บทที่ 11 บทที่ 3 จับคู่ดูตัว - 75% -
เขาไปด้วยงั้นหรือ...นั่นแหละยิ่งแล้วใหญ่ เธอจะกล้าโพสท่าได้อย่างไรถ้าหากมีเขายืนมองอยู่ด้วยตลอด!
“ก็...ก็ได้ค่ะ” หนึ่งนุชตอบรับเสียงแผ่ว แค่ฟังเสียงของเขาขอร้องเธอก็ใจอ่อนให้เขาแล้วเกินครึ่ง
“ขอบคุณมากครับหนึ่ง”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างจนคนมองหัวใจเต้นกระหน่ำ เธอหลุบตาลงมองที่ข้อมือของตนเอง ทินภัทรจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังกุมข้อมือเธออยู่ จึงรีบปล่อยข้อมือเธอทันที เห็นผิวเนื้อบริเวณที่เขาจับมีรอยแดงจากน้ำมือของเขา เมื่อครู่เขาคงลืมตัวมากไปหน่อยจึงเผลอบีบข้อมือเธอเสียแรง อยากเอ่ยปากขอโทษ แต่พอเห็นหน้าระเรื่อกับแววตาขวยเขินของหนึ่งนุช เขาจึงเปลี่ยนใจไม่พูดถึง เพราะเกรงว่าจะทำให้เธออายมากกว่าเดิม
“ถ้าอย่างนั้นเจนไปแจ้งทีมงานเอาไว้เลยก็แล้วกันนะคะ”
เจนจิราไม่ได้สงสัยท่าทีผิดปกติของทั้งคู่เพราะมัวแต่ตื่นเต้นดีใจที่หานางแบบมาแทนคนเก่าได้แล้ว ร่างเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้สองหนุ่มสาวอยู่กันตามลำพังโดยที่หนึ่งนุชนั้นหันมองตามหลังของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ไปตาละห้อย
“พรุ่งนี้พี่ไปรับหนึ่งที่บ้านก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องลำบากนั่งรถมาเอง”
ชายหนุ่มเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา หญิงสาวหันขวับมาทางเขาทันที เธอปฏิเสธเสียงรัวพร้อมกับโบกมือไปด้วย
“ไม่เป็นค่ะพี่ภัทร หนึ่งนั่งรถเมล์มาเองดีกว่าค่ะ”
“เถอะน่า...ไม่ต้องเกรงใจ เราก็เหมือนน้องสาวพี่คนหนึ่งนั่นแหละ แค่ไปรับหนึ่งที่บ้านแค่นี้พี่ไม่ลำบากอะไรนักหรอก เก้าโมงเช้านะ เตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ อ้อ...เกือบลืม บ้านหนึ่งอยู่ตรงช่วงไหนนะ แล้วก็เอาเบอร์หนึ่งมาด้วยพรุ่งนี้พี่จะได้โทร. หา”
ทินภัทรพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเตรียมกดบันทึกเบอร์ของหญิงสาว จึงไม่ทันเห็นสีหน้าจืดเจื่อนของคนที่กำลังอธิบายทางไปบ้านของตนเอง
หัวใจที่เต้นกระหน่ำก่อนหน้านี้แผ่วลงจนน่าใจหายตั้งแต่ได้ยินประโยคนั้นจากเขา...เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง
หลังจากบอกเส้นทางบ้านของตนเอง และเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวให้ทินภัทรแล้ว หนึ่งนุชจึงขอตัวออกมาทำงานต่อด้วยความรู้สึกที่ยุ่งเหยิง และสับสนกันไปหมด ในสมองครุ่นคิดไปถึงเรื่องวันพรุ่งนี้ต่าง ๆ นานา เริ่มหนักใจว่าจะทำหน้าอย่างไรดี เวลาที่ต้องนั่งอยู่ในรถกับเขาสองต่อสอง เขาจะจับความรู้สึกของเธอได้หรือไม่ ว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแค่พี่ชายเพื่อนสนิท
“เฮ้อ...” หญิงสาวเผลอตัวถอนหายใจออกมาจนคนที่เดินผ่านโต๊ะทำงานของเธออดเอ่ยปากแซวขึ้นมาไม่ได้
“เป็นอะไรจ๊ะหนึ่ง นั่งถอนหายใจเป็นคนแก่เชียว” เปมิกา รุ่นพี่ในแผนกพูดยิ้ม ๆ พลางเอามือวางไว้บนพาร์ทิชั่น
“หนักใจนิดหน่อยค่ะพี่มี่ คือว่า...”
หนึ่งนุชตัดสินใจเล่าเรื่องถ่ายแบบวันพรุ่งนี้ให้รุ่นพี่ฟังอย่างไม่ปิดบัง เปมิกายืนฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ทั้งที่ในใจร้อนรนไปหมดตั้งแต่ได้รู้ว่าทินภัทรจะไปรับหนึ่งนุชถึงบ้าน
“ให้เจ้านายไปรับถึงบ้านมันจะดีหรือหนึ่ง พี่ว่าหนึ่งปฏิเสธไปไม่ดีกว่าหรือ เกรงใจเขานะ อีกอย่างนะ ถ้าแฟนพี่ภัทรเขารู้ขึ้นมาเดี๋ยวก็เป็นเรื่องจนได้ แฟนพี่ภัทรน่ะขี้หึงจะตาย”
เปมิกาพูดเสียงค่อยเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยินว่าตนพูดโกหกไปคำโต ในขณะที่คนฟังนั้นหัวใจวูบโหวงขึ้นทันที
“ฟะ...แฟนพี่ภัทรน่ะเหรอคะ”
เขามีคนรักด้วยงั้นหรือ ทำไมเธอไม่เคยรู้ ทำไมวิรัญดาไม่เคยเล่าให้ฟังว่าพี่ชายของตัวเองมีคนรักอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน เพราะเท่าที่เธอรู้มา วิรัญดามักพูดเสมอว่าพี่ชายยังโสด
“ก็ใช่น่ะสิ พี่เตือนด้วยความหวังดีหรอกนะ อย่าเอาไปพูดให้ใครฟังล่ะว่าพี่เอามาเล่าให้ฟัง” เปมิกากระซิบเบาๆ พลางแอบซ่อนสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องไว้ภายใน เมื่อเห็นสาวน้อยเชื่อเรื่องที่เธอเป่าหูเสียสนิท
เปมิกาแอบรักทินภัทรมานานตั้งแต่สมัยยังเป็นนักศึกษาเพราะเคยเรียนอยู่สถาบันเดียวกัน เขาเป็นรุ่นพี่เธอสองปี หลังจากเขาเรียนจบออกไป เธอก็คบหากับคนอื่นบ้าง เพราะคิดว่าอย่างไรเสียตนคงไม่มีวันสมหวังกับเขาได้
จนกระทั่งได้มาทำงานที่นี่ และได้รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้ ความรู้สึกเก่าก่อนที่เคยมีก็ถูกกวนจนฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าแม้เธอจะพยายามแสดงออก หรือสื่อให้เขารู้มากแค่ไหนว่าเธอมีใจให้ แต่เขากลับยังคงสถานะไว้เพียงรุ่นน้องร่วมสถาบันเดียวกันเท่านั้น
เธออิจฉาหนึ่งนุช...แค่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะได้ไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถของเขา ก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งใจ กลัวเขาจะเผลอไผลไปกับผู้หญิงคนนี้ ยิ่งหนึ่งนุชมีรูปร่างหน้าตาสวยสดจนหนุ่ม ๆ ทั้งในและนอกบริษัทขยันแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน เธอก็ยิ่งกลัวว่าสักวันทินภัทรจะหลงใหลกับรูปโฉมของหนึ่งนุชเข้า ซึ่งเธอคงยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
“หาทางไปเองให้ได้เถอะเชื่อพี่ ถ้าไม่อยากมีปัญหา”
เปมิกาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินผละออกไปด้วยความรู้สึกราวกับถูกเผาไหม้จนร้อนไปทั้งอก
ในขณะเดียวกันหนึ่งนุชก็แทบไม่มีกระจิตกระใจจะทำงานใดต่อเพราะความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามากระแทกใจกับความจริงที่ได้รับรู้
เขามีคนรักอยู่แล้ว
หลังเลิกงาน วิรัญดามีนัดกับมารดาเพื่อออกมาชอปปิงกันตามประสาผู้หญิง ระหว่างที่หญิงสาวกำลังเลือกดมกลิ่นน้ำหอมที่ถูกใจอยู่หน้าเคาน์เตอร์เครื่องสำอาง ด้านในเคาน์เตอร์นั้นมารดาก็กำลังคุยอยู่กับพนักงานขาย จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับท่านเดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่นั่นยังไม่ทำให้เธอแปลกใจได้เท่ากับหญิงสาวที่มาด้วยกัน ซึ่งขณะนี้เจ้าตัวกำลังก้มลงไปพูดกับเด็กชายตัวน้อยในรถเข็น
เพราะเธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของน้องชายต้นตระกูล
เห็นท่าทีพูดคุยกันอย่างสนิทสนมระหว่างมารดากับหญิงสูงวัยคนนั้นแล้ว ก็เดาได้ว่าทั้งสองคนคงเป็นเพื่อนกัน หรือไม่ก็สนิทกันในระดับหนึ่ง เพราะฟังจากประโยคที่ใช้คุยกันก็พอจะรู้
“แล้วเธอมากับใคร มาคนเดียวหรือ ไม่พาลูกสาวมาด้วยล่ะ ฉันมากับลูกสะใภ้ เมียเจ้าต่อมันน่ะ เพิ่งมาจากเชียงใหม่กันก็เลยพากันมาชอปปิง นี่... ฉันพาหลานตัวเล็กมาด้วยนะ กำลังน่าชังเลยล่ะ...หนูแก้ว มานี่มาลูก พาน้องก้านมาด้วยนะ”
เตือนจิตต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ประโยคหลังหันไปบอกแก้วกานดา ลูกสะใภ้ให้เข้ามาไหว้ทักทายเพื่อนสนิทของตน
“นี่หนูแก้ว เมียเจ้าต่อเขา...นี่น้าวิยดา เพื่อนสนิทของแม่ตั้งแต่สมัยสาว ๆ โน่นเลย” เตือนจิตต์แนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน แก้วกานดากระพุ่มมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม ขณะที่เตือนจิตต์นั้นหันไปอุ้มหลานชายตัวน้อยออกมาจากรถเข็น
วิรัญดาเดินเข้าไปหามารดาทันที เพราะเมื่อครู่เธอเห็นมารดามองมาจึงรู้ว่าท่านกำลังต้องการให้เข้าไปหาตอนนี้ เพื่อให้เธอไหว้ทักทายผู้ใหญ่ตามมารยาทที่ดี
“ยายรัญมาหาแม่เร็ว...นี่ยายรัญลูกสาวฉัน เธอจำได้รึเปล่า...ยายรัญจำป้าเตือนได้ไหมลูก” วิยดาหันไปถามบุตรสาวของตนเองบ้าง วิรัญดาจึงยกมือขึ้นไหว้ทั้งเตือนจิตต์ และแก้วกานดาที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลัง
“ต๊าย...นี่หนูรัญหรอกหรือเนี่ย โตเป็นสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูจนป้าจำไม่ได้เลย เรียนอยู่ปีไหนแล้วลูก” เตือนจิตต์ยกมือขึ้นแตะแก้มเนียนใสของวิรัญดาเบา ๆ อย่างเอื้อเอ็นดู
“เรียนจบแล้วค่ะคุณป้า ตอนนี้เพิ่งเริ่มทำงานค่ะ”
วิรัญดาตอบเสียงใส เห็นเตือนจิตต์เบิกตากว้างอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ สายตาที่มองมามีแต่ความชื่นชม
