บทที่ 6 บทที่ 2 โจรขโมยยางลบ - 50% -

เมื่อออกจากลิฟต์ หญิงสาวก็วิ่งตรงไปยังบริษัทที่ตนจะมาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งนุชเผลอไปดันประตูกระจกด้านหน้าออฟฟิศแต่มันเปิดไม่ออกจึงเพิ่งคิดได้ว่าที่นี่จะใช้ระบบแตะบัตรพนักงานที่เครื่องสแกนด้านหน้าในการเปิดประตู เธอพยายามมองหาคนที่อยู่ด้านใน แต่ดูเหมือนพนักงานสาวที่ทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ด้านหน้าจะยังไม่ขึ้นมาจากพักกลางวัน

“ตายแล้ว...ทำไงดีเนี่ย” หนึ่งนุชแทบอยากร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน

“น้อง...หนึ่งนุชใช่ไหม เพื่อนยายรัญน่ะ”

แค่ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อตนเอง หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียง จึงรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเขาไม่ผิดแน่...ทินภัทร

“สะ...สวัสดีค่ะ คุณภัทร”

หญิงสาวยกมือไหว้ เขายิ้มบาง ๆ ในหน้าพลางยกมือขึ้นรับไหว้ ก่อนจะเอากระเป๋าสตางค์ของตนเองแตะที่เครื่องสแกนเพื่อเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปก่อน

“ขอบคุณค่ะ” หนึ่งนุชเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพองฟู

...เขาเปิดประตูให้เธอด้วย...

“เดี๋ยวตามพี่มานี่”

ทินภัทรเดินนำหนึ่งนุชไปยังห้องทำงานของตนเอง ในขณะที่หนึ่งนุชรู้สึกเหมือนเท้าลอยไม่ติดพื้นเพียงแค่ได้ยินเขาแทนตัวเองว่า “พี่” กับเธอ

“พี่ว่าเรามาคุยกันก่อนดีกว่า จะได้รู้ว่าหนึ่งน่าจะเหมาะกับตำแหน่งอะไร” เขาพูดขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หนึ่งนุชเดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับตั้งสติจดจ่ออยู่แค่คำพูดของเขาเท่านั้น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่ไขว้เขวไปกับอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่ตนเองมีให้เขาอย่างเต็มหัวใจ

วิรัญดานอนคว่ำอยู่บนเตียง ตรงหน้ามีหนังสือขนาดกะทัดรัดกางอยู่ ข้างตัวมีเสื้อผ้ากองระเกะระกะเพราะเจ้าตัวเพิ่งจะลองชุดสำหรับใส่ไปทำงานเมื่อสักครู่ก่อนจะมานอนอ่านหนังสือ “เคล็ดลับโชคดีเรื่องความรักแบบญี่ปุ่น”

หญิงสาวพลิกเปิดไปเปิดมาอยู่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเลือกหยิบข้อไหนมาใช้ดี พรุ่งนี้ต้องเข้าไปสัมภาษณ์อีกครั้ง เธอจึงต้องพยายามหาเคล็ดลับความรักที่เหมาะกับสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้ให้มากที่สุด

“เอ๊ะ! ยางลบ... จริงสิ” วิรัญดาเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรงพลางอ่านเคล็ดลับข้อนั้นด้วยการออกเสียงไม่ดังนัก

“นำยางลบของคนที่ชอบมาเขียนชื่อของเขาไว้บนยางลบ จากนั้นให้ใช้จนหมดโดยไม่ให้คนอื่นได้สัมผัส จะสมหวังในรัก จะได้คบกัน”

อ่านจบแล้ววิรัญดาก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เท่าที่จำได้ และหาข้อมูลบริษัทของต้นตระกูลจากในอินเทอร์เน็ตมาเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้ว่าเขาก็เป็นสถาปนิกคนหนึ่งเช่นกัน แม้สมัยนี้จะนิยมใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการออกแบบกันเสียส่วนใหญ่ แต่เธอก็เชื่อว่าต้องมีการร่างแบบด้วยดินสอในกระดาษเปล่ากันบ้างอยู่ดี และบนโต๊ะของเขาก็น่าจะมียางลบวางอยู่

“แล้วจะเอามาได้อย่างไรล่ะ ถ้าพี่เขานั่งเฝ้าโต๊ะอยู่อย่างนั้น เฮ้อ...”

ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก สุดท้ายก็ส่ายศีรษะเลิกสนใจแล้วก้มลงดูหนังสือในมือต่อ จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“อ๊ะ! จริงสิ ต้องรีบโทร. ไปเปลี่ยนเวลาเรียนทำเบเกอรี่”

เพราะเธอได้งานแล้วคงไม่สามารถไปเรียนในวันธรรมดาได้ จึงต้องโทร. ไปขอเปลี่ยนรอบการเรียนเป็นวันเสาร์และอาทิตย์แทน ไหน ๆ ก็เสียเงินค่าเรียนไปแล้วเธอจึงไม่อยากทิ้งคอร์สเอาไว้เฉย ๆ อีกทั้งเธอก็ยังไม่รู้ว่าระหว่างที่ทดลองงานนั้นจะผ่านโปรหรือเปล่า อย่างน้อยถ้าไม่ผ่านโปรกับที่นี่ก็ยังมีความสามารถในด้านนี้มาประกอบอาชีพได้

“งั้นหนึ่งก็ทำในส่วนของแผนกโฆษณาไปก็แล้วกันนะ เพราะดูจากคณะที่เรียนก็จบมาทางด้านนี้ ตอนมาฝึกงานที่นี่ก็อยู่แผนกนั้นใช่ไหม”

ทินภัทรละสายตาออกมาจากใบหน้าสวยหวานของหญิงสาว เมื่อครู่ตอนที่ฟังเธอพรีเซนต์ตัวเอง เขาเผลอจ้องเธอนิ่ง สารภาพเลยว่าเธอพูดอะไรเอาไว้บ้างเขาไม่ทันได้ฟังเพราะมัวแต่มองหน้าสวย ๆ ของเธอเพลิน กว่าจะรู้ตัวว่าทำเสียมารยาทมาก เขาก็เห็นหน้าเธอแดงระเรื่อ พร้อมกับแววตาประหม่าขัดเขิน เขาจึงพูดในส่วนที่เขาจับใจความได้เมื่อครู่

“เอ่อ...ค่ะ แผนกเดิมก็ดีค่ะ”

หนึ่งนุชรู้สึกงงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะให้เธออยู่ฝ่ายประสานงานทั่วไป หน้าที่หลักคือคอยอำนวยความสะดวกให้แผนกต่าง ๆ ทำงานร่วมกันได้ดียิ่งขึ้นโดยเฉพาะฝ่ายขายกับฝ่ายโฆษณา เช่นว่าข้อมูลสินค้าแต่ละตัวนั้นได้ลงโฆษณาในสื่อไหนบ้าง ดารานักแสดงคนดัง เซเลบคนไหนที่ใส่ชุดที่ทำจากผ้าไหมของบริษัท เธอก็ต้องรวบรวมข้อมูลเหล่านั้นไว้ให้ฝ่ายขายนำไปเสนอกับลูกค้ารายใหม่

แต่อยู่ดี ๆ เขาก็ให้เธอกลับไปทำที่แผนกโฆษณาตามเดิม ซึ่งคิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกันเพราะเธอคุ้นเคยกับรุ่นพี่ในแผนกนั้นอยู่พอสมควรตั้งแต่สมัยที่มาฝึกงานอยู่บริษัทนี้

บริษัทนี้นอกจากจะทำธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไหมจากทุกภาคแล้ว ยังต่อยอดไปเป็นกระเป๋า เข็มขัด เครื่องนอนที่ผลิตขึ้นจากผ้าไหมเหล่านี้อีกด้วย

หนึ่งนุชอดแปลกใจไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมวิรัญดาถึงไม่สนใจธุรกิจของบริษัทเอาเสียเลย

“เอ่อ...แล้วคุณภัทรจะให้หนึ่งมาเริ่มงานวันไหนคะ”

หนึ่งนุชเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ประวัติการเรียนของเธอราวกับว่าเขากำลังอ่านมันทุกบรรทัด

“หนึ่งสะดวกวันไหนล่ะ พรุ่งนี้พร้อมไหม อ้อ...จริงสิ หนึ่งไม่ต้องเรียกพี่ว่าคุณภัทรหรอก เรียกพี่ภัทรเหมือนยายรัญนั่นแหละ ที่นี่เราไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมาย เราก็เป็นเพื่อนยายรัญ เดี๋ยวเจ้าตัวดีจะมาหาว่าพี่เป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่าง” 

ทินภัทรพูดยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงน้องสาวตัวดี เพราะความรักที่มีต่อน้องสาวเป็นทุนเดิม ความเอ็นดูนั้นจึงถูกเผื่อแผ่มายังหนึ่งนุชด้วย

“พรุ่งนี้เลยก็ได้ค่ะพี่ภัทร” แค่ได้เรียกชื่อเขา หัวใจก็เต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่อยากจะเชื่อว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะได้เห็นหน้าเขาทุกวันแล้ว

ความดีใจฉายชัดออกมาจากแววตาคู่สวยจนชายหนุ่มเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ หนึ่งนุชกับวิรัญดา น้องสาวของเขานั้นเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง ตรงที่รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาจนหมด

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ให้พี่เจนเขาพาไปแนะนำตัวกับแผนกอื่นก็แล้วกันนะ หรือว่ารู้จักกันหมดแล้ว”

“โดยส่วนใหญ่ก็รู้จักแล้วค่ะ แต่บางคนก็ยังไม่เคยคุยด้วย”

พนักงานที่นี่มีประมาณเกือบสามสิบคน ซึ่งถือว่าไม่เยอะนักหากเทียบกับบริษัทอื่น เพราะที่นี่เป็นสำนักงาน ส่วนโชว์รูมนั้นอยู่ชั้นล่างสุด และยังเป็นร้านค้าให้เลือกซื้อได้

“อืม เป็นงั้นก็ดี...เจน เดี๋ยวเข้ามาหาผมหน่อยนะ” ประโยคสุดท้ายทินภัทรกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาฯ ส่วนตัว รอไม่นานนักหญิงสาวร่างเล็กแต่ดูคล่องแคล่วก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องพัสดุไปรษณีย์ใบขนาดย่อม

“พัสดุค่ะ คุณภัทร” เจนจิราวางกล่องพัสดุลงบนโต๊ะ ทินภัทรเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมกับหยิบกล่องเข้ามาดูใกล้ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่ออ่านชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้ส่ง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป