บทที่ 2 บทที่ 1 ชายในฝัน - 50% -

เสียงทุ้มที่หลุดออกมาจากปากของคนที่กินตำแหน่งประธานบริหาร ทำให้วิรัญดาต้องแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเขาทันที เพราะเสียงที่ได้ยินฟังดูหนุ่มมาก ทั้งที่เธอประมาณอายุจากตำแหน่งของเขาว่าน่าจะเกินห้าสิบปีขึ้นไป แต่น่าเสียดายที่กองแฟ้มซึ่งวางสุมซ้อนทับกันจนสูงท่วมศีรษะอยู่ข้างโต๊ะของเขานั้นบดบังใบหน้าที่อยากเห็นจนสิ้น เธอจึงผินหน้ากลับมามองโต๊ะตรงหน้าตามเดิม แล้วนั่งทบทวนคำถามคำตอบเกี่ยวกับการสัมภาษณ์งานที่เธอจำมาจากอินเทอร์เน็ต

ไม่นานนักร่างสูงโปร่งของผู้เป็นเจ้าของห้องก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว วิรัญดารีบนั่งหลังตรงทันทีตั้งแต่เห็นเงาของผู้สัมภาษณ์ลุกขึ้นและกำลังเดินมา

“คุณวิรัญดา มุตตินานนท์นะครับ”

น้ำเสียงเป็นการเป็นงานของเขาทำให้วิรัญดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย เพราะเริ่มรู้แล้วว่าการสัมภาษณ์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น จากที่อ่านเคล็ดลับ และข้อควรปฏิบัติเวลามาสัมภาษณ์งานจากเว็บหางานชื่อดัง ทำให้เธอรู้ว่าไม่ควรก้มหน้า หรือหลบตาคนสัมภาษณ์อย่างเด็ดขาด

ทว่าทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนสัมภาษณ์ชัดเต็มสองตา หญิงสาวก็ถึงกับอ้าปากค้างจนเผลอมองเขานิ่ง

เธอเจอแล้ว...ชายในฝัน

“อะแฮ่ม!”

ต้นตระกูลทำทีเป็นกระแอมเสียงดังเพื่อเรียกสติของหญิงสาวตรงหน้า เขาจะไม่อะไรเลย หากเธอนั่งมองเหม่อไปเรื่อยเปื่อยจนเหมือนกำลังจ้องเขา แต่นี่เธอกลับทำตาชวนฝันราวกับเขาเป็นอาหารตาของเธอไปเสียได้

“คะ! เอ่อ... ค่ะ วิรัญดา มุตตินานนท์ค่ะ”

วิรัญดารู้ตัวว่าเผลอเสียมารยาทกับชายหนุ่มที่มีฐานะเป็นถึงประธานบริหาร และเป็นคนชี้เป็นชี้ตายหน้าที่การงานของเธอในวันนี้ หญิงสาวจึงรีบยกมือไหว้แล้วหลุบตาลงต่ำมองแค่ปกเสื้อของเขา ทั้งที่ตอนนี้รู้สึกว่าใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด

ชายหนุ่มลอบยิ้มโดยอาศัยเอกสารสมัครงานของเธอปิดบังใบหน้าไว้เมื่อเห็นอากัปกิริยาของหญิงสาว ก่อนจะลดมือลงเมื่อปรับสีหน้าได้เป็นปกติ

“เพิ่งเรียนจบ ยังไม่เคยทำงานที่ไหนเลยใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ แล้วก็เพิ่งมาสัมภาษณ์ที่นี่ที่แรกเลย”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากถาม

“แปลว่าเพิ่งมีที่นี่เรียกไปที่เดียว หรือว่าเพิ่งมาสมัครที่นี่ที่เดียว”

“สมัครไว้หลายที่ค่ะ มีเรียกให้ไปสัมภาษณ์อยู่เหมือนกัน แต่ที่นี่เรียกก่อนที่อื่น ก็เลยมาที่นี่ก่อนตามลำดับ”

“ทำไมถึงอยากทำงานที่นี่” ชายหนุ่มยิงคำถามที่เขามักใช้ถามคนที่มาสมัครงานที่นี่ทุกคน

เพราะมีชายในฝันอย่างพี่อยู่ที่นี่ไงคะ...

หญิงสาวตอบคำถามนั้นคนเดียวในใจ แต่สิ่งที่พูดออกไปเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงของนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่อย่างเธอล้วน ๆ

“เพราะอยากทำงานค่ะ อยากได้งานทำเป็นหลักแหล่งในบริษัทที่น่าเชื่อถือและมั่นคง เด็กจบใหม่ส่วนใหญ่จะหางานยากมากเพราะไม่มีประสบการณ์การทำงานมาเลย บริษัทจึงมักไม่ค่อยรับคนจบใหม่เข้าทำงานสักเท่าไร แต่ถ้าที่นี่จะให้โอกาส ดิฉันก็สัญญาว่าจะเรียนรู้งานให้เร็วที่สุด และตั้งใจทำงานให้มากที่สุดค่ะ”

พูดจบวิรัญดาก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างประจบอวดลักยิ้มบุ๋มที่ข้างแก้ม ในใจภาวนาให้ชายหนุ่มตรงหน้าเห็นความตั้งใจจริงของเธอที่อยากมาทำงานที่นี่ จนอนุมัติให้เธอผ่านการสัมภาษณ์ครั้งนี้เร็ว ๆ

เด็กคนนี้น่ารักดีแฮะ...

ต้นตระกูลยิ้มตอบพลางมองลักยิ้มที่สองข้างแก้มอย่างเอ็นดู สาวน้อยคนนี้ทำให้เขานึกไปถึงต้องตา น้องสาวคนสุดท้อง จำได้ว่าตอนที่เจ้าตัวเรียนจบมาใหม่ ๆ ก็ไฟแรงอย่างนี้เหมือนกัน ท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าคงอยากได้งานทำจริง ๆ และเขาเองก็ยอมรับว่าถูกใจบุคลิกภาพของเธอไม่น้อย

การพูดจาตอบโต้ฉะฉาน ท่าทางเฉลียวฉลาดที่เจ้าตัวแสดงออกมานั้นทำให้ชายหนุ่มใช้ปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงไปในใบสมัครโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้เห็น

จากนั้นต้นตระกูลก็ซักถามออกไปหลายประโยค ไม่ว่าจะเป็นทัศนคติในการทำงาน ความรู้ความสามารถ กิจกรรมที่เคยทำสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตลอดจนช่วงที่เธอฝึกงานในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง

“เอาล่ะ ผมจะให้คนติดต่อไปอีกทีนะ หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน”

ต้นตระกูลยืนขึ้น ทำให้วิรัญดาต้องเผลอมองเขาด้วยความชื่นชมอีกครั้ง

ร่างสูงสง่าของเขากับกางเกงสแล็กแบบพอดีตัว และเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นไปถึงข้อศอก อาจจะดูไม่ค่อยเรียบร้อยนักในสายตาของคนอื่นที่คิดว่าประธานบริหารน่าจะต้องใส่สูทผูกเนคไทเพื่อให้สมกับตำแหน่ง แต่สำหรับเธอแล้ว เขาแต่งแค่นี้ก็ดูดีอย่างเหลือเชื่อ

อีกทั้งบริษัทนี้เป็นบริษัทออกแบบและรับสร้างบ้าน พนักงานส่วนใหญ่จึงมักจะแต่งตัวตามใจฉันกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะพวกสถาปนิกและอินทีเรียจากที่เห็นตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่

“ขอบคุณนะคะที่โทร. เรียกมาสัมภาษณ์”

วิรัญดากระพุ่มมือไหว้อีกครั้งพร้อมกับยิ้มแบบที่เธอถนัด มันไม่ใช่การอ่อย แต่มันเป็นการสร้างความเอื้อเอ็นดูให้เกิดขึ้นกับใครก็ตามที่ได้พบ

แต่ไหนแต่ไรมาพวกผู้ใหญ่หรือบรรดาญาติสนิทมักแพ้ทางรอยยิ้มประจบประแจงของเธอแทบทุกราย...และเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคนตรงหน้าจะแพ้รอยยิ้มของเธอเช่นกัน

ต้นตระกูลรับไหว้พร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินไปเปิดประตูให้อย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ เมื่อเธอเดินออกไปแล้วเขาจึงปิดประตูลงตามเดิม จากนั้นก็เอาเอกสารสมัครงานของวิรัญดามาพิจารณาดูอีกครั้ง

วิรัญดาเดินออกจากบริษัทด้วยหัวใจพองฟู เธอเดินยิ้มกริ่มอยู่เพียงลำพังเมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่ทำการสัมภาษณ์เมื่อครู่ เคล็ดลับจุ่มหน้าในกลีบดอกไม้นั้นให้ผลดีเกินคาด ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เจอชายในฝันรวดเร็วขนาดนี้

ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาดีไม่พอ หุ่นยังเท่อีกด้วย บุคลิกก็ดูเป็นผู้นำจนน่าหลงใหล นอกเหนือไปกว่านั้นแววตาของเขาช่างแสนอบอุ่น ยิ้มก็สวย เสียงก็เพราะ เวลาพูดแต่ละครั้งฟังดูมีจังหวะจะโคนในการพูดจนคนฟังอย่างเธอแทบเคลิ้มตาม

เขาเพอร์เฟกต์!

วิรัญดาสรุปกับตัวเองสั้น ๆ ระหว่างที่เดินไปสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกลกันนักเพื่อไปห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เธอมีนัดกับหนึ่งนุช เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่น การสัมภาษณ์งานที่เพิ่งผ่านพ้นไปคงไม่แคล้วต้องเป็นหัวข้อสนทนาระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทเป็นแน่ โดยเฉพาะเรื่องชายหนุ่มคนนั้น...ชายในฝันของเธอ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป