บทที่ 117 117

กลิ่นหอมและเสียงดังโครมๆ ทำให้เปลือกตาบางต้องค่อยๆ เปิดขึ้น ลักษณารีย์อ้าปากหาววอดพลางบิดตัวก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วก็ต้องสูดปากเมื่อรู้สึกปวดหนึบที่ฝ่าเท้า

“ตื่นแล้วเหรอครับ ทานข้าวกันนะ” ดวงตากลมโตที่เพิ่งผ่านการตื่นนอนมองร่างสูงของสามีที่เดินเข้าห้องมาพร้อมกับจานสองจาน ไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไรบ้างแต่ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ