่าห์ลองชุดที่ขนซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าตั้งหลายชุด กว่าจะลงตัวที่ชุดนี้ได้ก็ใช้เวลาอยู่หน้ากระจกร่วมชั่วโมง

“ยังจะงอนเป็นเด็ก ๆ อีก เรียนจบจนโตจะหางานทำเองได้อยู่แล้วนะ รีบกินเข้าสิ เดี๋ยวก็ไปสัมภาษณ์สายหรอก”

ทินภัทรคลี่ยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่ข้างแก้มไม่ต่างจากผู้เป็นน้องสาว เขาตักข้าวต้มใส่ปากโดยไม่ได้สนใจท่าทางกระเง้ากระงอดของคนนั่งข้างกายอีกต่อไป เพราะมองนาฬิกาแล้วเห็นควรว่าต้องรีบขับรถออกจากบ้าน มิเช่นนั้นรถจะติดบนทางด่วนยาวจนต้องเข้าสายอีก

เขาไม่ชอบเข้าออฟฟิศสายถึงแม้จะอยู่ในฐานะของผู้บริหารแล้วก็ตาม เพราะต้องการเป็นแบบอย่างที่ดีให้พนักงานในบริษัทได้เห็นเป็นเยี่ยงอย่าง อีกทั้งไม่ต้องการให้คนอื่นปรามาสเขาด้วยว่าอายุเพียงแค่นี้ แต่ดันได้นั่งเก้าอี้ผู้บริหาร เขารู้ว่าบางคนถึงกับรอดูว่าคนหนุ่มอย่างเขาจะทำไปได้สักกี่น้ำ ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ใช่พวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

บริษัท บอร์น ทู บิลด์ จำกัด

วิรัญดามองป้ายชื่อบริษัทที่ตนต้องมาสัมภาษณ์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนตัดสินใจเดินเข้ามาแล้วแจ้งความจำนงกับพนักงานสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าซึ่งคงเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ของที่นี่

“สวัสดีค่ะ มาสัมภาษณ์งานตำแหน่งเออีค่ะ”

พนักงานคนนั้นเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้พลางเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ของตน ผายมือเชื้อเชิญให้วิรัญดานั่งรอที่โซฟา

“นั่งรอสักครู่นะคะ” พูดจบเจ้าตัวก็หยิบเอกสารการสมัครงานมายื่นให้ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

วิรัญดานั่งบนโซฟา กรอกประวัติส่วนตัวในใบสมัคร กรอกเสร็จก็นั่งรอด้วยความตื่นเต้นเพราะเป็นการสัมภาษณ์งานครั้งแรกในชีวิต หญิงสาวนึกถึงเคล็ดลับที่ทำให้โชคดีของคนญี่ปุ่น ซึ่งเธอได้ทำมาแล้วก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน

เอ... ถ้าทำก่อนสัมภาษณ์อีกครั้งจะเป็นอะไรไหมนะ...

อย่างไม่รอช้า วิรัญดาเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งจับติ่งหูทั้งสองข้างของตนเองถูเบา ๆ สามทีพร้อมกับพึมพำว่า ขอให้วันนี้มีแต่โชคดี สามครั้ง หลังจากทำเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานคนนั้นเดินมาบอกให้เธอเข้าไปข้างในได้

“เข้าไปสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ รบกวนขอเอกสารด้วยนะคะ”

วิรัญดาหยิบเอกสารส่วนตัวทั้งหมดที่เตรียมมายื่นให้พร้อมกับใบสมัคร จากนั้นจึงเดินตามเข้าไปด้านใน ตากลมโตกวาดมองสภาพภายในออฟฟิศอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท แล้วก็ต้องกรีดร้องอยู่คนเดียวในใจด้วยอาการลิงโลด

ออฟฟิศที่นี่สวยชนะเลิศ!

พนักงานสาวพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องของใครคนหนึ่ง วิรัญดาเหลือบตาอ่านป้ายที่ติดกับหน้าประตูแล้วหัวใจก็แทบร่วงไปถึงตาตุ่ม

นี่เธอต้องสัมภาษณ์กับประธานบริหารเลยหรือนี่!

ระหว่างที่กำลังประหวั่นพรั่นพรึงอยู่ในใจ เสียงเคาะประตูของคนที่พาเข้ามาก็ปลุกให้เธอต้องกดข่มความตื่นเต้นเอาไว้ พยายามรวบรวมสติให้มาอยู่กับตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

“คุณต้นคะ น้องที่มาสัมภาษณ์ตำแหน่งเออีค่ะ”

พนักงานสาวคนนั้นวางเอกสารของวิรัญดาลงบนโต๊ะอีกตัวซึ่งอยู่ถัดไปจากโต๊ะทำงานที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องกำลังนั่งอยู่ วิรัญดาจึงเดินไปนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ตรงนั้น โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าประธานบริหารที่กำลังจดจ่ออยู่กับจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้า

บทถัดไป