บทที่ 101 101

ร่างสูงเอนตัวลงนอนราบกับพื้นหญ้าสองมือประสานต้นคอมองท้องฟ้าในยามวิกาล มันช่างมืดมนไม่ต่างกับเขาในตอนนนี้ น่าแปลกดวงดาวที่เคยประดับประดาเต็มฟากฟ้าในวันนี้ก้อนเมฆกลับบดบังราวกับต้องการตอกย้ำความผิดของคนมอง

“พิ้งค์…” ที่เธอจากไปเขาไม่โทษใครนอกจากตัวเอง ลักษณารีย์คงอดทรมานานแล้วไม่ใช่ตั้งแต่แต่งงานกัน ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ