บทที่ 3 บทที่ 1 ชายในฝัน - 75% -
เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า วิรัญดาเดินไปยังร้านที่นัดกับเพื่อนไว้อย่างคุ้นเคย ตากลมโตกวาดมองหาเพื่อนสาวจนเจอเป้าหมายแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรีบเร่ง
“หนึ่ง! ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังล่ะ”
น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของคนที่เพิ่งมาถึง ทำให้หนึ่งนุชเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแล้วเลิกคิ้วขึ้น อันเป็นสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้เล่าต่อได้
“เสียงมาก่อนตัวอีกนะยายรัญ” หนึ่งนุชยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหาร ในขณะที่วิรัญดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ฉันเจอชายในฝันแล้วละหนึ่ง”
วิรัญดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟังทันทีไม่เว้นแม้แต่เรื่องเคล็ดลับต่าง ๆ ที่ทำเมื่อช่วงเช้าทั้งตอนตื่นนอน และก่อนออกจากบ้าน
“แกนี่ก็บ้าเรื่องเคล็ดลับอะไรนั่นไม่หายเลยนะยายรัญ จนป่านนี้แล้ว”
หนึ่งนุชแกล้งแซวเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าวิรัญดานั้นคลั่งไคล้เคล็ดลับเกี่ยวกับความรัก รวมไปถึงเรื่องดวงความรักแบบญี่ปุ่นมากขนาดไหน
“แต่มันก็ได้ผลนะหนึ่ง แกก็เห็นนี่นา ดูอย่างวันนี้สิฉันภาวนาขอให้เจอชายในฝันก็เจอปุ๊บปั๊บเลย เหลืออีกแค่เรื่องเดียวก็คือโชคดีเรื่องงาน อันนี้ก็ต้องรอดูแล้วละว่าจะได้ผลรึเปล่า”
วิรัญดายังคงเชื่อมั่นในเคล็ดลับเหล่านั้นไม่เสื่อมคลาย ขณะที่หนึ่งนุชยิ้มบาง ๆ หลุบตาลงต่ำเพื่อหลบซ่อนความผิดหวังบางอย่าง
นั่นก็เพราะเคล็ดลับต่าง ๆ ที่เธอได้ยินได้ฟังมาจากวิรัญดาไม่เคยใช้ได้ผลกับเรื่องของเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว!
“เฮ้อ...ฉันละอยากเกิดมาสวยอย่างเธอจังเลยยายหนึ่ง เผื่อคุณพี่ต้นเขาจะได้มองฉัน หรือคิดถึงฉันบ้าง”
วิรัญดาทำตาเคลิ้มฝัน เมื่อคิดไปถึงชายหนุ่มที่รู้จักแต่ชื่อ ตอนที่เขาแนะนำตัวกับเธอว่าชื่อต้น
“พูดอย่างกับว่าตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่ หล่อนน่ะน่ารักจะตายไปต้องให้ฉันพูดกี่ครั้งยะ โดยเฉพาะลักยิ้มทรงเสน่ห์ของหล่อนเนี่ย”
หนึ่งนุชชอบลักยิ้มของวิรัญดามาก เพราะทุกครั้งที่มองมัน ทำให้เธอคิดไปถึงชายหนุ่มอีกคนที่มีลักยิ้มพิมพ์เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน นั่นคือทินภัทร พี่ชายของวิรัญดานั่นเอง ผู้ชายที่แสนเย่อหยิ่ง และเข้าถึงยาก ทว่าเธอก็ยังอุตส่าห์แอบชอบเขา
“แหม...ถ้าพี่เขาคิดเหมือนแกก็ดีน่ะสิ” วิรัญดาหัวเราะคิก
พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟให้คนทั้งคู่ สองสาวจึงลงมือรับประทานมื้อเที่ยงไปพลางคุยกันไปพลาง จนกระทั่งอาหารที่สั่งมาเหลือเพียงจานเปล่า
“แกจะไปไหนต่อรึเปล่า” วิรัญดาถามขึ้นหลังจากที่จ่ายค่าอาหาร และเดินออกมาจากร้านแล้วเรียบร้อย
“ก็ว่าจะเดินซื้อของสักหน่อยน่ะ แกล่ะ” หนึ่งนุชหันไปถามเพื่อนบ้าง
“ไปเรียนทำเบเกอรี่ วันนี้เพิ่งชั่วโมงแรกด้วย เริ่มเรียนตอนบ่ายสาม”
วิรัญดาลงเรียนทำเบเกอรี่ไว้กับสถาบันแห่งหนึ่ง เพราะเคยฝันเอาไว้ว่าอยากมีร้านกาแฟและเบเกอรี่เป็นของตนเองให้ได้ในสักวันหนึ่งข้างหน้า
“งั้นจะแยกกันตรงนี้ไหมล่ะ เพราะเดี๋ยวแกต้องไปเรียนแล้วนี่”
หนึ่งนุชหยุดเดินแล้วหันมาถามเพื่อนอีกที ซึ่งวิรัญดาก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะมองนาฬิกาแล้วเห็นทีคงต้องรีบนั่งรถไฟฟ้าไปที่สถาบันแห่งนั้น
สองสาวโบกมือลาแล้วต่างแยกย้ายกันไปคนละทาง หนึ่งนุชเดินกลับเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง ขึ้นบันไดเลื่อนไปแผนกเครื่องแต่งกายชายเพื่อหาซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่ชายของเพื่อนที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่
วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของทินภัทร พี่ชายของวิรัญดา เธอห้ามตนเองไม่ได้ถ้าหากจะทำนิ่งเฉยไม่ซื้ออะไรสักอย่างให้เขา
หนึ่งนุชแอบทำอย่างนี้เรื่อยมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่ไปฝึกงานที่บริษัทของทินภัทรโดยไม่มีใครรู้เรื่องนี้แม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นวันปีใหม่ วาเลนไทน์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป หรือแม้กระทั่งวันเกิดของเขาที่กำลังจะมาถึง เธอจะแอบซื้อของขวัญแล้วจัดส่งทางไปรษณีย์ไปให้เขาที่บริษัท โดยไม่เคยลงชื่อและเบอร์โทรศัพท์จริงของผู้ฝากส่ง เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอแอบชอบเขา
หญิงสาวเดินเลือกอยู่นาน จนกระทั่งไปสะดุดตากับเสื้อเชิ้ตยี่ห้อหนึ่งเข้าจึงหยิบมันขึ้นมาดูรูปแบบการตัดเย็บ และลองสัมผัสเนื้อผ้า อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกภาพตอนที่ทินภัทรใส่เสื้อตัวนี้ คงเหมาะมากทีเดียว
หนึ่งนุชหยิบเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าตัวนั้นยื่นให้พนักงานขาย
“เอาตัวนี้ค่ะ รบกวนห่อเป็นของขวัญให้ด้วยนะคะ”
เธอหยิบบัตรเดบิตจากกระเป๋าสตางค์ยื่นส่งให้พนักงานไปตามหลัง เมื่อพนักงานเดินไปแล้ว หญิงสาวจึงอดคิดไปถึงชายหนุ่มที่ตนซื้อเสื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ความรู้สึกของตนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน คิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มขื่นให้ตัวเอง
วิรัญดากลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่มพร้อมกับหอบข้าวของพะรุงพะรังที่ขนซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเข้ามาด้วย วันนี้เรียนทำเบเกอรี่วันแรกเธอจึงค่อนข้างเห่อ ทันทีที่เลิกเรียนจึงแวะซื้ออุปกรณ์ และวัตถุดิบมาลองหัดทำที่บ้านด้วยความร้อนวิชา
“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยลูก” วิยดาเอ่ยทักบุตรสาวจากห้องนั่งเล่นขณะที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่กับสุพจน์ ผู้เป็นสามี
“อุปกรณ์ทำเค้กค่ะคุณพ่อคุณแม่ พรุ่งนี้รัญจะโชว์ฝีมือทำคัพเค้กให้กินนะคะ”
“อะไรกัน เพิ่งไปเรียนมาวันแรก ทำเป็นแล้วรึเรา”
สุพจน์ถามยิ้ม ๆ วิรัญดามักเป็นอย่างนี้เสมอ เวลาได้ลองอะไรใหม่ ๆ มักจะเห่อและมุมานะที่จะทำตอนนั้นหรือเดี๋ยวนั้น ตามประสาคนที่ไม่ชอบหยุดนิ่งอยู่กับที่
“เป็นไม่เป็นเดี๋ยวก็รู้กันค่ะ ดีไม่ดีคุณพ่อคุณแม่อาจจะติดใจก็ได้นะคะ เพราะมันต้องอร่อยมาก”
หญิงสาวลากเสียงยาวที่คำสุดท้ายจนมารดาอดค่อนให้ไม่ได้
“ขี้คุยจริงเชียว ลูกสาวฉัน”
วิรัญดาหัวเราะคิกคักก่อนจะนำของที่ซื้อมาทั้งหมดเข้าไปเก็บในครัว จากนั้นจึงเดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องนอนแล้วลงมานั่งเล่นข้างล่างกับบิดามารดา
“แล้วเป็นยังไงบ้าง สัมภาษณ์งานวันแรก” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นบุตรสาวนั่งลงเรียบร้อยแล้ว
“ก็ดีค่ะ เป็นบริษัทรับก่อสร้างและออกแบบบ้านรวมไปถึงออฟฟิศหรือร้านค้าทั่วไป รัญไปสมัครเป็นฝ่ายประสานงานลูกค้าค่ะ”
พูดแล้วก็อดคิดไปถึงประธานบริหารคนนั้นไม่ได้ ต้นตระกูล ผู้ชายที่เดินออกมาจากอุดมคติของเธอชัด ๆ
“แล้วมีแววว่าจะได้งานนี้ไหมล่ะ”
