บทที่ 5 บทที่ 2 โจรขโมยยางลบ - 25% -

วันต่อมา วิรัญดาตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม เมื่อเดินเข้าไปในครัว เห็นมารดากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงอดไปชะโงกมองสิ่งที่อยู่ในหม้อไม่ได้

“เช้านี้ทำอะไรกินคะคุณแม่”

มารดาของเธอชอบทำอาหารมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะลงครัวเองทุกครั้ง โดยมีน้าวันดีกับเด็กสาวชื่ออ้อย แม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาเป็นลูกมืออยู่ช่วย

“ข้าวต้มปลาจ้ะ” วิยดาตอบโดยไม่ได้หันมองบุตรสาวเพราะกำลังหย่อนชิ้นปลาลงไปในหม้อที่กำลังเดือด

“แค่ได้กลิ่นก็หิวแล้วค่ะคุณแม่ ห้อมหอม”

หญิงสาวหลับตาแล้วสูดเอากลิ่นข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร มือคลำท้องตนเองป้อย ๆ ก่อนจะเดินไปหานมสดจากตู้เย็นมาดื่มรองท้อง

“หาอะไรรองท้องไปก่อนลูก ไว้แม่ทำเสร็จแล้วจะให้เจ้าอ้อยไปเรียก”

ผู้เป็นมารดาหันไปบอกซึ่งวิรัญดาก็จัดการเทนมใส่แก้วดื่มเองแล้วเรียบร้อย จึงไม่ค่อยห่วงอะไรนัก

เป็นเพราะตนกับสามีสอนลูกทุกคนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ลูกสาวลูกชายทั้งสองคนจึงไม่ได้เป็นลูกคุณหนูที่จะต้องมีคนคอยปรนนิบัติพัดวีอยู่ตลอดเวลา

วิรัญดาเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ตาจดจ่อแต่กับโทรศัพท์ของตนเองอยู่ตลอด จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นพี่ชายกำลังเดินลงมาจากด้านบนพอดีจึงร้องเรียกเสียงหวาน

“พี่ภัทรขา” หญิงสาวกวักมือหยอย ๆ เรียกพี่ชายให้เข้ามานั่งใกล้ ๆ

ทินภัทรวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กของตนเองไว้บนเก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าวก่อนจะเดินไปหาน้องสาวที่ห้องนั่งเล่น

“เมื่อคืนรัญโทร. บอกยายหนึ่งแล้วนะคะ ยายหนึ่งบอกว่าจะเข้าไปที่บริษัทช่วงบ่าย ประมาณบ่ายโมงตรงค่ะ เพราะตอนเช้ายายหนึ่งเขาต้องช่วยที่บ้านขายของก่อนน่ะ”

ที่บ้านของหนึ่งนุชขายข้าวราดแกงตอนเช้ายาวไปจนเกือบเที่ยง ซึ่งหนึ่งนุชนั้นอยู่กับมารดาแค่สองคนแม่ลูก เพราะพี่สาวแต่งงานมีครอบครัวย้ายออกไปแล้ว ที่ร้านจะมีลูกจ้างมาช่วยอีกสองคนแต่ไม่ได้อาศัยนอนอยู่ที่นั่นเพราะผู้ช่วยก็เป็นแม่บ้านละแวกนั้นที่อยากมีรายได้รายวันไปเลี้ยงครอบครัว

“ขายของ? ขายอะไร” ทินภัทรอดถามขึ้นมาไม่ได้ เพราะท่าทางอย่างหนึ่งนุชไม่น่าจะขายของได้เก่ง

“ขายข้าวแกงค่ะ จะบอกอะไรให้นะ ยายหนึ่งน่ะทำกับข้าวอร่อยจนต้องยกนิ้วเลยนะพี่ภัทร” วิรัญดายกนิ้วโป้งประกอบเพื่อยืนยันคำพูด คนที่นั่งฟังคนอวดเพื่อนได้แต่เลิกคิ้วขึ้นเหมือนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร

“จริง ๆ นะ เมื่อตอนเรียนด้วยกันน่ะ ยายหนึ่งเอากับข้าวจากที่บ้านมาให้กินตลอดแหละ เวลามีงานออกร้าน หรือต้องไปออกค่ายของมหาวิทยาลัย ยายหนึ่งต้องรับหน้าที่เป็นแม่ครัวทุกทีเพราะรสมือดีเลิศ”

ทินภัทรได้แต่พยักหน้าส่งให้แกน ๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันต่อ อ้อย หลานสาววัยสิบเจ็ดของน้าวันดีก็มาเรียกให้ทุกคนไปรับประทานมื้อเช้าเสียก่อน

“อ้อยอย่าลืมไปเรียกคุณลุงด้วยนะ คงเดินออกกำลังกายอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ”

วิรัญดาร้องบอกเด็กสาวก่อนจะลงมือรับประทานข้าวต้มหอมฉุยตรงหน้าไปเงียบ ๆ ไม่นานนัก สุพจน์ก็เดินเข้ามาในชุดกางเกงวอร์มกับเสื้อยืดสำหรับออกกำลังกาย ซึ่งเป็นปกติของทุกวันที่ท่านมักจะรับมื้อเช้าหลังคนอื่นเสมอ เพราะต้องออกกำลังกายตามที่แพทย์สั่ง สาเหตุเนื่องมาจากความดันโลหิต และคลอเรสเตอรอลในเลือดสูง

หลังจากรับประทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อย ทินภัทรก็ขอตัวออกไปทำงาน วิรัญดาเดินเข้าไปเตรียมของสำหรับทำคัพเค้กอยู่ในครัว โดยมีอ้อยเป็นผู้ช่วยซึ่งตอนนี้กำลังยืนมองวัตถุดิบ และอุปกรณ์บนโต๊ะด้วยความตื่นเต้นเพราะไม่เคยหัดลองทำเค้กมาก่อน

หญิงสาวจัดการร่อนแป้ง เกลือป่น ผงฟู และวานิลลาตามแบบที่เรียนมาเมื่อวาน เสร็จเรียบร้อยก็ใช้เครื่องผสมอาหารตีมาการีนกับน้ำตาลทรายจนขึ้นฟู ตามด้วยไข่ไก่ตีลงไปจนเข้ากันดี เติมแป้งที่ร่อนพักไว้ตามด้วยนมข้นจืดแล้วตีให้เข้ากันอีกครั้ง พอถึงตรงนี้เธอให้อ้อยเป็นคนใช้ไม้พายคนส่วนผสมทั้งหมด เพื่อที่ตนจะได้ไปเตรียมทำวิปปิ้งครีมสำหรับแต่งหน้าเค้ก

เสียงโทรศัพท์ของวิรัญดาดังขึ้น หญิงสาวชะโงกมองดูชื่อที่หน้าจอแต่ปรากฏเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ จึงรีบเช็ดมือกับผ้าผืนเล็กที่วางอยู่แถวนั้นอย่างลวก ๆ ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสาย

“สวัสดีค่ะ” วิรัญดากรอกเสียงทักทายลงไป ครั้นพอปลายสายแจ้งมาว่าโทร. มาจากไหน หัวใจของวิรัญดาก็แทบหยุดเต้น

“สวัสดีค่ะ จากบอร์น ทู บิลด์นะคะ ที่เมื่อวานคุณมาสัมภาษณ์งานเอาไว้น่ะค่ะ ทางเราจะโทร. มาแจ้งว่าคุณได้รับคัดเลือกเป็นพนักงานของเรานะคะ ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้เช้าจะสะดวกมาคุยรายละเอียดกันอีกรอบไหม”

“สะดวกค่ะสะดวก...ได้ค่ะได้ สิบโมงนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะพี่”

หลังจากวางสาย วิรัญดาก็ลืมสิ้นทุกอย่าง หญิงสาวรีบวิ่งไปห้องนั่งเล่นที่บิดามารดานั่งอยู่ทันที พร้อมกับแจ้งข่าวดีให้ท่านทั้งสองทราบก่อนใคร

“คุณพ่อขาคุณแม่ขา รัญได้งานทำแล้วค่ะ บริษัทที่รัญไปสัมภาษณ์มาเมื่อวานเขาตอบตกลงรับรัญเข้าทำงานแล้ว ดีใจไหมคะ รัญดีใจที่สุดเลยละ”

คนเพิ่งได้งานทำพูดเสียงดังลั่นด้วยความดีใจตั้งแต่ยังวิ่งไปไม่ถึงห้องนั่งเล่น วิยดาจะเอ็ดก็ทำไม่ลง เพราะเห็นเจ้าตัวกำลังดีอกดีใจ สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับความไม่รู้จักโตของบุตรสาวคนเล็ก

“ถามจริง! เก่งนี่นาเรา ไปสัมภาษณ์วันแรกก็ได้งานเลย ใช้ได้ ๆ”

สุพจน์ชมเปาะจนเจ้าตัวยิ้มหน้าบาน จากนั้นวิรัญดาก็กดโทรศัพท์ไปหาหนึ่งนุช เพื่อเล่าข่าวดีให้ฟังทันที แต่หนึ่งนุชกลับไม่ว่างรับสาย เธอจึงเดินเข้าครัวอย่างอารมณ์ดีเพื่อไปทำเค้กต่อให้เสร็จ

หนึ่งนุชยืนใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อยู่หน้าอาคารสำนักงานให้เช่าย่านใจกลางเมือง อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัดหมาย แต่เธอต้องรีบมาก่อนเวลานัดเพราะเกรงว่ารถจะติด แล้วทำให้ต้องมาสายจึงมาก่อนเวลานัดเสียเลยเพื่อความแน่นอนในเรื่องของเวลา

จะว่าเธอตื่นเต้นก็อาจเป็นได้ เพราะครั้งนี้เธอต้องสัมภาษณ์พูดคุยกับทินภัทรโดยตรง ทั้งที่เมื่อตอนฝึกงานก็เคยฝึกอยู่บริษัทของเขาแท้ ๆ แต่เพราะไม่เคยได้คุยกันสองต่อสอง เธอจึงไม่ตื่นเต้นเท่าครั้งนี้

แม้จะเลยเวลาเที่ยงมาได้พักใหญ่แล้วแต่เธอกลับไม่รู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย ในใจตอนนี้ทั้งกังวลทั้งว้าวุ่นสับสนปนเปอยู่ในหัวกันไปหมดจนเริ่มหวั่นใจ กลัวว่าเมื่อถึงเวลาสัมภาษณ์ต่อหน้าเขาจริง ๆ แล้วจะตอบคำถามเขาไม่ได้ กลัวจะเผลอแสดงสีหน้า และความรู้สึกออกไปให้เขาได้รู้ว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแค่ “พี่ชายเพื่อน” แต่เธอคิดไปไกลกว่านั้น

เรื่องของหัวใจ มันห้ามกันได้เสียที่ไหน เพราะถ้ามันห้ามได้เธอก็คงทำไปนานแล้ว

อีกห้านาทีบ่ายโมง หนึ่งนุชก้าวขาตรงไปยังลิฟต์ที่เรียงรายอยู่ด้านใน ที่นั่นมีพนักงานออฟฟิศออกันอยู่หลายสิบชีวิต เพราะเป็นเวลาเข้างานช่วงบ่ายพอดี หน้าลิฟต์ตอนนี้จึงมีคนมากมายรอโดยสารเพื่อจะขึ้นไปยังด้านบน

หนึ่งนุชได้ขึ้นลิฟต์ในเวลาบ่ายโมงตรงพอดี เธอกดชั้นที่ต้องการจะขึ้นไปที่เลขสิบเจ็ด ในใจก็เริ่มกระวนกระวายเพราะตอนนี้เลยเวลานัดมาแล้วแม้จะแค่นาทีเดียวก็ตาม แต่เธอก็อยากให้วันนี้ไม่มีอะไรต้องผิดพลาด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป