บทที่ 14 อาจารย์เถื่อน EP.14 ทนไม่ไหว
“งานที่มหาลัย หึ...อายุปูนนี้แล้ว คุณยังเรียนไม่จบอีกเหรอ” คาร์เรนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาหมายถึงงาน นี้เธอคิดว่าเขาเป็นนักศึกษาเรียนยังไม่จบอีกรึไง
“ฉันหมายถึงงาน”
“คุณทำงานที่นั้นเหรอ” ไหนเขาบอกมีบริษัทเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ แล้วงานที่มหาลัยนี้เขาไปทำอะไร
“ฉันเป็นอาจารย์”
“หึ...คุณนี้นะเป็นอาจารย์”
“ฮ่า ฮ่าๆ” นาเดียร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุก ไม่เชื่อ สภาพห่ามๆอย่างเขานี้นะเป็นอาจารย์สอนมหาวิทยาลัย
“ถ้าคุณเป็นอาจารย์ ฉันก็คงเป็นผู้ช่วยศาสตร์ ด็อกเตอร์....แล้ว ฮ่า ฮ่า”
“เพื่อนเล่นเธอเหรอ” คาร์เรนตะเบ่งเสียงออกมาอย่างหนักด้วยท่าทีไม่พอใจสุดๆ ทำไม อย่างเขานี้มันจะทำไม ทำไมถึงจะเป็นอาจารย์ไม่ได้
คาร์เรนที่ท่าทีของนาเดียร์แสดงออกมาราวกับว่าเขาโกหกเธอเช่นนั้น คนตัวสูงถึงกับหงุดหงิด ขณะที่เขาทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยทว่ากับพลอยหมดอารมณ์ที่จะทานต่อ
คาร์เรนทานข้าวไปเพียงครึ่งจาน จากนั้นมือหนารวบช้อนเก็บต่อหน้าต่อตา ราวกับว่าเธอทำไม่อร่อย
!! แก๊ก !!
“นี้คุณไม่ทานต่อแล้วเหรอ” เธอถาม ขณะที่เขาลุกออกจากโต๊ะอาหาร
“ฉันทานต่อไม่ลง” คำพูดของคาร์เรนนาเดียร์ถึงกับหน้าเสีย จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องครัว
“หึ...” อะไรของเขา
“อาจารย์เหรอ ฮ่า ฮ่า” ไม่อยากจะคิด อย่างคุณคาร์เรนเห็นเก๊กๆ แบบนี้นี้ก็อำเก่งเหมือนกันนะเนี่ย
“ฮ่า ฮ่า” แต่ช่างเถอะ จะเป็นอะไรของเขาก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว
ด้านคาร์เรนจากที่ตั้งใจจะทานข้าวต่อที่บ้าน ทว่าเขากับแค้นใจนาเดียร์
“นี้ยัยเด็กนี้เห็นเขาเป็นคนขี้โกหกหรือไง” เมื่อเป็นเช่นนั้น คาร์เรนจึงขับรถออกไปหาอะไรทานข้างนอก แทนการนั่งทานฝีมือเด็กปากแจ๋วอย่างนาเดียร์
หลายชั่วโมงต่อมา
ด้านคาร์เรนหลังจากที่ผมออกจากบ้านมาตั้งแต่ช่วงสาย เสร็จงานที่มหาลัยผมก็แวะเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยที่ผับต่อ แต่กับติดลมนั่งจิบกับพวกไอ้ไทม์ ไอ้ฟรอสต์นานไปหน่อย รู้ตัวอีกทีก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว
“เชี่ย...” เมื่อนึกได้ว่าพรุ่งนี้ผมมีประชุมที่บริษัทก็นั้นแหละครับ
คาร์เรนกลับมาถึงบ้านในเวลาตี 1 กว่าๆ แต่แล้วสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูที่นอนหลับน้ำลายยืดบนโซฟาตัวยาวหน้าทีวี
คาร์เรนจะมีอารมณ์อยู่แล้วเชียว พอสายตาสะดุดกับน้ำลายที่ยืดออกมา ร่างสูงจากเมื่อเช้าจากที่โกรธๆเธอ ถึงกับโกรธไม่ลง คาร์เรนถึงกับเบื้องหน้าหนี ใบหน้าอันหล่อเหลาผุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“หึ...” เขาถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ
ไม่พอวันก่อนเราตกลงกันแล้ว เรื่องเศษถุงขนม แต่ดูเหมือนว่าเธอจะสื่อสารกับผมไม่รู้เรื่อง วันนี้เธอยังทำให้เขาเห็นอีก
“บอกกี่ครั้งแล้ว เศษเปลือกถั่ว ขยะพวกนี้ หนู แมลงสาบมันมาบ้านฉัน” ถึงปากจะดุคนหลับไปเช่นนั้น แต่คนตัวสูงกับย่อตัวไปเก็บเศษถุงขนมขบเคี้ยวลงในถังขยะ ใบหน้าหล่อเหลาส่ายหัวเบาๆ จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบรีโมททีวีขึ้นมาปิด
“หึ...นี้คนดูทีวีหรือทีวีดูคนกัน” คาร์เรนเอ่ย ทว่าขณะที่ร่างสูงจะเดินขึ้นห้อง อีกใจกับค้านขึ้นมา ร่างสูงย่อตัวลงในระดับเดียวกับคนหลับ มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ปิดบังใบหน้าของเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่าคนหลับลึกจะตื่น
“หรือฉันจะปล่อยให้คนนอนน้ำลายยืดอย่างเธอ โดนยุงกัดตายตรงนี้” ถึงปากจะพูดไปเช่นนั้น ทว่าแขนทั้งสองข้างกับช้อนคนหลับขึ้นมาแนบอก
“อ่า...ให้ตายสิ นี้ฉันกำลังคิดอะไร”
คาร์เรนร่างสูงรู้ตัวอีกที เขาก็อุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในห้องนอนของเธอเสียแล้ว
สายตาคมเข้มเหลือบมองร่างบางในอ้อมแขนของตน ใบหน้าเรียวรูปไข่ ปากนิดจมูกหน่อย ชุดนอนสายเดี่ยวที่หลุดออกจากบ่าไหล่ของเธอ อีกนิดเขาจะเห็นสิ่งยั่วยวนแล้ว
“หึ...” สายตาคมเข้มจ้องมองคนหลับลึกนานนับหลายนาที คาร์เรนพยายามสลัดสิ่งยั่วยวนตรงหน้านั้นออกจากหัว
“เชี่ย...” ให้ตายสิ ตั้งแต่เขายกทะเบียนสมรสให้เธอ ก็ไม่มีสักครั้งที่เขาจะรู้สึกพิศวาสเธอ แต่ทว่าวันนี้ปากนั้น จมูกนั้น
“นี้อย่าบอกนะ ว่าอยาก” คาร์เรนที่ต่อต้านกับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอย่างหนักหน่วง เมื่อมันกำลังต่อต้านกับร่างกายของเขา
!! ตึกๆ ตักๆ !! ร่างสูงพยายามสลัดภาพตรงหน้านั้นออกจากหัว แต่แล้วกับไม่เป็นผล ในที่สุดเส้นความอดทนของเขาก็ขาดลง
!! จ๊วบ !! ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากเรียวเล็กรูปกระจับของคนหลับลึกอย่างอ่อนโยน คาร์เรนตักตวงความหอมหวานจากปากนาเดียร์ราวกับว่าเธอเป็นใจ ยอมให้เขาจูบทั้งที่นี้คือการลักหลับ
“อ่าส์...อืม” ปฏิเสธไม่ได้ว่าริมฝีปากที่เขาจูบพิตตรงหน้านี้ หอมหวานจับใจ เขารับรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาจูบเธอ ถึงนาเดียร์จะไม่เต็มใจก็เถอะ
“อ่าส์...” เพียงแค่จูบ ทว่ากับมีอารมณ์อยากชิบหาย อยากได้อะไรที่มันมากกว่านั้น ทว่าขณะที่มือหนาจะล้วงเข้าใต้ชุดนอนของนาเดียร์นั้น
!! พรึ่บ...!! มือของเธอกับจับที่มือของเขา คาร์เรนยอมถอนจูบออกจากริมฝีปากเรียวเล็ก เมื่อเห็นว่าคนหลับนั้นรู้สึกตัว
