บทที่ 112 112

จากที่เคยไม่อยากกินข้าวตอนนี้รดิศรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย ผิดกับเวลาที่ระรินตามให้ไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ เขาปฏิเสธทุกครั้งไปจนคนเป็นแม่อ่อนใจต้องหากับข้าวกับปลามาให้ที่นี่ ต่อหน้าก็แกล้งทำเป็นกินแต่พอท่านออกไปเขาก็วางช้อนทันที

“พิ้งค์…พี่” คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาแต่ทว่า…สายตาของเธอช่างเย็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ