บทที่ 9 บทที่ 3 จับคู่ดูตัว - 25% -
วิรัญดานั่งจดข้อมูล และรายละเอียดเกี่ยวกับบ้านพักตากอากาศที่ราชบุรี ขณะที่ลลิตากำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าของ หรือผู้ว่าจ้าง เธอต้องตั้งสมาธิอย่างมาก เพราะระหว่างที่ฟังและจดนั้นต้องคิดตามลูกค้าไปด้วยว่า อีกฝ่ายต้องการให้บ้านพักตากอากาศออกมาในรูปแบบไหน เนื่องจากเธอต้องซักถามในสิ่งที่สงสัย หรือยังไม่เคลียร์ จะได้เข้าใจตรงกันทั้งสองฝ่าย เพราะลลิตาเริ่มเปิดโอกาสให้เธอลองพูดคุยกับลูกค้าเองบ้างแล้ว
ตลอดสามวันที่ผ่านมา วิรัญดาต้องออกมาหาลูกค้ากับลลิตาตลอด วันแรกเออีรุ่นพี่ให้เธอนั่งจดเฉย ๆ และคอยฟังว่าตนคุยหรือซักถามอะไรกับลูกค้าบ้าง พอวันที่สองลลิตาให้เธอเริ่มหัดสงสัย และลองสอบถามกับลูกค้าโดยตรง ก่อนจะจดทุกอย่างลงไป จนมาวันนี้วันที่สาม ลลิตาก็เปิดโอกาสให้เธอได้ลองหัดพูดคุยกับลูกค้าได้เต็มที่ โดยที่เจ้าตัวคอยเสริมอยู่ข้าง ๆ
“เป็นยังไงมั่งวันนี้” ลลิตาถามหลังจากเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว วิรัญดาหันไปยิ้มให้คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ก่อนจะตอบออกไปตามที่ตนคิด
“สนุกดีค่ะ สนุกตรงเวลาพวกเขาเถียงกันเพราะชอบกันไปคนละแบบนี่แหละ” หญิงสาวพูดไปหัวเราะไป เพราะลูกค้ารายที่เพิ่งคุยจบ เป็นคู่สามีภรรยาที่แต่งงานกันได้ประมาณปีกว่า และต้องการนำที่ดินผืนหนึ่งที่ได้เป็นของขวัญแต่งงานไปปลูกบ้านพักตากอากาศ โดยฝ่ายชายชอบสไตล์โมเดิร์นเรียบ ๆ แต่ฝ่ายหญิงกลับชอบแนววินเทจ
“โอ๊ย! จะบอกให้ว่านี่น่ะแค่จิ๊บ ๆ พี่เคยเจอยิ่งกว่านี้ นั่งคุยกันสี่คนชอบไม่เหมือนกันสักคน คนนั้นจะเอาอย่างนั้น คนนี้จะเอาอย่างนี้ กว่าจะสรุปได้ลากยาวไปตั้งสองสามเดือน นี่เดี๋ยวคอยดูเถอะตอนประชุมงานกัน พี่อ้นต้องบ่นอีกแหง”
ลลิตาพูดถึงอินทีเรียมือหนึ่งของบริษัทที่มักจะบ่นทุกทีเวลาเจอเรื่องแบบนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาบ่นไปอย่างนั้นเอง เพราะทุกครั้งที่เขาทำผลงานออกมาแล้วเธอนำไปเสนอให้ลูกค้า ส่วนใหญ่จะได้รับคำชมกลับมาทุกงาน
“พี่ลิต้าทำงานที่นี่มานานรึยังคะ”
วิรัญดาหันไปถามลลิตาที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถ จากที่อยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลาทำงาน จึงทำให้เธอกับรุ่นพี่สาวผู้นี้เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น อาจเป็นเพราะว่าทั้งเธอกับลลิตามีนิสัยช่างพูดช่างคุยเหมือนกันกระมัง จึงทำให้เข้ากันได้ง่ายภายในระยะเวลาไม่นาน
“ก็ประมาณสองปีแล้วนะ แล้วก็จะอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะไล่ออกนั่นแหละ” ลลิตาพูดติดตลกก่อนจะหันมาถามเธอบ้าง
“แล้วเราล่ะ คิดว่าจะอยู่อีกสักกี่ปี”
“ก็จะอยู่ไปเรื่อย ๆ จนกว่าพี่ต้นเขาจะไล่ออกเหมือนกันนั่นแหละค่ะ”
วิรัญดาหัวเราะคิกคัก แล้วตัดสินใจถามอะไรบางอย่างจากลลิตา แต่ก่อนจะถามออกไป เธอก็ยังไม่วายขอสัญญาบางข้อจากคนฟัง
“คือ...คือรัญอยากถามอะไรหน่อยค่ะพี่ลิต้า แต่พี่ลิต้าสัญญามาก่อนได้ไหมคะว่าจะไม่บอกใคร หรือเอาไปเล่าให้ใครฟังว่ารัญมาถามพี่ลิต้าเรื่องนี้”
ระหว่างที่ขอคำสัญญา เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าใบหน้าอ่อนใสของตนเองตอนนี้แดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู จนคนมองอดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้
“ก็ได้! สัญญา อยากรู้อะไรล่ะถามมาสิ”
ลลิตาถามยิ้ม ๆ พร้อมกับเฝ้ารอฟังอย่างใจจดใจจ่อว่าสาวน้อยข้างกายจะถามอะไร ใช่เรื่องที่ตนสงสัยหรือเปล่า
“คือ...รัญอยากรู้ว่า...เอ่อ...พี่ต้นแต่งงานรึยังคะ”
ประโยคสุดท้ายวิรัญดาพูดรัวเร็วทั้งยังแผ่วเบาจนจับใจความแทบไม่ได้ แต่ลลิตาก็ยังอุตส่าห์ฟังรู้เรื่อง เพราะทันทีที่วิรัญดาพูดจบ เจ้าหล่อนก็หัวเราะเสียงดังลั่นรถ
“ฮ่า ๆ ต๊ายตาย...ทำไมฉันซื้อหวยแล้วไม่ถูกอย่างนี้บ้างนะ”
ลลิตาพูดกลั้วหัวเราะพลางละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยมาซับที่หางตาเบา ๆ ยิ่งเห็นสาวน้อยทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกแล้วก็อดหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
“พี่ต้นเขายังโสด แต่คงไม่สดหรอกนะอายุก็ปูนนั้นแล้ว เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเราน่ะชอบผู้ชายมีอายุ”
ลลิตาแซวไปยิ้มไป เพราะสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าวิรัญดาชอบแอบมองต้นตระกูลอยู่บ่อย ๆ ทั้งยังไม่แอบมองเปล่า เจ้าตัวยังแอบยิ้มเล็กยิ้มน้อยด้วย แต่พอเวลาชายหนุ่มมาอยู่ใกล้ ๆ สาวน้อยที่คุยเจื้อยแจ้วก็เงียบเสียงลงทันทีพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
“แหม...พี่ลิต้าน่ะ พี่ต้นเขาไม่แก่ขนาดนั้นสักหน่อย อายุก็แค่...จริงสิ พี่ต้นอายุเท่าไรแล้วคะ” เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายในฝันของตนเองอายุเท่าไร แต่ประมาณเอาไว้ว่าเขาไม่น่าจะเกินสามสิบห้า
“สามสิบสองสามสิบสามนี่แหละ แล้วไปไงมาไงถึงได้ไปแอบชอบพี่เขาได้ล่ะ” ลลิตาหันมาถามเอาดื้อ ๆ ทำเอาคนตอบถึงกับอายม้วน หน้าที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งมีสีเข้มขึ้น ขณะที่วิรัญดารู้สึกว่าผิวแก้มของตนร้อนผ่าวจนต้องยกมือขึ้นทาบไว้
“ถ้ารัญบอกว่าแอบปิ๊งตั้งแต่เจอหน้าพี่เขาครั้งแรก พี่ลิต้าจะเชื่อไหม”
“เว่อร์! ถามจริง” ลลิตาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ ดวงตายาวรีเบิกกว้างขึ้นตอนที่หันมามองคนพูด ก่อนจะหันไปมองถนนข้างหน้าต่อ ขณะที่วิรัญดาพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ
“จริงค่ะ พี่ต้นน่ะเป็นชายในฝันของรัญเลย ดูใจดีอบอุ่นพึ่งพาได้ สุขุมนุ่มลึกแบบนี้แหละค่ะ รัญชอบ”
วิรัญดาทำตาเป็นประกายชวนฝัน ปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม มือทั้งสองประสานกันแน่นอยู่ระดับอกเมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่เดินออกมาจากความฝันของเธอ
“เด็กหนอเด็ก” ลลิตาได้แต่ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมา วิรัญดาชอบคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่อีกฝ่ายนี่สิน่าหนักใจแทนสาวน้อยคนนี้นัก เพราะเท่าที่รู้มา เจ้านายของเธอคนนี้เขาไม่ชอบกินเด็กเสียด้วย เห็นสาว ๆ ที่เจ้านายของเธอเคยควงชั่วครั้งชั่วคราวส่วนใหญ่มักมีแต่วัยไล่เลี่ยกัน และที่สำคัญดูเป็นผู้หญิงทำงานเก่ง มีความมั่นใจสูงกันทั้งนั้น
แทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าต้นตระกูลจะไปคบกับเด็กอย่างวิรัญดาได้อย่างไร เพราะแค่สองคนนี้เดินด้วยกัน เธอยังคิดว่าเหมือนพี่ชายกับน้องสาวมากกว่า แต่พอมาคิดอีกที ผู้ชายลักษณะอย่างเจ้านายของเธอนี่ ถ้าหากได้เด็กสาวขี้อ้อน ช่างเอาอกเอาใจอย่างวิรัญดามาอยู่ข้างกายแล้วละก็ ชีวิตคงจะมีสีสันขึ้นอีกเยอะ
“พี่ลิต้าคะ” วิรัญดานั่งหันข้างมาหาลลิตาพร้อมกับจ้องมองด้วยความสงสัย เธอเรียกลลิตาหลายครั้งแล้วแต่เจ้าตัวกลับเหมือนไม่ได้ยินที่เธอเรียก ในขณะที่คนถูกเรียกนั้นสะดุ้งเล็กน้อย
“หือ...ว่าไงจ๊ะแม่สาวช่างฝัน”
“เปล่าหรอกค่ะ เห็นพี่เหม่อก็เลยเรียกดู มีอะไรรึเปล่าคะ”
วิรัญดาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย แต่ลลิตากลับส่ายหน้าไปมา
จะให้พูดออกไปได้อย่างไรว่าสเปกของต้นตระกูลนั้นไม่ใช่สาวน้อยวัยใส แต่เขาชอบแบบเวิร์กกิ้งวูแมนมากกว่า
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พี่จะช่วยเท่าที่โอกาสจะอำนวยก็แล้วกันนะรัญ แต่ยังไงก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง อย่าไปถลำลึกอะไรให้มากนักล่ะ”
ลลิตาออกตัวเป็นกองหนุนให้สาวน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็เตือนสติไปด้วยในที เพื่อไม่ให้เจ้าตัวทุ่มเทหัวใจลงไปมากนัก
“ทำไมล่ะคะ หรือว่าพี่ต้นเขามีแฟนอยู่แล้ว”
วิรัญดาอยากรู้ขึ้นมาเหมือนกัน จะว่าไปเธอยังไม่รู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วหรือเปล่า เพราะหากเขามีคนรักเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว เธอก็ยินดีตัดใจ เพราะอย่างไรเสียตอนนี้เธอก็แค่หลงใหลได้ปลื้มเขาเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นหลงรักหัวปักหัวปำจนถอนตัวไม่ขึ้น
