บทที่ 4 บทที่ 1 ชายในฝัน - 100% -
บิดายังคงถามต่อ เห็นสีหน้าลิงโลดของบุตรสาวเมื่อครู่หม่นลงเล็กน้อยเพราะความไม่แน่ใจแล้วก็อดเตือนสติไม่ได้
“รัญ โลกแห่งการทำงานน่ะมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะลูก อย่าไปคาดหวังมากนัก เพราะหากไม่ได้ขึ้นมาแล้วเราจะพานหมดกำลังใจ ไม่ยอมไปสมัครที่อื่นซะเปล่า”
“ไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะคุณ ให้ไปทำงานที่บริษัทเราสิ จะไปเป็นลูกน้องเขาทำไมกัน”
วิยดาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธุรกิจส่งออกผ้าไหมของครอบครัวนั้นไม่ถือว่าเล็กอะไรเลย แต่บุตรสาวกลับไม่ยอมมาช่วยกันทำ
“โธ่...คุณแม่ขา รัญอยากหาประสบการณ์ในโลกของการทำงานก่อนนี่คะ เอาไว้ได้ประสบการณ์แน่น ๆ แล้วรัญจะไปช่วยพี่ภัทรทำงานแน่นอนค่ะ รับรองได้” วิรัญดายิ้มกว้างอย่างประจบ ผู้เป็นแม่ได้แต่ตวัดค้อนใส่
“ฮึ! ให้มันจริงเถอะย่ะ ไม่ใช่ว่าพอมีประสบการณ์แล้วก็มาขอเงินไปเปิดร้านเบเกอรี่ล่ะ”
วิรัญดาสะดุ้งเล็กน้อยที่มารดารู้ทัน หญิงสาวจึงรีบหลบฉากออกไปจากห้องนี้ก่อนที่จะโดนหว่านล้อมให้ไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง
“รัญไปหาพี่ภัทรก่อนดีกว่า”
พูดจบเจ้าตัวก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามไปพร้อมกับส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม โดยเฉพาะบิดาที่กล่าวออกมาอย่างเอ็นดู
“ไม่โตสักทีนะยายหนูเนี่ย ขนาดเรียนจบแล้วยังไม่วายทำตัวเป็นเด็กมัธยม”
“ก็เพราะใครล่ะคะ แทนที่จะเด็ดขาดกับลูกให้มากกว่านี้ กลับตามใจกันเป็นเด็ก ๆ เลย” วิยดาหันไปค้อนใส่สามี
“เอาน่าคุณ ก็ให้ยายหนูเขาลองไปหาประสบการณ์จากที่อื่นที่ไม่ใช่ในครอบครัวดูบ้าง เขาจะได้เติบโตในแบบที่เขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่อะไร ๆ ก็มีแต่ครอบครัวคอยเป็นแบ็กให้ตลอด”
สุพจน์พูดอย่างใจเย็น ขณะที่ฝ่ายภรรยานั้นได้แต่รับฟังเงียบ ๆ ไม่ได้แย้งอะไรขึ้นมาอีก
เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จต้องเดินมาเปิดให้ เมื่อเห็นว่าเป็นน้องสาว ทินภัทรจึงเบี่ยงตัวเพื่อให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาข้างในก่อนจะปิดมันลงตามเดิม
“มีอะไร ยายตัวเล็ก” คำเรียกขานด้วยความเอ็นดูนั้น ทำให้วิรัญดาคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่แก้มบุ๋ม ผู้เป็นพี่ชายมองแล้วก็รู้ทันทีว่าน้องสาวขี้ประจบของเขาคงมาอ้อนขออะไรเป็นแน่
“มีอะไรก็ว่ามา” ทินภัทรทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม วิรัญดาจึงรีบเดินไปนั่งกับพี่ชายทันที
“พี่ภัทร...รัญขอร้องอะไรพี่ภัทรอย่างหนึ่งได้ไหม”
วิรัญดาออดอ้อนเสียงหวานพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ จนผู้เป็นพี่ชายเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วผลักหน้าผากมน ก่อนจะกอดอกรอฟัง
“คืออย่างนี้ค่ะพี่ภัทร พี่จำหนึ่งนุช เพื่อนสนิทของรัญได้ไหม ที่เขาเคยไปฝึกงานที่บริษัทเราน่ะ”
ทินภัทรเลิกคิ้วขึ้นขณะครุ่นคิด หนึ่งนุช เพื่อนของวิรัญดาคนนั้นเขาจำได้ ผู้หญิงหน้าตาสะสวย ดูเรียบร้อย พูดน้อย แต่ทำงานได้คล่องแคล่วว่องไว เขาเคยคุยด้วยอยู่แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น เพราะเธอคือเพื่อนของน้องสาว เวลาเจอกันในบริษัทเจ้าตัวก็ยกมือไหว้เขาทุกครั้ง แต่ไม่ได้คุยอะไรกันมากไปกว่านั้น
“จำได้สิ ทำไม?”
“ตอนนี้ที่บริษัทพอจะมีตำแหน่งงานว่างไหมคะ หรือพอจะฝากให้ยายหนึ่งไปทำที่บริษัทเราได้ไหม”
วิรัญดาพูดเสียงเอื่อยอ่อยด้วยเพราะรู้ดีว่าพี่ชายไม่ชอบเรื่องเส้นสายอะไรพวกนี้เท่าไร แต่เพราะเธออดเห็นใจเพื่อนไม่ได้ สัมภาษณ์งานมาหลายที่แล้ว แต่ไม่มีที่ไหนรับเข้าทำงานเลยแม้แต่ที่เดียวเพราะเป็นเด็กจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์การทำงาน
“นึกยังไงถึงเอาเรื่องนี้มาคุยกับพี่” ทินภัทรแกล้งถามเสียงขรึม แต่วิรัญดาก็ยังทำใจดีสู้เสือ
“สงสารยายหนึ่งเขาน่ะพี่ภัทร คิดดูสิ สัมภาษณ์งานมาตั้งหลายที่แล้ว แต่ไม่มีที่ไหนรับสักที่เลย รัญเห็นว่ายายหนึ่งเคยไปฝึกงานกับบริษัทก็เลยคิดว่าน่าจะให้ยายหนึ่งลองไปทำงานที่นั่นดูบ้าง พี่ภัทรก็เคยบอกเองไม่ใช่หรือคะว่ายายหนึ่งทำงานดี อีกอย่างนะ ยายหนึ่งน่ะน่าเห็นใจมากเลยนะพี่ เคยไปสัมภาษณ์ที่บริษัทแถวสีลมครั้งหนึ่งแล้วโดนอีตาผู้จัดการมาเสนอให้เป็นเมียเก็บด้วยล่ะ ทุเรศที่สุดเลย เห็นคนสวยหน่อยเป็นไม่ได้พวกเฒ่าหัวงูนี่”
วิรัญดาบ่นอุบ ขณะที่ทินภัทรเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจอีกครั้ง
“จริงหรือ ขนาดนั้นเชียว”
เขาทำเสียงเหมือนไม่เชื่อที่น้องสาวพูด แต่ใจจริงแล้วก็ค่อนข้างเชื่ออยู่บ้าง เพราะตอนที่หนึ่งนุชฝึกงานในบริษัทก็มีหนุ่ม ๆ ในออฟฟิศตามขายขนมจีบกันหลายคนอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่เห็นเจ้าตัวจะรับไมตรีจากใคร เขาเองก็ไม่อยากยุ่งเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของพนักงาน
“พี่ภัทรพูดเหมือนไม่เชื่อรัญเลยนะ รัญพูดความจริงนะเนี่ย นะพี่ภัทรนะ นะคะพี่ รับยายหนึ่งเข้าทำงานไว้สักคนได้ไหม คิดเสียว่ายายหนึ่งเป็นน้องสาวอีกคนก็ได้ เพื่อนรัญไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอก ออกจะเรียบร้อยสงบเสงี่ยมออกปานนั้น” วิรัญดาเขย่าแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน สีหน้าแววตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์จนทินภัทรอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“เฮ้อ...เรานี่นะ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ชอบเรื่องเส้นสาย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ให้เขาเข้ามาคุยกับพี่ก็แล้วกัน”
“เย้...พี่ภัทรน่ารักที่สุดในโลกเลย รัญรักพี่ภัทรที่สุด”
วิรัญดาซบศีรษะลงกับต้นแขนของพี่ชายด้วยความดีใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับไปยังห้องของตนเองเมื่อบรรลุวัตถุประสงค์แล้ว
“งั้นรัญกลับห้องก่อนนะคะ จะรีบไปโทร. บอกยายหนึ่งน่ะ”
พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พี่ชายมองตามหลังไปพร้อมกับส่ายหน้าช้า ๆ ในหัวเริ่มนึกถึงคนที่น้องสาวฝากให้เข้าทำงาน
หนึ่งนุช สาวน้อยผู้มีใบหน้าสวยหวานแต่นัยน์ตาเศร้าคนนั้น เขาเห็นครั้งแรกแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ว่ามาเป็นเพื่อนสนิทกับวิรัญดาได้อย่างไร เพราะน้องสาวของเขานั้นพูดเก่ง ร่าเริงอยู่ตลอดเวลาราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ร้อน ในขณะที่หนึ่งนุชไม่ค่อยพูดค่อยจา มีอะไรก็จะยิ้มรับอย่างเดียว และติดจะขี้อายเสียด้วยซ้ำ
“ท่าทางอย่างนั้นคงให้อยู่ฝ่ายขายไม่ได้ งั้นก็ให้อยู่ฝ่ายประสานงานก็แล้วกัน” ชายหนุ่มคิดสรุปกับตนเอง ก่อนจะเดินไปหยิบโน้ตบุ๊กที่โต๊ะทำงานไปนั่งพิงหัวเตียง และกดปุ่มเปิดเครื่อง
