บทที่ 12 บทที่ 3 จับคู่ดูตัว - 100% -
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ เลยนะเนี่ย หนูรัญที่ป้าจำได้ตอนนั้นยังใส่กระโปรงนักเรียนอยู่เลย”
เตือนจิตต์พูดกับวิรัญดาเสร็จก็หันไปส่งหลานชายคืนให้แก้วกานดารับไปอุ้มต่อ ก่อนจะดึงแขนวิยดาให้เดินห่างออกมาจากตรงนั้น
“วิ...หนูรัญอายุเท่าไรแล้วหรือ มีแฟนรึยัง”
เตือนจิตต์พูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน วิยดาสงสัยว่าเพื่อนถามทำไม แต่ก็ตอบไปตามตรง
“ยี่สิบเอ็ดย่างยี่สิบสองแล้วล่ะ แฟนเฟินอะไรไม่มีกับใครเขาหรอก ยังบ้าบอไปตามเรื่องอยู่เลย เธอถามทำไมหรือ”
“เธอจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันสนใจอยากจะเป็นแม่สื่อแม่ชักหนูรัญให้กับตาต้น ลูกชายคนโตของฉัน”
เตือนจิตต์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อคิดแผนจับคู่ให้บุตรคนโตได้สด ๆ ร้อน ๆ ในขณะที่วิยดาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจพลางนึกใบหน้าบุตรชายคนโตของเพื่อนสนิทที่ชื่อต้นตระกูล
ต้นตระกูลที่ตนจำได้นั้นเป็นชายหนุ่มที่ดูดีไม่หยอก เอาการเอางาน สุขุม มีความเป็นผู้นำ ไม่มีลักษณะเป็นแบดบอยเหมือนต่อตระการ บุตรชายคนรอง และไม่ดูเจ้าชู้ไก่แจ้เหมือนไตรภัทร บุตรชายคนสุดท้อง
หากวิรัญดาได้ผู้ชายอย่างต้นตระกูลมาแต่งงานด้วยคงจะดีไม่น้อย เพราะบุตรสาวของตนยังเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักที ต้องได้ผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่พึ่งพาได้อย่างต้นตระกูลมาเป็นคู่ชีวิตจึงจะเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน
“จะว่าไปแล้วก็เข้าท่าเหมือนกันนะถ้าเป็นตาต้น ลูกชายคนโตของเธอน่ะ ว่าแต่เธอจะทำยังไง”
วิยดาเปิดปากถามเพื่อนอย่างสนใจ ถ้าเป็นบุตรชายคนโตของครอบครัวนี้แล้วละก็ เธอตกลงทันทีโดยไม่ต้องเก็บไปคิดให้มากความ คนเป็นแม่ อย่างไรเสียก็อยากให้ลูกของตนเองได้คู่ครองที่ดีทั้งนั้น
“วันอาทิตย์เธอกับหนูรัญไปไหนกันรึเปล่าล่ะ ไปทานข้าวกันหน่อยไหม ฉันจะพาตาต้นไปด้วย แต่ไม่ต้องบอกเด็ก ๆ เขาหรอกนะว่าเราวางแผนจะให้มาดูตัวกันน่ะเพราะเดี๋ยวจะไม่ยอมมาเปล่า ๆ”
เตือนจิตต์พูดแค่นั้น วิยดาก็พยักหน้าเข้าใจทันที
“ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก แต่คงต้องถามเจ้าตัวเขาก่อนนั่นแหละ ไม่รู้ว่ามีธุระอะไรที่ไหนรึเปล่า เอาเป็นว่าฉันจะโทร. บอกอีกทีก็แล้วกันนะเตือน ว่าแต่ลูกชายเธอเถอะ โสดแน่นะ”
วิยดาไม่วายสงสัย เพราะผู้ชายอย่างต้นตระกูลนั้นไม่น่าจะครองตัวเป็นโสดมาได้จนป่านนี้ แม้ยังไม่แต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว แต่ก็น่าจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนอยู่บ้าง
“แน่นอนจ้ะ ลูกชายของฉันน่ะวัน ๆ มีแต่งาน งาน แล้วก็งาน เลิกงานก็กลับบ้านตรงเวลาเป๊ะทุกวัน เพราะฉะนั้นฉันรับประกันได้เลยว่าโสดแน่นอน” เตือนจิตต์ยืนยันหนักแน่นอย่างนั้นคนฟังก็ค่อยคลายใจ
“งั้นตกลงตามนี้ เดี๋ยวเราค่อยโทร. นัดแนะกันอีกทีก็แล้วกันว่าที่ไหนวันไหน” วิยดาพูดตัดบทเมื่อเห็นบุตรสาวของตนทำท่าเมียงมองมาด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปคุยกับแก้วกานดา ลูกสะใภ้ของเพื่อนที่กำลังอุ้มลูกชายอยู่ในอ้อมแขน
เมื่อทั้งคู่เดินกลับเข้ามา ต่างคนจึงต่างแยกย้ายกันไปหลังจากที่ร่ำลากันเสร็จเรียบร้อย
เดินออกมาได้สักพักเตือนจิตต์ก็หันไปถามลูกสะใภ้ทันที
“แก้วคิดว่าหนูรัญเขาเป็นยังไงบ้าง”
“แก้วว่าน้องเขาก็น่ารักดีนะคะ อัธยาศัยดีมากเลยค่ะ คุยเก่งยิ้มง่าย เวลาน้องเขายิ้มแต่ละที เห็นลักยิ้มที่แก้มด้วย”
แก้วกานดาพูดไปยิ้มไป เมื่อครู่ตอนที่ยืนอยู่ด้วยกันนั้น เธอถูกวิรัญดาชวนคุยตลอดเวลา สลับกับการหยอกล้อเล่นกับบุตรชายของเธอ
“แม่กำลังคิดว่าจะติดต่อหนูรัญให้พี่ต้นเขาน่ะ”
คนสูงวัยไม่พิรี้พิไรให้มากความ บอกความประสงค์ของตนเองออกไปทันทีจนคนฟังอดแปลกใจไม่ได้
“พี่ต้นกับน้องรัญเนี่ยน่ะหรือคะ”
แก้วกานดานึกภาพของคนทั้งคู่ตามไปด้วยแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ คนหนึ่งนั้นเงียบขรึม แต่ก็อบอุ่นอ่อนโยน ในขณะที่อีกคนหนึ่งนั้นสดใสร่าเริงช่างพูดช่างคุย จะว่าไปก็จัดว่าเป็นคู่ที่ลงตัวกันดี เพราะต่างคนต่างเติมเต็มในส่วนที่ขาดให้กันและกัน อย่างเช่นคู่ของเธอกับต่อตระการ
“ใช่ แม่คิดว่าหนูรัญเขาน่ารักดีนะ ดูท่าทางช่างออดอ้อนเอาใจเก่ง น่าจะเหมาะกับพี่ต้นเขา เพราะรายนั้นน่ะคร่ำเคร่งอยู่แต่กับงาน แฟนเฟินก็ไม่รู้จักมีกับเขาบ้างเลย ถ้าได้หนูรัญไปชีวิตจะได้มีสีสันขึ้นมาสักหน่อย”
“แก้วก็คิดเหมือนคุณแม่ค่ะ ว่าแต่อายุจะไม่ห่างกันเกินไปหรือคะ น้องรัญเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ แต่พี่ต้นน่ะสามสิบกว่าแล้ว ถ้าเป็นพี่ไตรน่าจะใกล้เคียงกันมากกว่ารึเปล่าคะ”
เธอหมายถึงไตรภัทร บุตรชายคนสุดท้องของบ้านนี้ ซึ่งพอเตือนจิตต์ได้ยินชื่อบุตรชายคนนี้ขึ้นมาเมื่อไร ความดันพานจะขึ้นมาให้ได้เสียทุกที
“โอ๊ย...ไม่ ๆ แม่ไม่มีทางให้เด็กน่ารักอย่างหนูรัญไปล่มหัวจมท้ายกับเจ้าไตรมันเด็ดขาด ฮึ! พูดแล้วก็น่าโมโห ขยันก่อเรื่องเป็นข่าวได้ไม่เว้นแต่ละวัน วันนี้เดี๋ยวมีข่าวกับนางแบบคนนั้น อีกวันมาเป็นข่าวกับนางเอกคนนี้ เฮ้อ ดูข่าวบันเทิงแล้วเจอข่าวมันทีไร แม่จะเป็นลมตายเสียให้ได้”
เตือนจิตต์พูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อนึกถึงไตรภัทร ซึ่งขณะนี้เป็นนักร้องป๊อปร็อกซูเปอร์สตาร์ขวัญใจหนุ่มสาวเกือบทั้งประเทศ
“แหม...คุณแม่คะ พี่ไตรเขาเป็นนักร้องนี่คะ ทำงานอยู่ในวงการบันเทิงมันก็ต้องมีข่าวแบบนี้ออกมาบ้างเป็นธรรมดานั่นแหละค่ะ บางข่าวไม่จริงด้วยซ้ำ แต่นักข่าวเขาก็เล่นข่าวเพื่อให้หนังสือขายได้เท่านั้นเอง”
แก้วกานดาพูดปลอบใจแม่สามี ทั้งที่ใจจริงแล้วเธอก็คิดไม่ต่างจากท่านเท่าไร เพราะวันแต่งงานของตนกับต่อตระการเธอยังจำได้ขึ้นใจเมื่อจู่ ๆ ก็มีสาวสวยสองนางมาตบตีกันกลางงานเพื่อแย่งกันจะเดินควงกับเขาจนนักข่าวถ่ายรูปไปทำข่าวกันครึกโครม
“ไม่รู้ล่ะ เรื่องมีครอบครัวแบบชาวบ้านชาวช่องเขานั่น แม่เลิกคาดหวังกับมันมาตั้งนานแล้ว มาลุ้นคนที่ยังพอเป็นไปได้ดีกว่า ว่าแต่แก้วเถอะห้ามไปบอกใครเรื่องนี้นะ แม้แต่เจ้าต่อ”
เตือนจิตต์กำชับกำชาลูกสะใภ้เอาไว้เพราะไม่อยากให้เรื่องแผนจับคู่ดูตัวของต้นตระกูลกับวิรัญดาต้องหลุดรอดออกไปให้เจ้าตัวได้รับรู้ มิเช่นนั้นแผนนี้อาจล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะต้นตระกูลไม่มีทางยอมให้ถูกจับคู่เป็นแน่
ขณะเดียวกัน แม่ลูกอีกคู่นั้นเดินมาถึงที่จอดรถพอดี วิรัญดาอาสาเป็นคนขับกลับบ้านด้วยตนเองเพราะขามานั้นมารดาขับรถมาเพียงลำพังแล้ว อีกทั้งตนต้องการให้มารดานั่งสบาย ๆ เพราะเดินมานาน
“ยายรัญ วันอาทิตย์นี้ไปไหนรึเปล่าลูก” ผู้เป็นมารดาเปิดปากถามบุตรสาวทันทีที่รถเคลื่อนออกจากห้างสรรพสินค้า
“ช่วงบ่ายมีเรียนทำเบเกอรี่ค่ะ เรียนถึงบ่ายสี่โมงก็เลิกแล้วล่ะ คุณแม่มีอะไรรึเปล่าคะ”
“งั้นก็ดีเลย ตอนเย็นเราไปทานข้าวกับป้าเตือนเขาดีไหม เมื่อกี้ยังคุยกันได้ไม่จุใจเท่าไรเลยน่ะ ก็เลยคิดว่าวันอาทิตย์จะนัดไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานกันดีกว่า รัญไปเป็นเพื่อนแม่หน่อยได้ไหมลูก”
เอ่ยชวนแล้วก็กลั้นใจรอฟังคำตอบ สักพักคนสูงวัยกว่าก็แทบจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดี แต่ต้องรีบซ่อนสีหน้าไว้เต็มที่เมื่อได้ยินคำตอบรับจากปากของบุตรสาว
“ได้สิคะคุณแม่ เดี๋ยวรัญไปเป็นเพื่อนคุณแม่เองค่ะ”
หญิงสาวหันไปยิ้มให้มารดาแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ จึงไม่ทันได้เห็นแววตาสมใจของผู้เป็นแม่ที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ
