บทที่ 9 อาจารย์เถื่อน EP.9 สถานะใหม่
“ฉันต้องขอโทษด้วย ที่ทำให้การทานมื้อเย็นของเธอไม่สนุก”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ผู้หญิงคนเมื่อกี้”
“แค่แฟนเก่าฉันน่ะ เธออย่าใส่ใจเลย”
“ฉันเปล่านะคะ” จากนั้นคาร์เรนก็บรึ้นรถออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้ามายังที่บ้านของนาเดียร์ เขาใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงที่บ้านของฉัน นาเดียร์อดแปลกใจไม่น้อย ละไหนเขาบอกจำทางไม่ได้ ทว่าเขากับมาถูกและมาอีกเส้นทางที่ซับซ้อนกว่าเส้นทางที่ฉันบอก
พอมาถึงบ้านฉันก็เจอกับพ่อและลุงเข้มนั่งที่หน้าบ้าน
“ขอบคุณคุณคาร์เรนมากนะครับที่มาส่งยัยเดียร์”
“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมและลุงเข้ม มาทำธุระแถวนี้ เจอนาเดียร์รถเสียพอดี”
“ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก”
“ไม่เป็นไรจ๊ะพ่อ”
“ส่วนรถ ลุงเอาไปจอดที่ร้านลุงศักดิ์ พรุ่งนี้เดียร์ไปรับได้เลยนะ” เข้มเอ่ยกับนาเดียร์
“ขอบคุณลุงเข้ม และขอบคุณคุณคาร์เรนนะคะ” คาร์เรนไม่เอ่ยอะไร
“ทำไมพึ่งมากันละครับ” เข้มถามเจ้านายหนุ่ม
“เราไปทานข้าวกันมาน่ะครับ ลุง” คาร์เรนตอบ
“ถ้าขนาดนี้แล้ว แต่งเถอะครับ” เข้มแซวเจ้านายหนุ่ม ทว่านาเดียร์ถึงกับเขินหน้าแดง ร่างบางจึงเดินเข้าบ้าน
ด้านนาเดียร์พอคาร์เรนและลุงเข้มกลับไปแล้วนั้น ฉันอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้านอน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึง 4 ทุ่ม ร่างบางพลิกตัวไปมา แต่ก็ไม่มีท่าทีจะข่มตาหลับลงได้ ภายในหัวฉันเอาแต่คิดเรื่องของคุณคาร์เรน แปลกแฮะ ทั้งที่วันนี้ฉันพึ่งโดนหักอกมา แต่ในหัวของฉันกับไม่มีเรื่องของต้นสน ให้ตายสินี้ฉันไม่รู้สึกเสียใจกับต้นสนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันร้องไห้เสียน้ำตาเพราะผู้ชายเฮงซวยคนนั้นแทบเป็นแทบตาย
ทว่าภาพในหัวของฉันตอนนี้กับมีแต่คุณคาร์เรน ที่เขาคอยแทคแคร์ฉัน
“หืย...” ฉันไม่กล้าจะคิดต่อ ถ้าฉันรู้สึกกับผู้ชายที่พึ่งรู้จักไม่นานจริงๆ ถ้าเป็นแบบนั้นมันหลอนมากนะ นาเดียร์ไม่กล้าคิดต่อ มือเรียวบางจึงคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งตัว แม้แต่ยามหลับตาก็มีแต่หน้าของคุณคาร์เรน
“ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ ใช่ไหม” มือเรียวแตะที่ริมฝีปากของตน จูบแรกที่เขาเป็นคนเปิด แม้แต่ต้นสนที่เป็นแฟนฉันแท้ๆ เขายังไม่เคยจูบฉัน อย่างมากเราก็แค่กอดกัน แต่กับคุณคาร์เรนนี้สิ มากกว่าจูบคือเขาสัมผัสบริเวณหน้าอกของฉันแล้วนี้สิ
“มันน่าอายมากนะ” เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่นั้นนาเดียร์ก็อดสงสัยไม่ได้ เขาดูเป็นชายหนุ่มลูกผู้ดีมีชาติตระกูลซะขนาดนั้น เหตุใดเขาถึงกล้ารับปากขอรับผิดชอบเธอ โดยการแต่งงาน ทั้งที่คนอย่างเขาหาได้ดีกว่าฉัน นี้คืออีกเรื่องที่ทำให้นาเดียร์คิดไม่ตก
วันต่อมา
@บ้านนาเดียร์
ด้านนาเดียร์และวันนี้เป็นอีกวันที่ฉันตื่นนอนตั้งแต่เช้า เพื่อจะช่วยพ่อเก็บผลไม้ในสวนไปขายที่ตลาดตอนเย็น ทว่าขณะที่เดินออกจากบ้าน ฉันกับเจอป้าสีดา และป้าบัว เพื่อนบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของฉัน
“ฉันพูดจริงนะจ๊ะพี่แรม คนในหมู่บ้านเขาลือกันให้แซด ว่าเมื่อคืนก่อนยัยเดียร์ไปค้างแรมกับนายคาร์เรน ลูกสาวฉันก็เห็น”
“นี้พวกฉันหวังดีจริงๆ นะพี่แรม” ป้าสีดาเอ่ยกับพ่อฉัน นาเดียร์ที่แอบฟังที่หน้าประตู ถึงกับชะงักกับเรื่องที่ได้ยินจากสองป้าเล่ากับพ่อ
“นั้นน่ะสิ นี้พวกฉันหวังดีกับพี่แรมจริงๆ นะจ๊ะ ถึงได้นำข่าวลือมาบอกพี่แรม” ป้าบัวยังคงเอ่ยต่อ สองป้าเล่าเรื่องฉันเป็น ฉากๆ ยังกะเป็นเขาเสียเอง
“ฉันจะถามนาเดียร์ดู ขอบใจพวกเอ็งสองคนมากนะบัว ดา”
“จ้า พี่แรม คนบ้านใกล้เรียงเคียงกัน ฉันเองก็เห็นยัยเดียร์มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ไม่ชอบจริงๆ เวลาใครเอาเรื่องของมันไปเล่าต่อ ฉันเป็นห่วงหลาน อีกอย่างไหนๆ ผู้ชายเขาก็จะรับผิดชอบอยู่แล้ว ก็แต่งๆ กันไปจะได้สิ้นเรื่อง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ขายหน้าพี่แรมเปล่าๆ จริงไหมพี่ดา” บัวเสนอ
“ฉันเป็นพ่อยัยเดียร์มัน ฉันตัดสินใจเองแหละ” เมื่อแรมเอ่ยเช่นนั่น ดาและบัวถึงกับหน้าซีดลง
ด้านนาเดียร์
หลังจากที่ฉันแอบฟังพ่อคุยกับป้าดาป้าบัวแล้วนั้น ฉันเห็นพ่อเดินออกจากบ้าน จากนั้นไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเหล้าขาวขวดใหญ่
“อึก...อึก” พ่อนั่งกระดกเป็นขวดๆ ฉันไม่เคยเห็นพ่อดื่มหนักแบบนี้นานมากแล้ว พ่อจะดื่มก็ต่อเมื่อมีเรื่องเครียดหนักใจจริงๆ ทว่านาเดียร์ที่เห็นพ่อของเธอเมาหนักเช่นนี้นั้น
“เห้ย...” ร่างบางได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ฉันเหนื่อยที่ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน ไม่รู้จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน และที่เป็นห่วงสุดไม่ใช่ความรู้สึกตัวเองหรอกนะ ฉันเป็นห่วงความรู้สึกของพ่อมากกว่า พ่อคงเครียดเรื่องฉันมาก
“ฉันตอนนี้ เป็นลูกสาวที่แย่มาก” ที่ปล่อยให้ตัวเองมีเรื่องฉาว จนชาวบ้านเอาเรื่องฉันไปนินทาทั้งหมู่บ้าน
“พ่อ จ๊ะ...”
“อึก อึก” แรมเหลือบมองหน้าลูกสาว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
“เดียร์พ่อจะไม่ถามมาก พ่อแค่อยากรู้ เดียร์กับคุณคาร์เรน เป็นอย่างที่เขาลือกันไหมลูก”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะจ๊ะพ่อ”
“แล้วภาพที่พ่อเห็นในมือถือคุณชัยสิทธิ์ละลูก จริงไหม ลูกกับคุณคาร์เรน” ฉันจะบอกพ่อยังไงดี ภาพบนเตียงที่รีสอร์ตนั้น คือฉันจริง แต่มันเป็นเหตุสุดวิสัย เราไม่ได้ถึงขั้นสอดใส่ แต่ฉันไม่กล้าเล่าต่อ
“เดียร์...” แรมเอ่ยกับลูกสาวเสียงเข้ม
“เดียร์จะเอายังไงต่อ บอกพ่อละกัน” นาเดียร์ ฉันคิดไม่ตกทั้งคืน ฉันจะเอายังไงต่อ อีกอย่างคนที่น่าสงสารที่สุดตอนนี้ คือพ่อ ฉันแคร์ความรู้สึกพ่อยิ่งกว่าความรู้สึกตัวเอง
“ฉันไม่อยากให้พ่อเป็นกังวล”
“อึก อึก” แต่นั้นใช่ว่าแรมจะสนใจคำพูดของลูกสาว
“แล้วเดียร์จะปล่อยให้คนอื่นเขานินทาแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนละลูก” นาเดียร์ที่พ่อถามมาเช่นนั้น ฉันถึงกับพูดไม่ออก
ทว่าขณะที่ร่างบางจะครุ่นคิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงรถยนต์กับวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้น ดวงตาเรียวสวยเหลือบมองคาร์เรนและลุงเข้มที่มาบ้านเธอ
“เดียร์จะเอายังไงต่อลูก” แรมถามนาเดียร์ต่อหน้าคาร์เรน
“ค่ะ เดียร์จะแต่งงานกับคุณคาร์เรน”
