บทที่ 65 รอยประทับยามเช้า...

เสียงหวานสั่นพร่า ร้องขอด้วยความทรมาน

นัยน์ตาโศกชำเลืองมองไปที่รูปถ่ายของอัจฉราบนหัวเตียงอย่างเจ็บปวด ชายหนุ่มสังเกตเห็นสายตานั้น เขายื่นมือไปปัดกรอบรูปอัจฉราบนโต๊ะข้างเตียงทิ้งจนร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี

เขาไม่สนอดีตอีกต่อไป ตอนนี้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น!

“ชู่ว... คนดี ผมขอโทษ...”

ช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ