บทที่ 13 อาจารย์เถื่อน EP.13 แรงดึงดูด
“หึ...” เมื่อไหร่เขาจะพอสักที
!! ตุบๆ ตับๆ !! นาเดียร์ที่ได้สติ ร่างบางรัวกำปั้นหนักๆ ตุบเข้าหน้าอกหนาของเขาอย่างไม่คิดจะยั้งมือ ให้สาสมกับที่เขาทำกับฉัน แต่นั้นใช่ว่าคาร์เรนจะสนใจยิ่งเธอต่อต้านไม่ยอมให้จูบ คนเจ้าอารมณ์กับยิ่งเพิ่มน้ำหนักลงที่ริมฝีปาก จูบอย่างหนักหน่วง
คาร์เรนบดขยี้ริมฝีปากเรียวสวยรูปกระจับอย่างดูดดื่ม จากที่ตั้งใจจะจูบสั่งสอน ทว่ากับติดใจจูบเธอซะงั้น ให้ตายสิเขานี้นะหลงเสน่ห์รสจูบของเด็กอวดเก่งงั้นเหรอ คาร์เรนเฝ้าถามตัวเองภายในใจ ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้นั้น
นาเดียร์กับผลักคนตัวสูงออกจากตัวสุดแรงกำลัง
!! พรึ่บ !! ร่างสูงเซกระแทกกับโต๊ะ มือเรียวยกมือขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปากราวกับรังเกียจจูบของเขา
“เธอ...” คาร์เรนจ้องมองคนตัวเล็กด้วยท่าทีไม่พอใจ นาเดียร์เมื่อได้สติ ร่างบางกับวิ่งเข้าห้องล็อคประตู น้ำตาไม่คิดจะไหลทว่ากับไหลอาบแก้มออกมาทั้งสองข้าง เขาจูบเธอต่อหน้าผู้หญิงของเขา โดยไม่คิดจะให้เกียรติกันเลยสักนิด
ด้านกีกี้เองถึงกับช็อกในสิ่งที่เห็น เธอเป็นผู้หญิงของคาร์เรน เหตุใดเขาถึงดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาจูบ เธอเป็นใคร ทำไมถึงอยู่ที่บ้านหลังนี้ มันเกิดคำถามขึ้นมามากมายภายในใจของฉัน แต่นั้นก็ไม่อยากถามเซ่าซี้เขา เพราะเธอนั้นทราบดีคาร์เรนไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา
“คุณคาร์เรน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” กีกี้ถาม
“ฉันไม่เป็นอะไร เธอกลับไปก่อนวันนี้ฉันหมดอารมณ์แล้ว” คาร์เรนเอ่ยเช่นนั้น กีกี้ถึงกับหน้าเหวอ
“แต่กี้ยังอยากอยู่กับคุณนะคะ”
“กีกี้...”
“ค่ะ กี้ไปก็ได้” กีกี้เอ่ยหน้าหงิกหน้างอ แต่นั้นก็ยอมทำตามที่คาร์เรนสั่งอย่างว่าง่าย
ด้านคาร์เรนพอกีกี้กลับไปแล้วนั้น ร่างสูงกลับเข้ามาในห้อง มือหนาคว้าหากุญแจห้องนอนของนาเดียร์ เขาทั้งโกรธและโมโหที่เธอรังเกียจจูบเขา ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบเธอ
“นาเดียร์ มันน่านัก” คาร์เรนรู้ตัวอีกทีร่างสูงก็เดินมาหยุดที่หน้าห้องของนาเดียร์เสียแล้ว
“เชี้ย...” คาร์เรนจากที่คิดจะมาหาเรื่องนาเดียร์ เมื่อเห็นว่ามันดึกมากแล้ว เขาจึงเปลี่ยนใจกลับห้องของตนแทน ทั้งที่จริงนี้มันบ้านของเขา เขาจะเข้าออกห้องของเธอตอนไหนก็ได้ คาร์เรนได้แต่คิดภายในใจ
~ 3 วันต่อมา ~
นาเดียร์หลังจากที่คุณคาร์เรนเมาเขาดึงเธอเข้าไปจูบวันนั้น นี้ก็ผ่านมา 3 วันแล้วที่เธอเอาแต่หลบหน้าเขา เขาออกไปทำงาน ทว่าเธอพึ่งลุกจากเตียงนอน ไม่ได้เป็นคนขี้เกียจอะไรหรอกนะ แต่ไม่อยากเจอหน้าเจ้าของบ้านใจยักษ์ใจมารก็แค่นั้นเอง
และวันนี้ก็เป็นอีกวันนาเดียร์ร่างบางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที 10 โมงกว่า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ทำความสะอาดบ้าน ซึ่งหลายวันมานี้ป้าสายลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด งานบ้านทุกอย่างเลยตกเป็นหน้าที่ของฉัน
ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นพอดีตัวก้มๆ เงยๆ ขณะที่เก็บกวาดบ้าน แต่แล้วกับต้องชะงักเมื่อเสียงทุ่มดังจากด้านหลัง
“มื้อนี้ มีอะไรให้ฉันทานรึ” คาร์เรนเอ่ยเช่นนั้น ทำคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือก นี้เขายังไม่ไปทำงานอีกเหรอ ซึ่งปกติสายๆ แบบนี้ บ้านนี้มีแค่ฉันเท่านั้นแหละ
“คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรค่ะ เพราะคิดว่าคุณไปทำงานแล้ว” นับว่านี้เป็นครั้งแรกที่เธอยอมปริปากคุยกับเขาหลังจากเขาเมาแล้วลวนลามเธอในคืนวันนั้น
“อะไร ก็ได้”
เมื่อคาร์เรนเอ่ยมาเช่นนั้น นาเดียร์ถึงจะยังโกรธเคืองคาร์เรนอยู่บ้าง แต่ร่างบางก็ยอมจำใจทำอาหารมื้อสายให้กับเจ้าของบ้าน
“คนอื่นแต่งงานมาเพื่อเป็นภรรยา ส่วนเธอเขาแต่งมาเพื่อเป็น ‘คนใช้เท่านั้นแหละ’ อยากกิน อยากทานอะไรก็สั่งๆ หึ...อย่าให้ฉันเป็นบ้างเถอะเจ้าของบ้านนี้ ฉันจะสั่งๆ เหมือนกับที่เขาสั่งฉันนี้แหละ
ไม่นานนัก ข้าวผัดหมู และต้มยำทะเลถูกจัดวางตรงหน้าของคาร์เรน จากนั้นเขาก็ลงมือทานอย่างเอร็ดอร่อย
ด้านคาร์เรนเขารู้สึกทึ่งไม่น้อย นับว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ทานกับข้าวฝีมือนาเดียร์ เด็กดื้อที่นับวันยิ่งแสนพยศกับเขา เถียงคำไม่ตกฟาก จะทำอาหารอร่อยถูกปากเขาถึงเพียงนี้เหรอ
“ทานได้ไหมคะ” เธอถาม
“อืม...รสชาติถือว่าดีเลยแหละ แบบนี้เห็นทีต้องให้เธอลงครัวทำกับข้าวให้ฉันทานบ่อยๆ แล้ว”
“แบบนั้น ป้าสายก็ตกงานแย่สิคะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แค่นั้นนาเดียร์ก็อดแปลกใจไม่น้อย ที่วันนี้คาร์เรนยังไม่ออกจากบ้าน ซึ่งปกติเวลาสายๆแบบนี้ ที่บ้านมีแค่ฉันกับป้าสายเท่านั้นแหละ นัยน์ตาดวงเล็กเหลือบมองคนตัวสูงด้วยสีหน้าสงสัย
“ทำไม มีอะไรหรือเปล่า”
“ปะ...เปล่าค่ะ”
“แต่ฉันว่าเธอมี เธอมีอะไรกับฉันหรือเปล่านาเดียร์” หึ...นี้เขาดูออกด้วยเหรอ
“ว่าไง...” เขาถามย้ำ
“ฉันแค่สงสัย วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอ”
“วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัท แต่ช่วงบ่ายฉันมีงานที่มหาลัย”
