บทที่ 32 ขีดจำกัดความอดทน

 วิษณุแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ทำหน้าเยาะเย้ย

“รู้แค่ว่าแผนของเธอกับป๊ามันตื้นจนมองทะลุไปถึงดาวอังคาร ขังผมไว้ในห้องเดียวกับเธอเพื่อให้อะไรๆ มันง่าย ขึ้นงั้นสิ? ฝันไปเถอะ ปานชีวา... ต่อให้เธอแก้ผ้ามายืนยั่วตรงหน้าผม ผมก็ไม่มีวันแตะต้องเธอเด็ดขาด!”

“อ้อเหรอคะ! งั้นก็ดีเลยค่ะ!” 

ปานชีวาเชิดหน้าขึ้น ยิ้ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ