บทที่ 10 บทที่ 3 จับคู่ดูตัว - 50% -

“แฟนเหรอ...บอกตามตรงว่าพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะรัญ ว่าพี่ต้นเขามีแฟนรึยัง เพราะเท่าที่เห็นก็มีแต่เพื่อนน่ะ เพื่อนสาวคนสนิท เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวอะไรแบบนั้นน่ะ เข้าใจความหมายที่พี่พูดรึเปล่า”

ลลิตาพยายามพูดอ้อม ๆ เพื่อให้วิรัญดาเข้าใจในสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อ และดูเหมือนว่าสาวน้อยจะเข้าใจทันที เพราะสีหน้ายิ้มระรื่นเมื่อครู่ดูสลดลงไปเล็กน้อย

“รัญเข้าใจค่ะ”

เพื่อนสาวคนสนิท ทำไมเธอจะไม่เข้าใจคำนี้ ในเมื่อพี่ชายของเธอก็มีเพื่อนแบบนี้เหมือนกัน แต่ถ้าถามว่าเป็นคนรักหรือเปล่า ทินภัทร พี่ชายเธอก็จะตอบออกมาทันทีว่าไม่ใช่ แค่คบกัน สนิทกันเฉย ๆ ไม่ได้คบแบบคู่รักทั่วไปทั้งที่เธอเห็นบางคืนเขาไม่ได้กลับมานอนที่บ้านแต่ไปค้างกับ “เพื่อนสาวคนสนิท” ที่คอนโดฯ

เพื่อนประเภทไหนกัน นอนค้างด้วยกันได้ด้วย!

“ขอบคุณนะคะพี่ลิต้า อุตส่าห์จะช่วยเชียร์” วิรัญดาหันไปยิ้มแป้น

“ไม่เป็นไร ช่วยคนให้สมหวังในความรักเขาว่าอานิสงส์แรงนักนี่นา เผื่อจะช่วยดลบันดาลให้พี่พบผู้ชายในฝันอย่างเราบ้าง”

ลลิตาจีบปากจีบคอพูดให้ดูติดตลกจนทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน และเป็นเวลาเดียวกับที่รถแล่นเข้ามาจอดในบริเวณที่จอดรถของออฟฟิศแล้ว

“ถึงแล้ว เอาล่ะเดี๋ยวรัญไปบอกพวกพี่ ๆ เขานะว่าเข้าประชุมบรีฟงานกันหน่อย พี่ขอไปห้องน้ำก่อน”

พูดจบเจ้าตัวก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในออฟฟิศทันที วิรัญดาจึงเดินตามเข้าไปด้านในเพื่อไปแจ้งให้ฝ่ายออกแบบเตรียมตัวเข้าประชุม

หนึ่งนุชยืนจดๆ จ้องๆ อยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของทินภัทรเพราะตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาแฟ้มสตอรีบอร์ดวางไว้ตรงไหนของโต๊ะ เนื่องจากตอนนี้มันเต็มไปด้วยเอกสารต่าง ๆ วางไว้ระเกะระกะ

เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะวางแฟ้มไว้ใกล้กับโทรศัพท์ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งของบางอย่างที่วางอยู่ข้างกันเข้าเสียก่อน

เธอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูในระดับสายตา ปากอิ่มแย้มยิ้มจนแก้มแทบปริ เพราะมันคือสโนว์บอลที่เธอซื้อให้เขาเมื่อวันปีใหม่ที่ผ่านมา

“พี่ภัทรเอาแกมาด้วยหรือเนี่ย ดีจัง”

หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอรีบวางมันลงที่เดิมพร้อมกับหันหลังกลับไปมอง ตาเบิกกว้างขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ เพราะตามปกติแล้วเวลานี้เขาต้องอยู่ที่สตูดิโอถ่ายภาพ เนื่องจากวันนี้มีถ่ายแบบสินค้าคอลเลกชันใหม่ของบริษัท

“อ้าวหนึ่ง...มีอะไรรึเปล่าครับ”

ทินภัทรเลิกคิ้วถามพร้อมกับเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงาน หนึ่งนุชสังเกตสีหน้าเคร่งเครียดของเขาก็พอรู้ว่าน่าจะกำลังมีปัญหาบางอย่าง แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่เอ่ยปากถาม

“หนึ่งเอาสตอรีบอร์ดของโฆษณาตัวล่าสุดมาให้น่ะค่ะ”

เธอตอบพร้อมกับยื่นแฟ้มวางไว้ตรงหน้า มุมปากอดยกยิ้มออกมาไม่ได้เพราะวันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่เธอเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ก่อนจะรีบเม้มปากกลั้นเอาไว้เพราะเกรงว่าเขาจะสงสัย

“หนึ่งขอตัวก่อนนะคะ”

พูดจบหญิงสาวก็เดินเร็ว ๆ ไปทางประตูห้อง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าแดงระเรื่อกับท่าทางอมยิ้มของเธอนั้น จุดประกายความสงสัยให้กับชายหนุ่มเข้าเสียแล้ว

ทินภัทรก้มลงมองตนเองว่ามีจุดบกพร่อง หรือรอยเปื้อนตรงไหนบนเสื้อผ้าหรือเปล่า เพราะหนึ่งนุชมองมาที่เสื้อของเขาแล้วอมยิ้มแปลก ๆ

พลันนั้นความคลางแคลงบางอย่างพุ่งวาบขึ้นมาในใจ

“เฮ้ย! บ้าน่า หนึ่งเนี่ยนะจะเป็นคนคอยซื้อของขวัญให้เรา ไม่น่าจะใช่ เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว” เขาปัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้งไปก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อหาใครคนหนึ่ง

ปลายสายคงไม่ว่างรับเพราะเขากดโทร. ไปครั้งที่สองก็ยังคงเป็นแบบเดิม จึงวางสายแล้วกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาฯ ให้เข้ามาหาทันที

ตอนนี้เขากำลังมีปัญหา เพราะตามแผนงานที่วางไว้ วันนี้ต้องถ่ายคอลเลกชันล่าสุดของสินค้าลายใหม่ แต่อยู่ดี ๆ นางแบบที่ติดต่อเอาไว้กลับเบี้ยวนัดเสียดื้อ ๆ พยายามติดต่ออย่างไรก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเขาต้องหัวเสียกลับมาที่ออฟฟิศ เพราะค่าเช่าสตูดิโอก็จ่ายไปแล้ว และที่สำคัญ ภายในวันพรุ่งนี้เขาต้องถ่ายคอลเลกชันนี้ให้เสร็จ มิเช่นนั้นโปรแกรมงานต่าง ๆ ที่วางเอาไว้ก็จะต้องถูกเลื่อนออกไปจนผิดแผนไปหมด

“แย่แล้วค่ะคุณภัทร เจนพยายามติดต่อไปเอเยนซี่อื่นแล้วนะคะ ไม่มีนางแบบคนไหนว่างมาถ่ายให้เราเลยค่ะ มีแต่ไม่ตรงตามคอนเซ็ปต์ของสินค้า”

เลขาฯ สาวเดินหน้าเครียดไม่แพ้เจ้านายเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น คนที่อยู่ในห้องทั้งสองคนหันไปมองก็เห็นหนึ่งนุชเยี่ยมหน้าเข้ามาพร้อมกับยิ้มแหย

“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้หนึ่งเอาเอกสารให้พี่ภัทรไม่ครบ ขาดไปหนึ่งแผ่น”

หนึ่งนุชเดินเข้ามายื่นแผ่นกระดาษที่ถือติดมือมาด้วยให้กับชายหนุ่ม เขายื่นมือไปรับมันมาพร้อมกับมองหน้าสวยหวานของคนเอามาให้ พลันนั้นในหัวของเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เดี๋ยวหนึ่ง!” ทินภัทรเผลอคว้าข้อมือของหนึ่งนุชเอาไว้แน่น จนหญิงสาวตกใจ ใบหน้าหวานเผือดสีลงทันทีเพราะคิดว่าเขาจะต่อว่าเรื่องที่เธอนำสตอรีบอร์ดมาให้เขาไม่ครบ

“ค...คะพี่ภัทร” เสียงหวานตอบรับเขาสั่น ๆ ผิวเนื้อบริเวณที่เขาสัมผัสร้อนวูบวาบราวกับโดนไฟลน ส่งผลให้ใบหน้าของเธอตอนนี้ซีดสลับแดงระเรื่อ

“พรุ่งนี้มีธุระไปไหนรึเปล่า พี่อยากจะขอให้หนึ่งช่วยงานอะไรพี่สักอย่างได้ไหม เดี๋ยวพี่ให้ค่าล่วงเวลาสองเท่า และจะให้เงินพิเศษต่างหากด้วย...คุณคิดว่ายังไงเจน น้องเขาพอได้ไหม”

ประโยคหลังเขาหันไปคุยกับเลขาฯ คู่ใจทั้งที่มือก็ยังกำข้อมือของหนึ่งนุชไว้แน่น เจนจิราหันไปมองหน้าของหนึ่งนุชแล้วก็เบิกตากว้างพร้อมกับหันมามองเจ้านายของตนเองอีกครั้ง

“ตาถึงมากค่ะคุณภัทร” เจนจิราหันไปยกนิ้วโป้งให้เจ้านายหนุ่มก่อนจะหันไปพูดกับสาวน้อยที่ยืนทำหน้าตื่นอยู่ข้าง ๆ

“คืออย่างนี้นะน้องหนึ่ง อย่างที่น้องหนึ่งรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เรามีถ่ายแบบสินค้าตัวใหม่กัน แต่นางแบบที่เราเคยติดต่อเอาไว้น่ะดันเบี้ยว ติดต่อยังไงก็ไม่ได้ พี่กับคุณภัทรก็เลยมานั่งปวดหัวกันอยู่นี่แหละจ้ะ เพราะว่าเราต้องถ่ายทำให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้”

เจนจิราหยุดพูดไปชั่วครู่พลางหันมามองหน้าเจ้านายราวกับว่าจะให้เขาเป็นคนพูดต่อ ทินภัทรจึงกระแอมเล็กน้อยก่อนพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“พี่อยากให้หนึ่งมาเป็นนางแบบให้พี่ได้รึเปล่า”

หนึ่งนุชอ้าปากค้าง ลืมเรื่องที่เขากำลังเกาะกุมข้อมือเธออยู่เสียสนิทเพราะตอนนี้มีเรื่องที่ดึงความสนใจไปมากกว่า หญิงสาวคาดไม่ถึงกับเรื่องที่ได้ฟังมาเมื่อสักครู่

“นะ...หนึ่งเนี่ยน่ะหรือคะ ไม่ดีมั้งคะ หนึ่งไม่เคยถ่ายเลยนะ”

หนึ่งนุชพูดตะกุกตะกักพยายามตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ทว่าดูเหมือนทั้งสองคนแสร้งทำไม่สนใจ หนำซ้ำยังช่วยกันสนับสนุนเต็มที่

“เรื่องนั้นไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะ มันไม่มีอะไรยากหรอกน้องหนึ่งไม่ต้องเกร็งเลยนะ เพราะพี่ก็อยู่ คุณภัทรก็ไปดูอยู่ด้วย แค่ถ่ายไม่กี่รูปแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” เพราะรู้ว่าหนึ่งนุชกังวลเรื่องอะไร เจนจิราจึงเกลี้ยกล่อม และพยายามบอกให้รู้ว่าหนึ่งนุชไม่ต้องอยู่เพียงลำพังตอนถ่ายแบบ

“นะครับหนึ่ง ช่วยพี่หน่อย ถือเสียว่าพี่ขอร้องก็แล้วกัน อย่างหนึ่งเนี่ยหน้าตาตรงตามคอนเซ็ปต์พอดีเป๊ะเลย ไม่ต้องกลัวว่าจะทำไม่ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย” ทินภัทรพูดอย่างให้กำลังใจเหมือนพูดกับน้องสาวคนหนึ่ง ในขณะที่หญิงสาวกำลังคิดไปอีกทาง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป