บทที่ 20 ตีตราจอง

อลิชากรีดร้องสุดเสียง ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างกายบิดเร่าเมื่อความใหญ่โตที่แห้งผากกระแทกเข้ามาอย่างดิบเถื่อน

มันคับแน่นจนรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน ผนังเนื้ออ่อนนุ่มถูกครูดเสียดสีอย่างรุนแรงจนแสบร้อน

"แน่นชิบ..." ยศภัทรครางต่ำ กัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาแช่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ