บทที่ 36 รุ่งอรุณแห่งความคุ้นเคย

ครืด... ครืด...

เสียงสมาร์ตโฟนของวิษณุที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นเตือนขึ้นมาอย่างจังหวะนรกแตก

วิษณุสะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะที่เตลิดเปิดเปิงถูกดึงกลับมาเข้าร่างทันที เขารีบออกแรงแกะมือปานชีวาออกจนหลุด แล้วเด้งตัวผุดลุกขึ้นยืนหอบหายใจแรงอยู่ข้างเตียง ราวกับคนเพิ่งรอดตายจากการจมน้ำ ชายหนุ่มหันไปมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ