บทที่ 27 กรงขังเสน่หา

"ทำไม..." เขาถามเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ "ทำไมต้องทำดีกับฉันขนาดนี้ ทั้งที่ฉันร้ายกับเธอสารพัด?"

อลิชาชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "เพราะวันนี้... คุณปกป้องฉัน" เธอตอบเสียงใสซื่อ "คุณเป็นคนเดียวในงานที่เห็นว่าฉันเป็นคน... ไม่ใช่สิ่งของ"

คำตอบนั้นกระแทกใจยักษ์เข้าอย่างจัง....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ