บทที่ 6 ตอนที่ 6
ดาวเรืองสะอึก จู่ๆ ก็เกิดอาการเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทันที รู้สึกประหวั่นในใจว่าพี่สาวอาจจะรู้อะไรมา คำถามของแรมจันทร์ทำให้น้องสาวนิ่งไปนานเป็นครู่ ตั้งสติได้จึงย้อนถามออกมาเบาๆ
“พี่จันทร์หมายความว่ายังไง… ?”
“ก็หมายความอย่างที่ถามนั่นและ… เอ็งชอบพี่โชคมั้ย”
“ก็ชอบสิ… พี่โชคเป็นพี่เขยดาวนี่น่า”
ดาวเรืองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
“เปล่า… พี่หมายถึงชอบแบบคนรัก ชอบแบบผัว ก็เห็นเอ็งอยากได้พี่โชคเป็นผัวนี่นา”
แรมจันทร์โพล่งออกมาในที่สุด ตอนนั้นเองความจริงจึงกระจ่าง ดาวเรืองหน้าซีดกับประโยคที่ได้ยิน นิ่งเงียบเหมือนถูกสาปไม่ไห้ขยับเขยื้อน
“มันเกิดมานานหรือยัง?”
น้ำเสียงของแรมจันทร์ฟังดูเยือกเย็น
“พี่จันทร์รู้แล้วใช่ไหม… เอ่อ ดาวขอโทษ”
คนทำผิดยอมรับแล้วก็ยกมือขึ้นปิดปาก ทำท่าว่าจะร้องไห้เพราะตกใจ ไม่คิดว่าความลับระหว่างเธอกับพี่เขยจะแตกในที่สุด
“กรุณาตอบให้ตรงคำถาม… มันเกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว”
เสียงของแรมจันทร์เข้มขึ้นเล็กน้อย แววตาขมขื่นจ้องมองใบหน้านองน้ำตาของดาวเรืองด้วยความเสียใจที่โดนทรยศ
“ฮือๆ… ดาวขอโทษ”
น้องสาวปล่อยโฮออกมา ยกมือขึ้นไหว้ด้วยความรู้สึกผิด ตอนนั้นแรมจันทร์เองก็น้ำตาไหล
“ตอบที่พี่ถาม… พี่อยากรู้ว่าเอ็งกับพี่โชคแอบเอากันมานานแล้วใช่ไหม”
แรมจันทร์พยายามระงับอารมณ์อย่างถึงที่สุด หากแต่นาทีนี้ก็ยากเย็นเหลือเกินที่จะบอกกับตัวเองให้ทำใจยอมรับความจริงอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ หลังจากหลบออกไปนั่งกินเบียร์ย้อมอารมณ์อยู่ที่ร้านข้าวต้มพักใหญ่ๆ ใคร่ครวญถึงเรื่องที่เกิดขึ้น กระทั่งคิดว่าตัวเองใจเย็นลงแล้ว พอจะเห็นทางออกของปัญหาได้รางๆ จึงตัดสินใจคุยกับน้องสาว แต่ความโกรธก็เกือบทำให้ควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่
“ก็ตั้งแต่คืนแรกที่ดาวมาอยู่กับพี่นั่นแหละ… ฮือๆ”
เสียงของดาวเรืองยังคงสั่นเครือ
“คืนแรก!... นี่เอากันตั้งแต่คืนแรกเลยหรือ?”
แรมจันทร์ส่ายหน้าเหมือนไม่เชื่อ ทำไมน้องสาวของเธอไวไฟอย่างนี้
“ก็พี่โชคเค้าปล้ำหนูก่อนนี่นา”
ดาวเรืองยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา หลุบสายตาลงต่ำด้วยความรู้สึกอับอาย ตอนนั้นเองที่ทำให้แรมจันทร์ฉุกคิดขึ้นว่าหลายวันที่ผ่านมาสมโชคเองก็แสดงพิรุธออกมาจริงๆ เพราะว่าเธอเคยตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วพบว่าเขามักจะหายออกไปจากห้องนอนพักใหญ่ๆ เมื่อกลับเข้ามาก็บอกว่าลงไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่าง ที่กลับมานอนหมดแรงหลับเป็นตาย… ที่แท้ก็แอบไปมีเอากับดาวเรืองนี่เอง เลว… เลวด้วยกันทั้งคู่
“แต่ที่พี่เห็น… เอ่อ เมื่อตอนเย็นมันไม่ใช่อย่างนั้นนี่นา”
แรมจันทร์แอบดูอยู่นานเป็นครู่ เห็นจะแจ้งชัดเจนทุกฉากทุกตอน ท่าทางเร่าร้อนของดาวเรืองในตอนที่เธอเห็นนั้นยิ่งกว่าผู้หญิงใจแตกเสียอีก ฟ้องชัดว่าพึงพอใจในลีลาสวาทของพี่เขยอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้แรมจันทร์มั่นใจว่าดาวเรืองไม่ใช่สาวน้อยที่บริสุทธิ์ใสซื่อ หรือไร้เดียงสากับเรื่องพรรค์นี้
“ฉันยอมรับตรงๆ ว่าหลังจากครั้งแรก… มันก็เลยตามเลยอย่างที่พี่เห็น แล้วพี่โชคก็ให้เงินฉันด้วย… ฉันผิดไปแล้ว พี่จะด่า จะตบ จะตีฉันก็ได้ แต่ให้ฉันอยู่ด้วยนะ ตอนนี้ก็ยังหางานไม่ได้ แล้วฉันก็ไม่อยากกลับบ้าน ถ้าแม่รู้เรื่องนี้รับรองว่าฉันตายแน่ๆ”
ดาวเรืองวิงวอนน่าสงสาร ได้เห็นแล้วแรมจันทร์ก็ส่ายหน้าอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า
“เงินเล็กๆ น้อยๆ ไม่กี่ร้อยที่พี่โชคให้ ทำให้เอ็งเอาตัวเข้าแลกเชียวหรือ”
ที่พูดอย่างนั้นเพราะแรมจันทร์รู้ว่าเงินรายได้จากการขับแท็กซี่ในแต่ละวันก็ไม่ได้มากมาย แต่สิ่งที่ได้รู้จากปากของน้องสาวก็ทำให้เธอหายโง่ รู้แล้วว่าสมโชคน่าจะยักยอกรายได้เอาไว้อย่างไม่ต้องสงสัย
ที่แท้รองเท้าใหม่ โทรศัพท์เครื่องใหม่ อีกทั้งเสื้อผ้าใหม่ๆ ของดาวเรืองที่เธอเคยเตือนว่าอย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในขณะที่กำลังหางานทำ ที่แท้ก็เงินของสมโชคนี่เอง
“ก็… ฉันขอโทษ ฮือๆ… พี่อย่าส่งฉันกลับบ้านนะ”
น้ำเสียงของดาวเรืองดูเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด อีกเรื่องในชีวิตที่เธอกลัว ก็คือการกลับไปเจอพ่อเลี้ยงตัณหากลับที่พยายามฉวยโอกาสปลุกปล้ำเธอเมื่อได้โอกาส
“พี่เสียใจ และหนักใจกับเรื่องนี้ แต่พี่จะไม่ทนใช้ชีวิตแบบสามคนผัวเมียเป็นอันขาด ถ้าเอ็งอยากได้นัก… พี่จะยกให้”
น้ำเสียงและแววตาของแรมจันทร์จริงจังจนน้องสาวตกใจ ดาวเรืองไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะลุกลามบานปลายมาถึงขั้นนี้
“อะไรนะ… ”
ใบหน้าสะสวยของดาวเรืองซีดเซียวลงกว่าเก่า บ้าไปแล้ว! พี่สาวจะยอมยกสามีให้เธอง่ายๆ แบบนี้เชียวหรือ?
“อย่างที่พี่บอกนั่นแหละ… พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะไปอยู่ที่อื่น เชิญเอ็งกับพี่โชคเสวยสุขกันต่อไป จากนี้ก็เอากันเสียให้พอ พี่อวยพรให้เอ็งกับพี่โชคอยู่กันไปนานๆ”
ดาวเรืองเอ่ยออกมาด้วยความโกรธจัด
