บทที่ 8 อาจารย์เถื่อน EP.8 ให้คิดอีกที
ด้านคาร์เรนที่เห็นเช่นนั่น ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เขาเองก็มืดแปดด้านไม่รู้จะทำยัง เมื่อนาเดียร์เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดนั่น
!! หมับ...!! มือหนาจับเข้าที่บ่าไหล่คนตัวเล็กทั้งสองข้าง หันมาเผชิญหน้ากับตน จากนั้นเขาก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ให้เธอเมื่อครู่มาซับน้ำตาที่พวงแก้มของเธอเบาๆ
“คุณ...” นาเดียร์ชะงักกับท่าทีอ่อนโยนของคนตรงหน้าเล็กน้อย
“นิ่งๆ เถอะน๊า” แต่นั่นเธอก็ยอมให้เขาเช็ดคราบน้ำตาให้แต่โดยดี
ด้านนาเดียร์นับว่าคาร์เรนคือผู้ชายคนแรกที่ฉันยอมให้เขาเช็ดน้ำตา ทั้งที่ต้นเหตุคนที่ทำฉันเจ็บไม่ใช่เขา
หลายชั่วโมงต่อมา
นาเดียร์หลังจากที่เสร็จงานจากรีสอร์ตฉันก็ขับรถกลับบ้าน ทว่าระหว่างทางกับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเมื่อรถฉันยางแตก และวันนี้ก็เป็นวันอาทิตย์ซึ่งร้านซ่อมแถวนี้ปิด
“ให้ตายสิ” นี้ฉันจะทำยังไงดี ฉันโทรหาคนที่บ้าน ทว่ากับไม่มีใครรับสายฉันสักคน เอาไงต่อดี กว่าจะถึงบ้านระยะทางเหลืออีก 5 กิโล ร่างบางที่ก้มๆหน้าสำรวจล้อรถจักรยานยนต์นั้น ทว่ากับมีรถยนต์วิ่งเข้ามา
“มีอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงคุ้นหูเอ่ยมา นาเดียร์เหลือบมองคนมาใหม่ หึ...คุณคาร์เรน ทำไมเขาถึงมาได้เวลาพอดิบพอดี ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันมีปัญหา เขาจะโผล่หน้ามาเป็นคนแรก
“รถฉันยางแตกน่ะค่ะ” นาเดียร์เอ่ยกับคาร์เรน
“แถวนี้ไม่มีร้านซะด้วยสิ เอาไงดี พอดีลุงจะไปบ้านผู้ใหญ่ เดียร์ติดรถคุณคาร์เรนไปก่อนไหม ส่วนรถทิ้งไว้ที่นี่ ลุงจะขับไปร้านซ่อมให้เอง” ลุงเข้มเสนอ ทั้งที่เจ้าของรถอย่างเขาไม่ปริปากชวนสักคำ
“ไม่เป็นไรจ๊ะลุงเข้ม เดียร์โทรบอกที่บ้านแล้วจ๊ะ”
“ถนนเส้นนี้ มันเปลี่ยว นี้ก็ตะวันจะตกดินแล้ว ไปกับคุณคาร์เรนก่อนเถอะน๊า” นาเดียร์ชั่งใจสักพักใหญ่ๆ เธอสบตาเขาเพียงเล็กน้อย
“เชิญ...” เสียงเข้มเอ่ย เมื่อคาร์เรนเปิดประตูรถให้เธอเช่นนั่น นาเดียร์ยอมขึ้นรถมากับคาร์เรนตามคำชวน
ด้านคาร์เรน ใบหน้าอันหล่อเหลาผุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากด้วยท่าทีพอใจสุดๆ ที่นาเดียร์ยอมขึ้นรถมากับตน
ภายในรถสปอร์ตคันหรูหลังจากที่ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบนั่น 10 นาทีต่อมา ด้านนาเดียร์หลังจากที่นั่งรถมากับคุณคาร์เรนนั่น ซึ่งมองยังไงก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉัน
“นี้ คุณจะพาฉันไปไหนคะ ถ้าไม่เต็มใจจะไปส่ง ก็ช่วยจอดรถให้ฉันลงด้วยค่ะ” นาเดียร์เอ่ยเสียงแข็งด้วยท่าทีไม่พอใจสุดๆ ดูเหมือนว่าฉันกำลังโดนเขาหลอก
“รู้ได้ไง ว่าผมจะไม่ไปส่งคุณ”
“ก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนี่น่า” นาเดียร์เจ็บใจไม่น้อยที่คนเจ้าเล่ห์ เล่นลิ้นกับเธอ
“ผมจำทางไปบ้านคุณไม่ได้น่ะ ช่วยบอกทางที”
“ใช่เหรอ ฉันเห็นคุณไปที่บ้านฉันทุกวัน”
“ลุงเข้มต่างหากที่บอกทางผม”
“เลี้ยวซ้ายข้างหน้า ขับตรงไปอีก 5 กิโล จากนั่นก็เลี้ยวขวา คุณมาเส้นทางนี้จะไกลไปหน่อย” เธอบอกเขา คนฟังได้แต่พยักหน้า แต่นั้นใช่ว่าคาร์เรนจะทำอย่างที่พูด ทว่าเขากับเลี้ยวซ้าย
“นี้คุณคาร์เรน ฉันบอกให้คุณเลี้ยวขวา”
“อ๋อ ผมจำทางผิดน่ะ” เขาเอ่ยหน้าตาย นั่นยิ่งทำให้นาเดียร์โมโห
“นี้ฉันไม่ตลกนะ ถ้าคุณไม่คิดจะไปส่งฉันอย่างที่รับปากลุงเข้ม ก็ช่วย...” นาเดียร์เอ่ยไม่ทันจะจบความ
!! เอี๊ยด...!! เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนน
“หึ...” เธอเหลือบมองหน้าเขา นี้อย่าบอกนะว่าเขาจะจอดให้ฉันลงตรงนี้จริง นาเดียร์สบตากับนัยน์ตาคู่ดุ
“ลงไปสิ...” ฉันเหลือบมองนาฬิกาที่หน้ารถของเขา อีกไม่กี่นาทีจะ 1 ทุ่ม นี้เขาจะใจร้ายใจดำทิ้งฉันไว้แถวนี้จริงๆเหรอ
นาเดียร์เม้มริมฝีปากแน่นด้วยท่าทีโกรธจัด แต่นั้นก็ทำไรไม่ได้ ร่างบางเปิดประตูก้าวขาลงจากรถของเขา
ทว่าขณะที่คนตัวเล็กจะเดินกลับบ้านไปตามทางของเธอนั่น
!! หมับ !! มือหนากับคว้าเข้าเรียวแขนเล็ก
“จะไปไหน”
“ฉันจะกลับบ้าน” นาเดียร์ไม่พูดเปล่า ทว่าร่างบางกับสลัดมือออกจากการรัดกุมของเขา
“หึ...” ใบหน้าอันหล่อเหลาหลุดยิ้มร้าย
“ข้างหน้าเป็นร้านอาหาร ไปทานข้าวด้วยกันก่อนสิ” ร้านอาหารงั้นเหรอ
“ฉัน...”
“ไม่หิว” เขาถาม
“ฉันยังไม่หิว”
!! จ้อกๆ !! ถึงปากจะปฏิเสธไปเช่นนั้น ทว่าเสียงท้องของฉันกับดังขึ้นมาขายขี้หน้าแทน
“ไปสิ...” คาร์เรนไม่ยอมปล่อยมือเธอ ทว่าเขากับพาเธอเดินเข้าร้านอาหารหน้าตาเฉย แต่นั่นนาเดียร์ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย
“คิดว่าจะทิ้งลงกลางทางเสียแล้ว”
“ก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น” นาเดียร์สับสนกับท่าทีของคาร์เรนอย่างบอกไม่ถูก ครั้งแรกที่เจอกันเขายังปากร้าย ใช้เงินฟาดหัวเธออยู่เลย แต่ตอนนี้กับดูเหมือนคนละคนไปเลย
นาเดียร์ฉันรู้สึกแปลกๆ ยังไงบอกไม่ถูกที่ต้องมานั่งทานข้าวกับเขา ก็แหงละ มาทานข้าวสองต่อสองแบบนี้ แถมไม่ใช่แฟนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน มันก็แปลกเป็นธรรมดา ภายในโต๊ะอาหาร นาเดียร์นั่งทานข้าวกับคาร์เรนอย่างเงียบๆ จนกระทั่ง
“คาร์เรน คุณมาทานข้าวเหรอคะ” อัญญาที่นัดทานข้าวกับเพื่อนสนิท ทว่ากับมาเจอคาร์เรนและนาเดียร์ที่ร้านอาหาร ให้ตายสิทำไมเขาถึงได้ตาต่ำ ควงยัยเด็กกะโปโลออกหน้าออกตาเช่นนี้
“ครับ...”
“อร่อยไหมคะ” อัญญาเหลือบมองร่างบางที่นั่งทานข้าวกับเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร จนอีกฝ่ายนั้นรู้สึกได้ด้วยสายตาที่รังเกียจ ดูถูก เหยียดหยาม
“อืม” คาร์เรนหลุดเสียงครางในลำคอ
“อร่อยไหมนาเดียร์”
“อร่อยดีค่ะ”
“ญ่าไม่คิดเลยนะคะ ว่าคุณจะตาต่ำคว้าเอาใครก็ได้...” อัญญาเอ่ยไม่ทันจะขาดคำ ทว่าคาร์เรนกับแทรกเสียงขึ้น
“ผมจะคบใคร ควงใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณละครับ ในเมื่อเรื่องของเรา มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว เลิกยุ่งกับผมและคนของผมซะที” คาร์เรนเอ่ยจบร่างสูงกับคว้าข้อมือของคนตัวเล็ก เดินออกจากร้านค้าโดยไม่สน ว่านาเดียร์จะอิ่มแล้วหรือยัง เขาตั้งใจจะมาทานข้าว ทว่ากับมาเจออัญญา พลอยทำให้เสียอารมณ์เปล่าๆ แถมยังประกาศตัวว่าเธอเป็นคนของเขา ใบหน้าสวยขมวดคิ้วด้วยท่าทีของคาร์เรน
จนกระทั่งมาถึงที่รถ
