บทที่ 121 121

“ไปกี่โมงเหรอคะ” คำถามของลักษณารีย์เรียกรอยยิ้มกว้างๆ ของคนที่นั่งกุมมือเธอไม่ยอมปล่อยได้เป็นอย่างดี เห็นแล้วก็ทำให้เธออดยิ้มไม่ได้เพราะตอนนี้ท่าทางของรดิศเหมือนกับเด็กเล็กๆ ที่กำลังดีใจเวลาได้ของเล่น

“พี่…พี่จองโต๊ะไว้ห้าโมงเย็นครับ หรือถ้าพิ้งค์อยากไปไหนก่อนบอกพี่ได้นะ” น้ำเสียงตื่นเต้นนั้นปิดไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ